Njerëzia me siguri habitet kur iu thua se në Republikën nëndhese ndodhet një vend i zi skëterrë si qymyri, si tymi që del prej oxhakut, skëterrë krejt. Po njerëzia e di këtë vend, por nëndhesën nuk do ta shohë. Njerëzia gotën e do plot ose ta shohë të mbushur gjysmë plot, se kështu jetohet rrejshëm më bukur, ndër lokale të ngritura mbi mund të djersshëm e të gjakshëm si mundi i Sizifit që ngjitet tatëpjetë e në mal. Po vendi që po dëftoj, qyteti me dy emra të ngjashëm ka barkun bosh, si lypësi që ftohet shkallëve të një dyqani luksoz e si ndër Sindromë të Stokholmit kënaqet tue ‘ pa xhavahirët ose duke marr prej dyqanit një pjesë kaq të vogël nga sa është përpjekja e vërtetë. E gjigand ngrihet qyteti, me erën e ftohtë dhe malet e frikshëm, me një “dallgë” ftohtësie që të mpin trupin e të nxin fytyrën, e xhamat e tejdukshëm nisin e mbushen me brymë bore, prej asaj bore që duhet një lopatë me e nxjerr prej pallatit tënd kur del nga dera e shtëpisë. Është qyteti çudibërës, ku makina shkon e “ngul” turirin si me qenë në garë automobilistike se bie thellë në barkun e boshtë, e vret ndërgjegjen e pastër, e lyen me mëkat ujët e bardhë, shkatërron kanalizimet që nxjerrin prej stërkalash më të zezën pjesë të tyre. E Lizat, çudirat nuk janë çudira në vend, por normale është edhe dhembja. E këtu më kujtohet historia e një pacienti që dhëmballa i dhemb pa pushim, ankohet, shkon te doktori, ky i fundit i jep një ilaç dhe dhëmbi qetësohet për një muaj. E pacienti çokollata han’, duke qesh në diell të marrëzisë, në natën e stuhishme, se dhimbje të dhëmbit më nuk ka. Veç një natë, e skëterrë si barku i qytetit, pacienti ndjen dhimbë edhe më të fortë se ilaçe pranë nuk ka, e i shtohet dhimba, i fryhet faqja deri në pëlcitje se doktori është prapë aty, tu’e qesh me pamundësinë e pacientit të vebegtë.

Advertisements
This entry was posted in Shkrime.