Diktatorët


 

Dionis Xhafa

 

Një popullatë e egër dhe monstruoze jeton në një shtet,

për të shpëtuar nga zullumi, populli përzgjedh “shpëtimtarin”,

e ky nis të vendosë “drejtësi”, shtyp e kalb derisa bëhet diktator,

e për të vendosur drejtësinë e madhe vijnë ata, amerikanët.

 

Këta vendasit nuk i njohin, as si janë telat në atë vend,

gjenocid dhe dhunë, vrit diktatorin dhe zaptim me ushtri bëjnë,

një litar  mbi njëshin e njëshave të vendasve dhe triumf i të huajve,

gjak dhe zi, zi dhe gjak, rrjedh në “drejtësinë hyjni”.

 

 

Adriatik


Dionis Xhafa

 

Vala kërcet mbi traget, në Epidamn,

brigjet rënkojnë nga rrahjet e dallgëve,

vuajtje njerëzish, punë si ndër hamall,

ndër skuta të ftohta, ndër nxehtësi të flakëve.

 

Një mijë vite le të shkojnë,

njësoj dallgët do të valëviten,

po njësoj tragetet, anijet do ankorojnë,

dhe kujtimet do të veniten.

 

Vetëm dallgët janë të përjetshme,

njerëzit lindin, dashurojnë dhe shuhen, mik,

jetë fatale, me harresë, mort e përleshje,

njeriu rron dhe veç lufton, nën Adriatik.

 

 

 

Pëllumbi dhe shigjetat


Dionis Xhafa

 

Një pëllumb shtrihet, vrarë nga shigjetat që lëshohen në drejtim të tij,

gjak rrjedh, në krahët e tija që janë përkulur, në koopertinë të botës së ndytë,

edhe ecën pëllumbi nën sytë e përgjakur, e përkulet, lodhet, këputet në atë udhë,

sytë e turbullt shohin mortjen, dheun e tokës së marrë përditë, lodhu, këputu.

 

Zogu është vrarë dhe bota e sheh me sytë e zgurdulluar, bardhësinë e shkërrmoqur,

padrejtësia dhe mashtrimi në tokë të globit, politikë që flet në gjuhë të gënjeshtërt,

e Andriç, serb nga Ballkani ynë i dashur, morë shokë thotë: “ta dinte e vërteta sa pak jeton, do kishim vrarë

veten”. Ne, bij të këtij globi, të helmuar dhe kafshuar, endemi si fantazma, kurrë ëndrrat tona pa plotësuar, në gënjeshtrën e zezë e monotone.

 

 

Ne nga Bulqiza


Dionis Xhafa

Ne, dorëndryshkurit, që punojmë ditë e natë,

përkulur nëpër udhë të panumërt dhe në errësirë,

vëzhgojmë mjerimin dhe qytetin e ngrënë e pa bark,

lëvizim e s’pushojmë, e “hamë” përditë lumturinë.

 

Vagonët që i nxorëm, në baltë dhe në shi, me vullnet të hekurt,

që të furnizohet Europa, Kina, fluturojmë kromin ndër kontinente,

e ndër shpinën tonë e ngrenë pasurinë, bosët me kartat bankare,

që ndër dhimbjen tonë, pasurojnë bankat, lingotat e tyre të sëmura.

 

Trëndafil


Dionis Xhafa

 

Një trëndafil vjen në jetë në atdheun e muzgut të zi,

gjatë udhës do të bëhet ferrë dhe më pas edhe hi,

e ndoshta, kushedi, në fund të jetës, lules, a do t’i kujtohet jetë, atdhe, rini!