Bukën e gojës për kombin e kriminalizuar


Dionis Xhafa

Një betejë, nga ata që vihen në fushën e shahut në Ballkan po zhvillohet në Forcat e Sigurisë së Kosovës. Dhe debati është pikërisht për këtë ushtri, e cila nga njëra palë konsiderohet se është e një shteti të mëvetësuar dhe të pavarur si Kosova, ndërsa pala tjetër këmbëngul në idenë e vet ( që ka pak ose aspak mbështetje ndërkombëtare) se kjo ushtri ngjan me forca irredentiste e teori konspirative të ngjashme.

Serbia, qeveria e saj, më së shumti MB e kësaj republike lëshoi urdhër që policët serbë, pjesë e Forcave të Sigurisë së Kosovës, të mund të ikin nga kjo përbërje policie, që nuk e njohin. Dhe dezërtimet e para kanë ndodhur. Mirëpo edhe këto me probleme të mëdha e me pendesë së thellë. Një polic i dorëhequr serb që kishte qenë pjesë e Forcave të Sigurisë së Kosovës, FSK thoshte për REL se tërheqja bën që të mos ketë rrogë dhe për rrjedhojë nuk mban dot familjen. Pra, një zgjedhje mes bukës së gojës dhe kombit të kriminalizuar, që rrënjët e veta i sheh edhe përtej sa ka shtetin, në mënyrën më të padrejtë.

Të vendosësh njeriun në këtë dilemë të madhe, në një humnerë të tillë thjesht për disa urdhra shtetërorë dhe shtypëse është e rëndë. Jo se shtetet e tjera nuk e bëjnë, por tërheqja në pikën që të luash me bukën e gojës, nën kërcënim e dhunë, është mënyra e shovinizmit, mbetur në mendje kriminale të Serbisë. Dhe ajo mendje vërtitet si fantazmë në kombin përtej nesh, në vendin e mbushur me kriminalitet. Dhe krimi ndoshta “hahet” për kombin, në Ballkan po e po, por të luash me bukën e gojës për komb të kriminalizuar, është më tepër se ç’njerëzore.

 

Advertisements

Veri – jug


Dionis Xhafa

 

Dy flatra të një shqiponje,

që fluturojnë lart në qiell,

e bashkë në udhë të lirisë,

bën të zbërthejnë fate të kombit.

 

Përçarjen mallkuar kush e do,

që nga lart veriu deri në jug,

se ndasia është mortje e gjallë,

dhe varros komb e dhe, jetë e shend.

 

 

 

Fëmijët e Bulqizës, një tragjedi migjeniane


dionis_xhafa.jpg

Dionis Xhafa

Bulqiza është ndër qytetet më të pasura në krom në Europë, duke kapur majat e pasurisë në materialin e çmuar që mbart. Në këtë qytet, ndër ata vende më bujare se askush, më të freskëta se askund, më të besës se asgjësendi, nëntoka punon ditë e natë. Drejtorët e kupola mafioze ka kapur për fyti nëntokën e pasur dhe vetëm shfrytëzon pleq, gra, fëmijë, të mitur, njerëz me mundësi dhe pa mundësi, duke e shndërruar qytezën e vogël malore në një Gulag modern, një kamp internimi ku luhet me jetën e përditshme.

Në krom punon një qytet i tërë. Ky material është sinonim i bukës së përditshme të bulqizakëve dhe banorëve përreth. Për të flitet si kalliri i misrit te legjendat me malësorë të Migjenit. Erë e kromit nuhatet në shkolla, ku normalisht vend s’duhet të kishte, në udhë, në shtëpi e banesa, ku në vend se të përshëndetet a të flitet për punët e përditshme, dëftohet e thuhet: “Kromi ç’thotë?”. Kjo sepse kromi është përditshmëria që mban në këmbë qytetin. Vendasit e mbledhin kromin, e dërgojnë atë në Durrës dhe më tej në Kinë a më larg, në kontinente të tëra, ndërsa paratë e kriminelëve politikë të veshur me kostum partish politike vetëm shtohen.

Samir Mane me shokë, të lidhur me partitë politike shqiptare e kanë mbërthyer jetën e njeriut në Bulqizë e bandat hedhin valle si ujku që sheh tufën e deleve, i gatshëm për ta ngrënë. Kompanitë e Manes e bandat e kromit bëjnë që në Bulqizë të ketë kufoma, mortje të gjalla e tragjedi të shumta dhe lëshohet nën britma një vend i tërë, zotërohet me paranë e pistë e të ndyrë ai territor që përfshin Vajkalin, fushat ku ka luftuar heroi ynë kombëtar Gjergj Kastrioti Skënderbeu. Ata malësorë që ia kanë dalë në luftë me armiqtë më të egër të popullit, sot përkulen përpara fashistëve ekonomikë e politikë të sojit të vet, fshehur nën maska të drejtorëve e politikanëve e vallen e hedhin që nga Tirana.

E, për tu kthyer të fëmijët, fëmijëria e humbur e një brezi që kërkon bukë, të hajë për të siguruar të nesërmen, të mbijetojë në xhunglën e madhe e të ngatërruar që kanë krijuar partitë mafioze. Pikërisht për fëmijët në Bulqizë kishte përgatitur reportazh edhe kanali “Le Iene” e Italisë. Aty dëshmohej sesi fëmijët në moshë të mitur mbledhin krom, braktisin dijen e hallet i kanë zënë më herët nga se duhet. E, Bulqiza e prek mjerimin përditë sa kohë që bandat vrasin njëri – tjetrin, luftojnë për territore kromi dhe prekin parajsën në kohën e varfërisë së madhe e pllakosjes së tmerrit e lemerisë. Bandat e kromit, kallashnikovi e pistoleta duhen shkatërruar që fëmijëria, rinia e jeta e dinjiteti njerëzor të shpërthejë në një mijë ngjyra. Kështu, edhe 1 Qershorët e fëmijëve do të ishin të çiltërta e me bojë e gëzime dhe jo hipokrizi politikanësh të veshur me petk krimimelësh. /Dionis Xhafa – Pamfleti/ 

 

Bixhozi shkatërrimtar


Dionis Xhafa

Mjafton të kalosh në rrugën “Ismail Qemali” që konsiderohet ndryshe edhe ish-Blloku dhe do të hasësh një udhë të mbushur me lloto dhe kazino. Jo vetëm në ish-bllok, por Tirana dhe Shqipëria janë mbushur me bastore, ku shqiptarët hedhin para të pastra në paratë e pista, të cilat pastrohen me të tilla “biznese” kancerogjene për popullatën.

Si pasojë e bixhozit, shumë individë janë shkatërruar dhe kanë marrë në qafë edhe familjet e tyre. Që të mund të mësosh sa i rëndë është fenomeni, mjafton të bisedosh me një person dhe mëson gjithçka se në ç’tmerr e lemeri hyjnë shqiptarët. Pikërisht në ish-Bllok, një meso-burrë tregonte se në Fier, qytetin e tij të lindjes ishte bërë dhe bëhet nami me bastoret, të cilat thithin paratë e familjeve duke i shkatërruar këto të fundit.

“Unë jam nga Fieri. Bashkë me djalin, vite më herët jemi marrë me bixhoz. Llotot janë të këqija, por kazinotë janë edhe më keq. Në ato vite në Fier, mbaj mend se unë dhe djali merreshim me bixhoz. Kemi lënë para pa fund. Linim nga 100 mijë lekë të vjetra, por kishte raste miliona në natë. Jo vetëm ne, por edhe të tjerë persona në qytetin e Fierit. Kishte drejtorë të rëndësishëm në qytet që linin nga 4 – 5 milionë para në natë. Është mikrob, nëse të hyn nuk të del, do luash se s’bën. Kur i humbisnin lekët, kërkonin që t’i paratë e veta dhe zhyteshin edhe më keq. Tmerr kam parë. Disa kanë kryer edhe vetëvrasje, kurse familje të tëra janë shkatërruar. S’të mban gruaja kur merresh me bixhoz”, u shpreh burri.

Ai shton se sa iu takon kazinove, ndërsa jashtë lojtarët kanë më shumë shanse për fitim, në vendin tonë shanset janë shumë të pakta. “Në vendin tonë, nëpër kazino, një shans e ka lojtari, kurse nëntë i ka pronari. Kam qenë në Mal të Zi, në Kroaci dhe atje shanset janë 3 me 10 ose 4 me 10. E kupton se çfarë pabarazie dhe lemerie është këtu”, shpjegoi ai.

Kazinotë vijojnë të jenë prezente në udhët e qyteteve të Shqipërisë, me gjithë premtimin e qeverisë se ata s’do jenë më nëpër rrugë. Ata nuk dërgohen as në ndonjë vend e të grumbullohen diku, siç ndodh jashtë shtetit, por ndodhen të shpërndara, ca këtu dhe ca atje. Raporti më i fundit tregonte se shqiptarët janë duke u shkatërruar si pasojë e problemeve të mprehta sociale të tilla si bixhozi, por edhe droga e fenomene të tjera negative. Llotot dhe kazinotë vazhdojnë të “lulëzojnë” kudo në Shqipëri, duke shkatërruar shqiptarët e thjeshtë e rrënuar ekonomitë tona familjare.

 

Odisea e një kombi


Dionis Xhafa

 

Mitologjia greke, kryesisht pjesa tragjike e saj është përshkrimi universal i ngjarjeve që kanë ndodhur dhe ndodhin në botë. Problemet e njerëzve janë të njëjtat, vetëm se kohët ndryshojnë. Edhe me kombin shqiptar luhet një tragjedi e përditshme, pa fund e anë. Ndërsa perëndite bien dhe ngrihen, bashkë me ta “lëviz” edhe populli. Një plagë e popullit tonë mbetet emigrimi. Të tillë fat e kanë shqiptarët e Shqipërisë, të Kosovës, Maqedonisë në mos edhe më gjerë në hapësirën ballkanike ku jetojnë ata. Dhe emigrimi nuk mund të mishërohet më së miri sesa te Odisea, që la vendin e tij për të ikur në Itakë. Odise në këtë kuptim është çdo shqiptar i zakonshëm që lë dheun e tij për një jetë më të mirë në vend tjetër, kryesisht në Europën Perëndimore. Dhe shqiptari i zakonshëm udhëton, punon e stërmundohet si ndër gurët e Sizifit, në kohën që perënditë ngërdheshen ashpër me njëri – tjetrin. Një atdhe që braktiset e një Odise që lundron nëpër Adriatikun e pamasë. Dje dhe sot, në një tragjedi që vazhdon, e zezë disa herë e kobshme në herë të tjera. E ngjarjet vetëm ndodhin, valët e detit përplasen, kurse Odisetë ikin në shikimin e trishtuar që ngulitet te ajri, deti, toka që mbeten, kurse njeriu është vdekatari në fatin e Olimpit të fuqishëm.

Tërmeti ndihet në udhëtimin e një jete të përkohshme. Vdekatarët ikin. Në botë ka dy lloj njerëzish: Mashtrues si jeta dhe të vërtetë si vdekja. Odisea lëviz dhe bashkë me të tragjikja e kombit, në velat e anijes që sapo u nis. Aty, njerëz me fate të panjohura, udhëve të kombeve të botës, në udhëkryqe të panumërta, fate njerëzore. Por Odisea ndihet çuditshëm. Grekët e tij fituan, e Trojës iu vu flaka prej pabesisë që mbante. Udhëve të Europës gdhendet fat i zi dhe i pjesës më të mirë të kombit. Një demokraci e brishtë. Një Homer që vdes në radhët idealiste. Trazirë dhe errësirë, si jetë e njerëzve të vërtetë, që për fund kanë të sigurt vdekjen. E ndërsa muret e Trojës bien dhe digjen, Odisetë “shëtisin” brigjeve të Adriatikut.