Letër drejtësie ose një tradhti shoqërore


Dionis Xhafa

Eshtë hera e fundit që e them këtë fjalë dhe hera e fundit që të shkruaj. Mu kujtua të të shkruaj edhe dicka që e kam në shpirt në lidhje me cka ndodhi në periudhën që unë kam qenë student se e kam si peng në zemër. Mua ajo histori që ka ndodhur më ka prekur thellë, jashtëzakonisht, kurrë në jetën time s’kam besuar se ndonjëherë do shkelja ndonjë ligj. Unë besoj se e kam shkelur atë ligj që kam shkelur nga DREJTëSIA që kam pasur dhe dua ta shpjegoj edhe më qartë gjithcka. Po deshe lexoje, nëse jo anashkaloje, unë të kërkoj ndjesë nëse të shqetësoj, POR NDJEJ Të NEVOJSHME Të THEM Të VERTETëN TIME!

Gjithë çështja kur isha student unë ka qenë kështu. Mua më dolën dy probleme në një periudhë të caktuar. Po them cka po ngjante në jetën time, përpos se isha student. Unë dua shpresoj të jem i sinqertë. U zura me Gurin (unë ia them emrin, por në vetvete as dua tia them, mendoj dhe do mendoj kurdoherë se është njeriu më i ligë që kam njohur në jetë dhe do e them pse) dhe pasi u zumë me fjalë nëpër celularë, më la të takohemi ai mua te 9 Katëshet. Unë mendova në atë kohë se do ikja të merremi vesh në kafe se unë s’jam mësuar me të rrahura ç’janë këta. Por nuk ishte kështu. Ishte Guri bashke me kusherinjtë e vet, ca tipa që dukeshin që në pamje që janë nga këta që rrinë kot rrugëve dhe si kriminelë. Por nuk më dolën për përballje të gjithë. E vërteta është se doli Guri përpara kurse kushërinjtë i la nga pas. Gjoja ky po e bënte si nga veriu që po përballej gjasme me mua vetë një për një, trimëri gjoja këto budallalliqet. Unë s’dua të gënjej se nuk jam lavdëruar ndonjëherë për fortësi as dua të lavdërohem për kështu gjërash se sigurisht ka rob më të fortë se unë PLOT, por në rastin konkret isha më i gjatë i rashë dy tri grushta Gurit dhe pasi e  panë kushërinjtë që unë po e rrihja, ndërhynë ata. Të jem i sinqertë, ata ishin 3 apo 4 dhe njëri më ra në gju dhe mu gërvisht cik gjuri. Por nuk vazhduan, pra s’kishte më tej gjë, thjesht gërvishtje pak në gju kisha, nuk vazhduan ata se ishte ambienti i tillë i hapur dhe kishin edhe frikëra më ulën në kafe normalisht, më thanë thjesht që Gurin mos e prekja. Dhe ashtu vendosa të bëj. Thashë me vete: “Me këtë njeri unë nuk flas kurrë më”. Dhe ashtu bëra! Ky ishte fronti i parë që unë veprova them me zgjuarsi se E INJOROVA GJëNë E KEQE, KAQ.

Tani do dal avash te pika e dytë. Fronti i dytë ishte se ti dhe Jonida kishit marrë vesh se unë doja Jonidën. Këtu për mua nuk kishte ndonjë bombë, fundja e doja sinqerisht. Ka qenë ILUZIONI im, flisja me të cdo natë nga një orë nga ora 7 me 8 e kam menduar që bashkë në fakultet, kishim edhe shije të njëjta në fakt dëgjonim Eurosongun të dy dhe e kam menduar që do jemi bashkë në të ardhmen, pas studimeve. Mua fakti që flisja me Jonidën dhe se mendoja se do ishim bashkë ka qenë arsyeja pse isha person i lumtur në fakt, që më tej u kthye e gjitha në tragjedi dhe do e them dhe përse. UNë HABITEM ME DY GJëRA ME ATë KJO Që KA PASUR FRIEND Në FB MOTRëN TIME DHE SE MUA KURRë SMë KA FOLUR SE KA Të DASHUR Në GJITHë ATA BISEDA. Me një shok dhe flet spo them, POR E TEPRUAR të paktën duhet të më thoshte për të dashurin. Por po dal si ndodhi që unë “u çmenda”? Unë mendoj se unë nuk “u çmenda”, unë kërkoja DReJTëSI që askush nuk e kuptoi. Ti dhe Jonida kishit kuptuar pra dashurinë time ndaj Jonidës, ndërhyri bukur Juxhini, i propozova Jonidës, më tha “JO” dhe iku turi varur. Ok. Në kushte normale LIHET, djali tërhiqet. Jam dakord që në kushte normale djali tërhiqet, jam dakord me shoqëri vetëm pasi të ketë kaluar një farë kohe prsh është ftohur njëra palë edhe ka shoqëri edhe ska varet. POR UNë ISHA Në KUSHTE ANORMALE. Pse? Guri mendoj unë si hakmarrje, KRIJOI SHOQëRI Të NGUSHTë ME JONIDëN DHE ME TY, por te TY nuk më digjte se thjesht të shihja si shoqe klase, nuk kisha pasur ndonjëherë shoqëri të ngushtëe me ty! Kurse te Jonida më digjte dhe mendoj ai shoqërinë me JONIDëN E KA PASUR HIPOKRIZI, BëNTE SIKUR SE SI KA MUNDëSI ATA Të DY NUK ISHIN FARE SHOKë DHE GURI E BëRI SHOQE Të NGUSHTë? Për mua, për të më goditur mua? Nuk e them këtë se jam i rëndësishëm, e zëmë se jam kot, por për mua në parim kushdo të ishte në vendin tim, ajo ishte të ta PUNOJë SI MOS Më KEQ DIKUSH Që E KE PASUR SHOK< DUKE Të GODITUR Në PJESëN Që UNë Në ATë KOHë PëR MUA ISHTE PJESA Më DELIKATE. GURI ISHTE HIPOKRIT ME MUA. SILLEJ MIRë ME TY DHE JONIDëN, ME MUA QESHTE Në SALLë Në TRAJTë HIPOKRIZIE. Në KORRDIROR ME VESHëT E MI E KAM DëGJUAR KUR Më THOSHTE: “QEN”. E pra, prandaj unë “u bëra i keq”. UNë KëRKOVA NGA JONIDA THJESHT Të Më FLISTE “CKEMI” SEPSE VETëM KëSHTU SHMANGEJ HIPOKRIZIA E GURIT! PëR MUA NJë NJERI ME 100 FYTYRA, NJë HIPOKRIT, NJERIU Më I KEQ, Më I LIGë Që KAM NJOHUR Në JETëN TIME DHE JO KOT< BAZUAR Në CKA THEM DHE PO FLAS ME ZEMëR Në DORë! Unë me ty skam pasur ndonjëherë shoqe të ngushtë, por po të flas për herë të fundit se ishe së paku E VETMJA Që U PëRPOQE Të Më KUPTOJE, POR SA DI BESOJ UNë AS TI SMë KUPTOVE DOT. U ULëM Në KAFE DHE FALEMINDERIT SHUMë, POR KUR UNë THOSHA PëR GURIN PëR SHEMBULL SE ISHTE HIPOKRIZI E TIJ Që TA NDALJA PRA DOJA DHE KISHTE DY MUNDëSI: 1) OSE JU Të MOS KISHIT SHOQëRI ME Të, JONIDA Së PAKU OSE 2) UNë Të FLISJA ME JONIDëN “CKEMI” DHE SHMANGEJ HIOKRIZIA! Por edhe ti sa mbaj mend, të faleminderit që më ule, por kur thosha Guri e zinja pra muhabetin në zanafillë, mendoje se po flas kundër tij se sikur e kisha gjoja inat, unë e KISHA PARIMORE më dukesh ata ditë SIKUR SHIHJA DJALLIN ME SYTë E MI SE DUHET Të JESH DJALL Që Të BëSH SHOQE Të NGUSHTë ATë Që KA DASHUR ISH-SHOKU YT, UNë KAM PARë FYTURëN E TIJH Të VëRTETë, NJë HIPOKRIT I TMERRSHëM. UNë NUK E SHPJEGOJ NDRYSHE PëRVEC SE ME HAKMARRJE NDAJ MEJE SHOQëRINë E TIJ ME JONIDëN PASI KJO E FUNDIT Më THA “JO” MUA. DHE NëSE SBESON SE AI KISHTE MLLEF NDAJ MEJE, EDHE KISHTE SHPIKUR LLOJ MARRINASH. E UNë E HëNGRA Në FAKT DUKE THëNë Të VëRTETëN DHE JONIDA E MORI SIKUR ME NJë “CKEMI” ?*që ne ramë dakord por NUK U ZBATUA KURRë) sikur po zija unë vendin e të dashurit të saj! JO UNë DOJA DREJTëSI PëR HIPOKRIZINë Që LUHEJ ME MUA DHE JU NUK E SHIHNIT.

Unë sot jam i rritur. Kam nisur jetën time me një person, që ka qenë e mrekullueshme në nota, shumë e mirë dhe është feministe. Di të them se kjo vajzë që kam tani më ka dhënë pozitivitet në jetë, madje jam une qe nuk e meritoj ate. DO DOJA Të MOS KISHA ATë AKUZë Që KAM Që U LASHë Në PROVE< POR AJO GJë SHKOI. UNë GURIN DO E INJOROJ Në JETë Të JETëVE! INJORIM! UROJ ZOTI QOFTë I DREJTë ME ATë NJERI!!!! ZOTI MA BëFTë SIKUR JAM SJELLë Në JETë, NëSE DREJT, MA BëFTë MIRë NëSE JO DREJT, LE Të Më NXIHET. POR DI SE UNë PëRFUNDOVA DIKU PëR SHKAK Të DREJTëSISë Që KISHA. Mua smë duhet mendimi yt për gurin, as më intereson për ty mund të jetë edhe njeriu më i mirë në botë, unë kam mendimin më të keq të mundshëm për atë person, hipokrizia e tij më coi të thyerjen e një ligji! Kaq kisha për të thënë. Por jam i rritur sot. Kam mendje normale për familje dhe me dashuri normalisht. Sdo doja ta kem këtë cen në jetë që mu vulos, por skam cbej duhet parë përpara po ma permenden fundja them E DOJA KISHA MOSHEN, por keshtu duket ceshtja ne pamje, te pare, POR E VERTETA SIC E SHIHJA UNE ESHTE KJO QE THEM!!!

Të KëRKOJ NDJESë PA FUND. Të PREMTOJ SE KURRë Më STë SHKRUAJ SE KAM JETEN TIME DHE UNE. EDHE KëTë DOJA SE SMë RRIHET PA THëNë SI NDODHI AJO Që NDODHI DHE Që TE JETA IME LA GJURMë. POR DO SHOH POZITIV! IA KALOFSH MIRë DHE PACSH JETë Të LUMTUR. CDO E MIRë.

 

 

 

 

 

Advertisements

Migjeni dhe fantazma


 

Dionis Xhafa

Migjeni, shkrimtari gjenial që pak njihej në atë kohë dhe se jepte shpirtin dhe zemrën për njerëzinë, sapo kishte filluar që të ndjejë se gjaku i tij po helmohej. Kjo për shkak të sëmundjes së turbekulozit. Ishte vetëm 26 vjeç dhe se ishte duke shkuar në shkollë në mëngjes afër varrezave në një fshat të humbur të Pukës. Ishte mëngjes, por se nga shirat dhe përmbytjet e mëdha, gjithashtu edhe nga vetëtimat, dukej sikur të jetë natë, e trishtë, e zezë dhe bajate mbi të gjitha. Por natë e trishtë, por edhe elektrizuese në të njëjtën kohë, ama. Migjeni nuk stepej përpara asgjëje, as para frikës më të madhe se njerëzit e drejtë edhe në vdekje shkojnë mjaft që të ketë drejtësi. Në varreza, në atë mëngjes kafkian , në atë vend ku dukej sikur kishte rënë një yll polar mëngjezor, del nga një varr i madh një fantazmë, sa duket më e madhja dhe më e vjetra ndër të tjerat. Shkrimtari i ri, mësuesi u tremb jo pak në fakt teksa aty ku shkeli në atë bar dukesh sikur po mbinte një hije vdekjeje. Fantazma doli. Ishte lart në ajër dhe Migjeni e pa, ashtu ftohtë, siç shikonte ai, që në zemër ishte vullkan, kurse së jashtmi akull i ftohtë, racional në kulm mund të thuhet e se atë shpirt ia kishin mbushur djemtë dhe vajzat që kishte nxënës, që ishin lule të vegjëlisë, në atë pamundësi të madhe në një rreth të humbur të Shqipërisë, së madhe dhe të vogël si atdhe dhe komb. Fantazma u çua më e gjallë se kurrë, se mesa duke ai mëngjes aq i trazuar dhe me aq rrëmujë, kur dheu i tokës ishte bërë humus dhe dridhej nga erërat dhe shirat e mëdha e qëndroi në ajër. I foli Migjenit dhe se ky i fundit vetëm shihte e nuk bënte lëvizje, edhe gjëja më e çuditshme nuk e trembte atë mbinjeri për së gjalli. “Migjen unë e di se së jashtmi je i dobët dhe i vobegtë, por se së brendshmi je njeriu më i fortë që ekziston ndër këta anë. Ti je një njeri i zgjedhur, pa vese, pa gabime të rënda dhe që bëhesh palë me njerëzinë, ti je një shenjtë në atë që nuk të intereson fort vetvetja, sesa njerëzit rreth e rrotull teje dhe se jep edhe shpirtin për të parë të lumtur njerëzinë. Ti shkrihesh vetë dhe vetëm njerëzia të jetë e lumtur. Epo Migjen kjo botë është e keqe dhe se ecet në jetë vetëm duke parë interesin personal e mos të ta ndjejë për askënd, as ndjenja të mos kesh, Migjen. Ti je i mirë por nuk je për këtë botë. Beson se më kupton. Ky është vend për dragonjt, siç ta shpjegova. Ti do vdesësh i ri mësues dhe emir yt do të mbetet një legjendë e këtyre anëve sikur të mos kesh ekzistuar”. Ja, këto fjalë tha fantazma dhe u zhduk në një ferrë, andej nga doli. Migjeni ishte i ftohtë, por paksa iu ledhatua sedra teksa i thanë se ishte një person i përzgjedhur, nga ana tjetër ndjente se vërtetë ishte dobësuar dhe se mund të vdiste vërtetë, siç kishte paralajmëruar fantazma. E mbajti mend atë histori dhe donte ta shkruante Migjeni, por se për momentin kishte fort punë dhe vetëm shënim në mendje e kishte si ngjarje. Por kurrë nuk e shkroi. Një vit më pas, Migjeni u sëmur rëndë, u çua në klinikë në Torino dhe ndërroi jetë. Fantazma e mori me vete, Migjenin, që nuk mund të jetonte në këtë lloj njerëzie, jo, nuk mund të jetonte!

 

 

Coftina në Hagë


dionis_xhafa26

Dionis Xhafa

Java që lamë pas ka shënuar ndër ata javë ku është marrë një nga vendimet më të rëndësishme politike të këtyre kohëve, ku në qendër të vëmendjes ka qenë Ratko Mlladiç, ish-gjenerali famëkeq që kishte drejtuar ushtrinë në Bosnjë dhe në Herzegovinë kundër myslimanëve kryesisht, duke shkaktuar një nga tragjeditë më të mëdha në shtetin boshnjak, kryesisht kundër myslimanëve, duke vrarë e masakruar mbi 100 mijë të tillë. Ratko Mlladiç mori burgim të përjetshëm për dhjetë akuza të rënda, ku përfshihet edhe gjenocidi, vrasjet masive etj, duke të dhënë idenë se kemi të bëjmë me një person të çmendur derisa kryen krime të këtilla në këto përmasa. Mlladiç më së pari është viktimë e kombit të tij, të asaj çka ngrihet si lavdi në Serbi, ku gjëja më e shënjtë konsiderohet se është kombi, teksa edhe himni serb është “Drejtësia e Zotit”. Duke pasur një mendësi të tillë, Mlladiç jo vetëm por edhe brezi i vjetër kanë idenë se për kombin, në cilësinë e gjeneralëve të luftës edhe të vrasësh është gjë që amnistohet, sikundër bëri ai vetë, por edhe Slobodan Millosheviç e persona të tjerë, viktima dhe gjenocidalë, teksa nuk janë ndalur në idenë shkatërruese për të vrarë sekënd që është kundër Serbisë, kundër kombit serb apo që është i ndryshëm në etni dhe besim, në rastin konkret kundër myslimanëve në shtetin e Bosnjës. A janë vetëm këta arsyet që kanë dërguar Mlladiçin në atë qorrsokak dhe në atë që u dënua me burg të përjetshëm? Jo, arsyet janë edhe personale. Ratko Mlladiç vjen nga një dramë e madhe personale dhe familjare. Vajza e tij Ana që ai donte më tepër kreu vetëvrasje, gjë të cilën Mlladiç nuk donte ta pranonte dhe se vetëvrasja u krye për shkak se i dashuri i saj i kishte thënë se do të martohej me të vetëm nëse Mlladiç hiqte dorë nga lufta në Bosnjë. Edhe i dashuri i Anës ra në fushë-betejë në Bosnjë. Një dramë e shumëfishtë, një skenar i denjë për një film me nota dramatike të etshme. Mlladiç edhe pasi kreu krimet e kobshme në fakt vazhdoi psikologjinë e tmerrit dhe se psikologji të tillë ndoqi edhe Serbia. Çfarë ndodhi? Mlladiç vrau e masakroi e se për 11 vjet u fsheh ndër skuta të Serbisë e të rajonit, ku me siguri u ndihmua nga shërbimet e fshehta të Millosheviçit me shumë mundësi apo liderëve serbë që e respektonin akoma gjeneralin e tyre, që për ta ishte hero dhe për Europën e botën ishte një kriminel i frikshëm. Edhe sot Serbia ndan krimin dhe çarçafin e gjakut mbi shpinë. Kryqin e mëkateve Serbia nuk e mban mbi shpinë, por e nderon. Viktimat kërkojnë drejtësi. Kjo ishte drejtësi, burgu përjetë në moshën 74 vjeç? Jo, nuk ishte kështu. Edhe Europa është e plakur në formën e drejtësisë që jep, sikundër ka pasur raste që ka gabuar. Moralisht u dha një mësim i madh. Diversiteti dhe kultura e së mirës do triumfojë. E keqja do dhe duhet të zhytet, thellë e më thellë, deri në rrënjët e fundit të errësirës djallëzore.

 

Grushti i absurdit


dionis_xhafa27

Dionis Xhafa

Në një rrugë qorre kur ndodhesha, së bashku me erën e freskët të fillimit të dimrit, edhe me shiun e madh që binte nëpër rrugë rrebesh, një grusht absurdi më goditi fytyrën. Ishte grusht nga shekulli i XV. Një luftëtar lirie në kohën e heroit kombëtar, që kishte dalë kundër shtypjes dhe ishte shtypur më keq se ç’shtypet një portokall dhe shtrydhet më tej nëpër shtrydhëse frutash. Një grusht absurdi më goditi fuqishëm dhe më nxori nofullat përnjëherë në tokë, e ishte nga rrjedha e kohës, e shekujve dhe e historisë, ku viktimat kishin qenë viktima dhe të fortët kanë mbetur të fortë, të pamposhturit që u gdhendën me mermer dhe mermeri që u kalit nëpër flamuj të pakuptimtë të një njerëzimi që çahet dhe përçahet përditë e nga pak, nga koha, nga e keqja dhe e mira, nga e mira dhe e keqja dhe është bërë kaq llum sa nuk kuptohet se ku nis e mira dhe ku e keqja, ku e keqja dhe ku e mira. E grushtin e absurdit, siç thotë Albert Camus nuk mund ta shpjegosh ndryshe vetëm duke iu afruar sa më shumë vetë absurdit. Absurde është jeta, një kohë dhe një vend që ka vdekatarë, ku më i forti fiton dhe vdes në fund edhe si hero, kurse s’ka kaq kohë sa viktima të mos jetë viktimë deri në fund, por të dalë dhe të triumfojë, për të mos rrëmbyer flamurin e gjakut dhe të shtypjes e të represionit, por të lirisë dhe të vëllazërisë. E kështu njerëzimi gjithnjë njeh padrejtësinë që fiton më shumë se drejtësia, drejtësia që zhytet nga padrejtësia, e nëse drejtësia thuhet se fiton ajo vjen në formë të mashtrimit dhe të gënjeshtrës, janë ca derra që thonë se do të ketë drejtësi e derra të rinj dalin në skenë më derra se derrat që ishin, andaj ekziston absurdi, e një Kushtetute përtej jetës dhe jeta përtej Kushtetutës, se në të gjallë njeriu është me ndjenja, urren, mallkon, mashtron, bëhet dreq dhe shejtan për të zhytur njeriun, njeriu, kafsha më e mirë dhe më e keqe njëkohësisht, që ka ekzistuar dhe ekziston në mbarë rruzullin tokësor. E kështu, në një rrugicë, më goditi grushti i absurdit, u gjakosa, isha shekuj më herët dhe u ktheva prapë në vete. Vazhdova të ecë e absurdin ndjeva nën këmbët e mia. Absurdi, ndjenjë e kafes që pihet në mëngjes, shekuj padrejtësie që mbajnë iniciale të pazgjidhshme të drejtësisë pa drejtësi në varre. Kushtetuta e të vdekurve, ja drejtësia dhe afrimi në absurdin e madh të së përditshmes, ferri që nuk e pamë, mortja që na ha të gjallë, zëri i zi i një jete që është më e zeza në tërë dimensionin e saj politik, moral dhe ekonomik. E zezë, si vejusha e natës së errët, bota e zezë. Dhe një grusht absurdi mora, për të mos e marrë veten kollaj, kurse më pas rregullova këmishën bukur dhe saktë e vazhdova drejt, në jetë reale, për një moment.