Artisti i rrugës


 

Dionis Xhafa

Në Tiranë, arti dhe sidomos ai i rrugës, janë në nivelin më të ulët. Artistët, të mirfilltë ose jo, e kanë shumë të vështirë të dalin nëpër rrugët e kryeqytetit dhe të performojnë. Ata kështu ndalojnë “ushqimin e shpirtit” të tyre, për shkak të “turpit” prej njerëzve. Kështu, një burrë që banonte në Pogradec dhe që e kam hasur duke i rënë klarinetës shumë mirë në qendër të Tiranës, më thoshte: “Më vjen paksa turp, për shkak se këtu pak e vlerësojnë artin. Kam performuar shpesh në Athinë, në Selanik, në disa qytete të Greqisë dhe andej jam ndjerë më mirë, kurse këtu është shumë më vështirë. E, kam edhe pak turp, se mos ndonjë nga Pogradeci kalon këtej dhe më njeh, për shkak se unë jam i njohur në mbarë qytetin atje. Më njohin njerëzit në qytetin tim dhe do thonë ‘Shiko ku ka përfunduar’”, – më tha burri pogradecar. E pra, kishte kaq shumë frikë në mesin e këtij burri, që të tregonte pasionin e tij hapur dhe pa frikë.

Ai sikur performonte, me frikën e madhe se mos ndonjë bashkëqytetar i tij do ta shihte dhe se do të turpërohej fort nga kjo gjë. E pra, pogradecari sikur kishte frikë dhe se vetëm art nuk mund të ishte ai. Të kesh diçka sikundër ushqimi dhe të mos e performosh, prej frikës së njerëzve, për fat të keq, një gjë e tillë ndodh në vendin tonë. Sa e sa ka njerëz të tillë, që njerëzit, arroganca e tyre, fakti që nuk e vlerësojnë artin, ka bërë që njerëzit të ikin larg këtij vendi të shkretë. Mirëpo, në kontrast me këtë, unë pashë një ditë te bulevardi “Dëshmorët e Kombit”, një djalë të ri, jo më shumë se 27 vjeç, që po këndonte dhe se kishte shtruar një gjësend përpara vetes, ku personat që e vlerësonin, hidhnin paratë.

E pashë dhe ai këndonte vërtetë bukur. Artisti vlerësonte këdo që linte para aty, duke i thënë “faleminderit”. Po po, ishte kaq bukur dhe ai zë dëgjohej kudo nëpër rrugë. Kishte aq lezet, ishte zë që kumbonte kaq bukur. Ja, pra që ai person kishte guxuar, e shfaqi talentin e tij, pikërisht në rrugë dhe ia doli të mblidhte goxha të ardhura. Për herë të parë pashë sukses të një artisti të rrugës dhe mendova se edhe një artist, mund të bëjë përpara, por se për fat të keq, jo aq kur nuk e ka mbështetjen e qeverisë së vendit të tij, të shtetit nga është. Sepse, artistët këtu më së shumti kanë ikur, duke qenë se nuk gjejnë as lirinë dhe as terrenin për të ushtruar lirshëm atë që ndjejnë në shpirt. Sepse, jo pak herë ky vend është si një ferr, për njerëzit e artit sidomos, të cilët nuk gjejnë veten këtu dhe arratisen në çdo vend tjetër të Evropës apo të botës, qoftë.

 

Sepse, artistët kanë qenë qysh në kohën e Romës së Lashtë apo të Greqisë të zhytur dhe të mbytur nga pushtetet dhe sa duket, kjo gjë ndodh edhe sot e kësaj dite. Sokrati vdiq në një breg lumi, pasi u torturua nga mercenarët e Çezarit dhe thuajse kudo ka ndodhur një gjë e tillë. Po, është koha që artisti i rrugës të triumfojë, por duke pasur edhe një art të vërtetë dhe jo më kot. Duke pasur një art, që të prek në zemër, të prek në shpirt e në çdo qelizë të trupit, një art që të ngre në peshë, që e ngre në peshë qenien njerëzore dhe mbarë qytetin e shtetin tonë. Me artin që triumfon, do të kishte shpirt mbarë vendi ynë, do të ndriçohej prej vërteti zemër e puls i këtij shteti, të marrë peng prej kohësh, vitesh e dekadash.

 

 

Advertisements

Disa rreshta për mësuesen time të parë


dionis xhafa1

Dionis Xhafa

Mësuesja ime e parë quhej Kujtime dhe vërtetë, që vetëm kujtime më sjell ndërmend. Ajo ishte një prej atyre njerëzve që do ta mbaj mend në kujtesë për një kohë të gjatë. Kjo sepse ajo dhe qenia e saj nuk mund të shkëputej dot nga realiteti shqiptar, nga kjo përditshmëri që e kemi prodhuar dhe bluar me kohë ne këtu apo kushdo që ka kontribuar në të.

Mësuesja ime më ngjall në kujtesë turbullirë mendimesh. Ajo ishte gjithmonë e menduar. Mësuesja ishte vërtetë e mirë dhe njerëzore. Mirëpo, e hasja që në vegjëli se ndërsa shpjegonte apo merrej me ne, në mendjen e saj vërtiteshin halle dhe probleme familjare, ndoshta fëmijët që kishte në emigrim, ose ndoshta të tjera problematika në jetë personale. E se edhe unë që e shikoja si një pasqyrë mësuesen isha ndikuar dhe kuptoja se ç’realitet jetoja, sesi zhytej mësuesja në meditime pa fund, rrinte e mendohej dhe në duart që shpjegonin, fshihej një dramë sociale, jo vetëm për të, por edhe për mësuese të mbarë Shqipërisë, me siguri.

Por e doja edhe dhimbjen e saj, edhe atë trishtim e dashuroja. Kjo sepse vendin tim unë e dua ashtu siç është, edhe me hallet që ka, për problemet që i mbart në vetvete, të mundohem së paku t’i vë në dukje. Kjo se vendi im nuk ka vetëm bukuri, por edhe dhimbë, madje të fuqishme dhe të thellë, aq sa të tronditet tokë e dhe. Kuptova në atë kohë dhe kuptoj se dheu ku kam lindur ka shumë halle, probleme e drama, të cilat bëhen evidente sa më shumë e rrit shtatin.

…..

Tashmë u ktheva në vendlindje. Ajo mësuese ecte nëpër rrugë, por tashmë me më shumë rrudha, por më me hijeshi dhe sërish e menduar e zhytur në “botë” të saj. E ndërmend më shkoi: “Mësuesja ime, por jo vetëm, është drama që na rrethon të gjithëve, ku si Prometeu, rrojmë, mbërthyer me zinxhirë, në malin e lartë, mbështjellë me zjarrin, që mund të na djegë në çdo kohë”. Dhe unë e dua mësuesen time, e dua vendin tim, e dua dramën e një vendi ku përditshmëria ngjan me një teatër të madh grek.

 

 

Moro, kreu i trafikut të drogës i viteve 80’ kapet në Kroaci


dionis xhafa1.jpg

Arrestohet në Kroaci një prej krerëve kriminalë të trafikut të drogës në atë zonë. Ai u arratis në vitin 1999, e ishte një i arratosur në Zagreb, ku po qëndronte me emër e identitet tjetër. Ai ka pranuar se ishte kreu i bandës të mafies përpara policisë së Zagrebit, në momentin e arrestit. I arrestuari tashmë do të duhet të qëndrojë në burg për 10 vjet, edhe pse është 72 vjeç, ndërsa ka ndotur një brez të tërë me lëndë të forta narkotike.

Claudio D’Este ka humbur gjurmët në vitin 1999. Ai u arratis nga burgu dhe nuk u kthye më. Media italiane “Corriera Della Serra” e përshkruan atë si një njeri që ikte lehtë dhe se ishte vështirë të kapej, por sa duket është dorëzuar edhe për shkak të moshës relativisht të thyer tanimë.

Kapja

Claudio D’Este u kap në Kroaci dhe se nuk kishte asnjë lloj dyshimi se ishte ai. Agjentët policorë e kanë gjetur atë në Zagreb të Kroacisë, me pamjen e ndryshuar. D’Este u kap në vitin e fundit të vitit 2018. Kishte për të në fakt një urdhër arresti evropian të lëshuar nga Zyra e Anti-Mafia e Triestes.

“Karriera”

D’Este ka një karrierë të zhvilluar kriminale. Felice Maniero i kishte caktuar atij detyrën e menaxhimit të trafikut të drogës. Nuk ka kfryer asnjë vjedhje, asnjë konfiskim dhe as vrasje. D’Este, njohur me pseudonimin “Moro” prej miqve, arriti të kapej mirë me trafikun e drogës. Ai organizonte dhe qëndronte në krye të një organizate të vërtetë kriminale në shpërndarje kokaine dhe heroine në vitet 1980.

Klani “Mestrini”

Ishte pjesë e të ashtuquajturit “klan i Mestrinit” dhe u zhvendos kryesisht në Venedik, ku ai ishte kreu i padiskutueshëm i trafikut. Arrestimi i tij i parë u shënua në vitin 1976, pastaj më 1991 dhe më tej edhe në vitin 1997. Ndërmjet kohës së një paraburgimi dhe një tjetër vuajtje dënimi me burg, përveç trafikimit të drogës, ai ishte gjithashtu përgjegjës për menaxhimin e një kazinoje në Kroaci, ku grupi Maniero kishte shumë lidhje . Ajo që D’Este shfrytëzoi dukshëm kur u zhvendos ishte koha për t’u zhdukur. Në Kroaci Moro ka rindërtuar një jetë me një identitet të ri.

Pjesëtarët e familjes

Ai ka mbajtur marrëdhënie të afërte ma anëtarët e familjes. Aq shumë i lidhur ka qenë me anëtarët e familjes, edhe pse në listën e Europol, saqë këta ditë festash, i kishte takuar ata në Zagreb. Ky takim ka ndihmuar më së shumti në kapjen e tij. “Është arrestuar një kriminel që ka ndotur shëndetin e gjeneratave të tëra me trafikun e drogës”, komentoi Carlo Mastelloni, prokurori i Triestes.

D’Este është tani në burgun e Zagrebit, në pritje të ekstradimit që pritet të marrë një kohë të gjatë, duke marrë parasysh gjithashtu faktin se autoritetet kroate duhet të vlerësojnë çfarëdo krimi të kryer në Kroaci.

 

 

Dy Dibrat, të ndara, por të lidhura në rrënjë


Dionis Xhafa

Në përfundim të vitit të vjetër tanimë 2018 dhe nisjes së një viti të ri 2019, realizova një udhëtim të mrekullueshëm në Dibër. Ky ishte një udhëtim fantastik, që kishte me vete emocionin, dashurinë dhe zemrën e bardhë e atdhedashurinë për vendlindjen. Në fakt, u nisa herët nga Tirana, për shkak se doja të isha sa më shpejt në Dibër dhe gjithashtu ta vizitoja sa më mirë, duke mos më rrëshqitur prej syve as edhe detaji i vendeve në Dibër që do të vizitoja. U nisa prej shtëpisë sime dhe ngadalë mbërrita në stacionin e furgonave. Pyeta se ku shkon furgoni për në Peshkopi, e aty rezultoi se njëri niste të udhëtonte që në orën 05.40 minuta. Për 10 minuta piva një kafe të shpejtë. Më shikoi kafja, edhe për shkak se ishte ftohtë, dimër dhe kishte erë, e se ftohtësia e motit, përzier me ngrohtësinë e pijes, më ngrohën barkun, por edhe zemrën e shpirtin. Pasi e piva kafen, shpejt hipa në furgon dhe mes asaj dallge ere që frynte, vijoi udha.

Udha për në Dibër dhe Rruga e Arbrit

Edhe pasagjerët në furgon në fakt dhe kushdo fliste për Rrugën e Arbrit. Të gjithë dibranët duan që të bëhet ajo rrugë, që është historike për dibranët, por edhe për shqiptarët në tërësi. Ajo rrugë, e cila pritet të bëhet për 2 vjet dhe të gjithë shpresojnë se do të bëhet, po pritet me shumë entuziazëm. Duke qenë se po bëhet tanimë Rruga e Arbrit, udha e vjetër lë shumë për të dëshiruar. Kalojmë autostradën deri në Milot, kthejmë dhe sapo hyn në rrethin e Matit, nisin menjëherë vështirësitë. Rruga është e vjetër dhe e shkatërruar, me një infrastrukturë që lë shumë për të dëshiruar dhe thuajse është si në kohën e komunizmit, pa vendosur askush thuajse dorë. Makina e ka vështirë të ecë, ndërsa edhe rruga shkon shumë orë. Një mërzitje që nuk e meritojmë, në mënyrë absolute jo. Shpresojmë që shpejt do të rregullohet Rruga e Arbrit dhe se atë rrugë të keqe dhe më e shkatërruara në Shqipëri mos ta shohim më.

Ndërsa gjatë udhëtimit, sigurisht u ndala tepër të bluaj me mendje për Rrugën e Arbrit. Kjo sepse pranë Bulqizës shikoje edhe pjesë që po ndërtoheshin prej rrugës historike dhe me shumë rëndësi për dibranët veçanërisht.   Ajo rrugë është shpresë për të gjithë dhe se Tirana e Dibra do të ishin vërtetë afër, ashtu sikundër kanë qenë afër në mikpritjen reciproke. Një projekt që nëse gjen mbështetje dhe të ketë iniciativë gjithashtu, do të jetë një realizim i madh.

Ndalesa në Peshkopi

Pasi udhëtoj goxha kilometra, mbërrij në kryqëzimin e Maqellarës dhe se prej andej morëm rrugën për në Peshkopi. Rrugës, tanimë që e kanë zgjeruar dhe që kanë bërë ndryshime me rëndësi, mund të shikojë fshatra të tërë, si Grezhdani, Dovolani, Erebara, Herbeli etj. Ndërsa rruga bëhet gjithnjë dhe më e bukur prej pemëve që janë fare pranë rrugës kryesore. Ndërkaq, pasi ke udhëtuar ca, arrin në qytet. Nga larg sheh tek valëvitet një flamur kuq e zi, shqiptar dhe një qendër tregtare të madhe. Pallatet dallohen që nga larg, ndërsa merr dyshezën e famshme. Ngadalë mbërrin në qytet dhe vazhdon e sheh atë imtësisht.

Sigurisht që gjëja më e bukur që ka Peshkopia ka qenë dhe mbetet bulevardi. Në të, të radhitura figura me rëndësi për kombin shqiptar, deri te Skënderbeu, kurse dallohet ndër të tjera edhe emri i Naim Plakut, pasi pikërisht emrin e tij mban qendra e kulturës në qytet. Naim Plaku është ndër penat e rralla të Dibrës, një talent i jashtëzakonshëm, një gjeni i lindur për letra, poezi dhe entuziazëm patriotik, e mbi të gjitha një njeri i nderuar. Kurse bulevardi është vërtetë qendra e gravitetit në Peshkopi, teksa njerëzit bisedojnë dhe dalin lirshëm të shëtisin nëpër të. Edhe pse bën ftohtë, sa duket muhabeti iu pëlqen njerëzve dhe ata dalin e bisedojnë e kështu shëtitjet marrin një kuptim tepër të bukur. Gjithashtu, rinia dhe ata që vijnë nga emigrimi ishin dendur në qytet e se Peshkopia kishte marrë vërtetë ngjyra të mira. Jeta zhvillohej në qytet, kurse edhe kafenetë ishin thuajse të mbushura plot. Atmosfera e Vitit të Ri ndihej në ajër.

Udhëtim në Dibër të Madhe

Pasi pashë Peshkopinë, gjerë e gjatë dhe vura re disa pjesë edhe mundimi në qytet, sidomos te pjesa e tregut, teksa edhe probleme ka, u nisa për në Dibër të Madhe. Në një ditë mendova të shikoj dy qytetet më të rëndësishme të Dibrës, Peshkopinë dhe qytetin që ka emrin e qarkut dhe që ndodhet përtej kufirit dhe ashtu veprova. Taksisti që pajtova më shoqëroi rrugës dhe më tregoi goxha. Rruga për në Dibër të Madhe ishte më e rregulluar se ajo në Dibrën e Vogël. Ndërsa qyteti m’u duk mrekulli. Vërtetë bukur, pasi kishte rregull, pastërti dhe infrastruktura ishte thuajse perfekte.

Shtëpitë janë të rregulluara mirë, kurse edhe rrugët kalojnë anash tyre. U ndala në një vend ku ka të rinj dhe se ata janë vërtetë energjik,  ndërsa kanë marrë edhe nga kultura perëndimore dhe ndoshta prej faktit se njihen lidhjet e Dibrës së Madhe, familjeve në këtë zonë me Amerikën. Të rinjtë dhe njerëzit ishin të sjellshëm dhe silleshin mirë me ata që vinin nga Dibra e Vogël, sidomos. Nuk mungonin edhe flamujt kombëtar shqiptarë të varur nëpër shtylla. Shoferi më tha se dibranët në Dibër të Madhe janë më patriotë se ne të Dibrës së Vogël, ndërsa përtej kësaj, m’u duken njerëz të mirë e se atmosfera ishte pozitive. Më tutje, pashë teksa diku ndërtohej një shtëpi dhe se ishin thuajse 20 punëtorë, e kjo ishte një punëtori për t’u pasur zili. Dibra e Madhe është vërtetë bukur dhe aq sa qëndrova mora përshtypje shumë të mira. Një qytet i vogël, pa telashe, rrallë dëgjon tmerre dhe krime e me njerëz pozitivë në tërësinë e vet. Ndërsa është qytet gjithashtu strategjik, pasi në Ballkan aty ndodh të arrijnë shtetas të huaj, emigrant apo udhëtarë të ndryshëm, kurse është edhe disi i veçuar prej qyteteve të tjera ose larg e ka qytetin më të afër të mundshëm. Pasi po kthehesha për në Pikën Kufitare në Bllatë, ku kalova me kartë identiteti dhe po ashtu dola me kartë identiteti, kisha marrë përshtypjet më të mira të mundshme për qytetin historik, për atë vend që mbeti jashtë kufijve t Republikës së Shqipërisë, por përbën një zemër të madhe të shqiptarisë. Një qytet, që mbeti jashtë hartës së Shqipërisë në dallgët e shumta të historisë, por se kulturalisht mbeti dhe është shqiptare.

Dy Dibrat, lidhur në rrënjë

Ekziston një shprehje: “Bota le të na dijë të ndarë, ne jemi të lidhur në rrënjë”. Shpesh herë kjo shprehje është përdorur për Shqipërinë dhe Kosovën, sidomos në kohën që Kosova ka qenë nën robërinë e Serbisë. Por se i tillë rast vlen edhe për Dibrën. Ndërsa bota për fatet e saj i ka vendosur ndarë, dy Dibrat janë të lidhura në rrënjë. Dibranët në të dyja anët e kufirit siç më thoshte një burrë që e njoha dhe bisedova me të rrugës, kanë parime, në të shumtën, janë njerëz dinjitozë dhe nuk janë së koti. Ndërsa kulturalisht ngjajnë dhe janë thuajse njësoj, por se thjesht i ndan një kufi, një vijë që nuk duhet, një vizë që është shënuar në padrejtësinë e madhe ndaj kurrizit të shqiptarëve dhe të popullit shqiptar.

Ikje nga Dibra dhe dy fjalë për Bulqizën

Pasi ika praktikisht nga dy Dibrat, një natë qëndrova në Bulqizë. Qyteti që sot për sot mban rezistencën e madhe të njeriut me natyrën, të njeriut me mbijetesën, të njerëzores me punëtorinë e madhe dhe ku puna është gjak, djersë dhe kripë. Një qytet me halle shumë dhe probleme që nuk mbarojnë kurrë, por me zemrën e bardhë, një vend me zemra nënash që qajnë dhe kanë shpirtin plot me mall për fëmijët nën tokë dhe ata përtej tokës së shqiptarëve.

 

 

 

 

 

 

 

Shqiptarët, drejtues të trafikut të drogës në Angli, posedojnë pasuri të mëdha


dionis xhafa1.jpg

Dionis Xhafa

Një sërë bandash kriminale shqiptare shkatërrohen prej policisë në Britaninë e Madhe. Për vitin e kaluar, Agjencia Kombëtare e Krimit, NCA ka deklaruar se shqetësim janë bandat e drogës, të cilat nxjerrin shumë para, sidomos në trafik të kokainës. Shifrat për vitin 2017 tregojnë se janë kryer gjithsej 2676 arrestime të shqiptarëve. Nga këto arreste, krimet më të shpeshta kanë qenë për drogë, sulme të dhunshme, krime seksuale, si dhe kërcënimi e vrasja, shkruan “Express.com.uk”.

Pothuajse gjysma e arrestimeve është bërë në Londër, ku 16 vetë janë arrestuar për përdhunim. Rezulton se pas hekurave të burgjeve në Angli janë 716 shqiptarë e se kjo shifër përbën 8 për qind të shtetasve të huaj që janë në burg në shtetin anglez. Në raportin e fundit të NCA thuhet: “Kriminelët nga Ballkani po e zgjerojnë gjithnjë e më shumë rrjetin e tyre të ndikimit, duke krijuar marrëdhënie të drejtpërdrejta me furnizuesit e kokainës në Amerikën Latine. Grupet shqiptare të kriminelëve përdorin shumë kërcënime. Londra është qyteti ku ata veprojnë më shumë, por se edhe në qytete të tjera kanë gjetur ‘strehim’ për krimet e tyre”, saktësohet në njoftim.

Gjithashtu, shumë shqiptarë kanë përfunduar në burg edhe për akuza që lidhen me rrëmbimin, pastrimin e parave dhe sulmin ndaj zyrtarëve policorë. Një bandë shqiptare e drogës e vendosur në lindje të Londrës ka mbiquajtur anëtarët e saj Hellbanianz dhe se pasuria e formuar prej tyre deri më tani me veprimtari ilegale, është shkatërruar. Banditët e rinj kërcënojnë biznesmenët vendas , se nëse ata nuk paguajnë paratë, atëherë do të ketë veprime ndaj tyre. Një burrë 60 vjeç rritur në Barking tha për shqiptarët: “Nëse ata e dinë se ku jam unë, nëse ata e dinë se jam gjallë, vijnë dhe më kërcënojnë dhe duan të më marrin paratë”. Edhe një grua me banim në Londër tha se ka frikë të ecë natën, sepse kriminelët zënë rrugët dhe kërcënojnë me thika. Oficerët policorë janë shtuar në zona problematike të Londrës, ku më herët kishte dhunë dhe kërcënime me thika e armë prej banditëve.

 

Grupi shqiptar i trafikut të drogës përfiton zbritje dënimi, arsyeja do t’ju habisë ose “Krim dhe bamirësi”


dionis xhafa2

Venecia, Itali – Gazeta italiane “Il Giornale” ka raportuar për një grup shqiptarësh që vepronin në fushën e trafikut të lëndëve narkotike. Kjo media raporton se banda e shqiptarëve ka marrë dënim të reduktuar. Kjo sepse ata kanë treguar në gjyq sesi nga paratë e drogës, jepnin shuma të caktuara monetare për një qendër rehabilitimi të njerëzve që kanë varësi prej lëndëve narkotike, duke ndihmuar ata që të dalin prej asaj rruge.

Plot 14 të pandehur, që janë paraqitur në gjyq nën akuzën e trafikut të drogës, janë dënur me vetëm 15 vjet burgim, kur vitet e burgosjes mund të ishin shumë më tepër, por ata i ka shpëtuar fakti se kanë treguar edhe “altruistë”. Avokatët e të pandehurve kanë arritur të bindin trupin gjykues se një pjesë të mirë të parave që grupi fitonte prej tregtisë me lëndë narkotike, i dërgonte në qendrën e rehabilitimit të Olivotti Mira (Venice), ku kishte njerëz të varur prej drogës.

Duke qenë ky argument, vitet e dënimit janë ulur. Kjo sepse edhe në Kod Penal, parashikohet ulja e dënimit të burgimit për një arsye të tillë. Grupi i shqiptarëve që tregtonte drogë ishte aktiv sidomos në provincën e Venecias, në mes të San Dona dhe Noventa di Piave, duke sjellë në Itali deri në 1 ton heroinë në muaj, nga Lindja e Mesme, veçanërisht gadishulli i Anadollit.

 

Mediat ndërkombëtare: Prapaskenat e largimit të ambasadorit iranian në Shqipëri


dionis xhafa2

Lajmi se ambasadori i Iranit në Tiranë është larguar nga vendi ka bërë bujë në mediat ndërkombëtare. Kështu, për këtë ngjarje kanë shkruar media me rëndësi globale të tilla si BBC, “Reuters”, REL, “Deutsche Welle”, “International”, “The Independent”, “The Jeruzalem Post” etj. Vihet re se ka interes të madh raportimi nga mediat izraelite, sidomos.

Kështu, BBC raporton se zyrtarët në kryeqytetin shqiptar Tiranë thonë se kanë larguar dhe shpallur të padëshiruar ambasadorin iranian në Shqipëri për shkak të rrezikut të lartë të cenimit të sigurisë kombëtare të Shqipërisë. Arsyet e sakta të dëbimit nuk janë dhënë. Megjithatë, Shtetet e Bashkuara të Amerikës kanë reaguar, e ata kanë mbështetur plotësisht vendimin e Tiranës zyrtare për të larguar ambasadorin iranian dhe një punonjës të ambasadës së Iranit, duke thënë se “prania e elementëve të dyshuar terroristë në shtetet europiane është e papranueshme”.

Irani ka reaguar gjithashtu. Teherani zyrtar ka akuzuar SHBA-të dhe Izraelin, duke thënë se këto dy shtete kanë shtyrë Shqipërinë që të ndërmarrë këtë hap e të shpallë të padëshiruar ambasadorin e saj në vendin tonë. Sipas Teheranit, janë respektuar totalisht ligjet shqiptare dhe se “ambasadori është i ligjshëm”. “Kjo sjelle e qeverisë shqiptare është totalisht e papranueshme dhe e dënueshme. Janë SHBA-të dhe Izraeli, ata që kanë shtyrë Tiranën që të ndërmarrë këtë hap të gabuar”, thuhet në komunikatën për mediat të Ministrisë së Jashtme të shtetit të Iranit në Teheran. Emri i ambasadorit nuk u dha, por u raportua gjerësisht si Gholamhossein Mohammadnia.

Çfarë deklaron Shqipëria?

Ministria e Jashtme tha se vendimi për të dëbuar dy diplomatët ishte marrë me “vendet aleate” për shkak të “aktiviteteve të palëve në shkelje të statusit të tyre diplomatik”. Nuk është e qartë se çfarë shkelje ka, por se zyrtari shqiptar ka thënë se Shqipëria tashmë e ka marrë vendimin për të shpallur të padëshiruar dy punonjës të Ambasadës së Iranit në Tiranë. Kur gazetarët e BBC i kanë kërkuar MEPJ të Shqipërisë që të deklarojë zyrtarisht se cila është arsyeja e dëbimit të dy personave nga Ambasada e Iranit, Ministria shqiptare nuk jep arsyen e qartë dhe zyrtare. Sekretari amerikan i Shtetit, Mike Pompeo, bëri të qartë se burrat ishin të implikuar në komplotimin e “sulmeve terroriste”, ndërsa Presidenti Donald Trump shkroi një letër që përgëzoi kryeministrin e Shqipërisë.

Një raport i pakonfirmuar shqiptar sugjeroi se dëbimet ishin të lidhura me një vendim të minutës së fundit, një rrjedhje informacioni për implikim të mundshëm të këtyre zyrtarëve në sulmet terroriste të mundshme që ishin planifikuar në Shkodër, ku disa persona kishin tentuar të kryejnë sulme të rënda terrori, por se ngjarja u “kap” në kohë dhe u parandalua. Të dyshuarit për sulmin terrorist tashmë janë dënuar me disa vjet burgime. Nëntëmbëdhjetë persona u arrestuan në Shqipëri dhe Kosovë në atë kohë dhe policia tha se u gjetën eksplozivë.

Konfliktet brenda Iranit dhe përplasja me Danimarkën

Një raport tjetër i pakonfirmuar dhe një informacion paraprak flitet se dëbimet lidhen me deklaratat e dhëna prej disa muxhahedinëve, të cilët kanë denoncuar ambasadorin dhe një tjetër punonjës të ambasadës për prirje të dyshuar terroriste. Kujtojmë se në Shqipëri janë transferuar nga Iraku më shumë se 2000 muxhahedinë.

Në tetor, Irani u përfshi në një grindje të veçantë diplomatike me Danimarkën, kur qeveria në Teheran u akuzua për planifikimin e vrasjes së një aktivisti iranian në tokën daneze. Sipas akuzës të ngritur prej zyrtarëve danezë, qeveria në Teheran po planifikonte të vriste në Danimarkë një person, i cili më herët kishte pasur rol aktiv e kishte qenë gjithashtu zyrtar i lartë, si dhe opozitar i Iranit.

Dionis Xhafa