Shkallarë


dionis_xhafa

Dionis Xhafa

Një njeri, në majë të shkallëve gjendej, eglendisur ecte,

me të mira me gosti, barku rrumbullak e fytyra bërë kuq, prej së mirës së madhe.

lart në shkallë sa qe njeriu, pa inate, shtyrje, bërryla, metoda të tmerrshme,

luftë pa armë, gjak në vetull bëhet njeriu për njerinë.

 

E kur veten e la në gjendje të lirë, tha: “në fund do të shkoj” e vërejti,

se bashkë me smirën, sa më tepër afrohej fundit të shkallëve, zhdukej e keqja, bërrylat,

çdo gjë dukesh tashmë më qartë, kishte gëzim e jo frikë, as shpatë, as Demokle,

pa frymë gazmore, hyjni, lumturi, gëzim, hare, njeriu pa njerinë.

 

 

Advertisements

Simfoni


dionis_xhafa

Dionis Xhafa

Muzikë, tingëllon fort e ëmbël si lot i nxehtë rinie,
simfonia e detit ndryshon nga muzika me vegla teknologjike.

E detit është valë, është natyrë, virgjër e ç’virgjër,
poet kush beson se bëhet me zor, gabim e ka, kështu lind! Kurse detin, fundja kush e kuptoi?

 

Çështje varresh


dionis_xhafa

Dionis Xhafa

Edhe ndër banesa të përtejshmes, që shtrihen buzë qytetit,
në katakombe të nëntokës, garë bëhet me madhështinë,
në varre, njëri lule deri në qiell, njëri bust e tjetri mermer të lartësuar,
se shqiptarët edhe në botë të përtejme, dëshmojnë status, me lartësi, një marrëzi,
me çështje varresh.

Kulturë aleksandrine


dionis_xhafaDionis Xhafa

 Një mbret në pushtet, në karrigë të tijën, shtyp buton, për t’u bërë fill e mbret,

madhështinë e ëndërron, se kjo është kulturë e lartë aleksandrine.

Poshtë zhyten skllevërit, rropatur përditë në punë të zeza, që në mosdurim, shembin kulturë “të lartë” edhe veten bashkë me të, për të “hapur” një botë të re, në vendin e baltës tashmë ka bar e lule, hare.

 

 

 

Shpirt poeti


dionis_xhafa26

Dionis Xhafa

Një melodi, muzikë e përjetshme, si mish që piqet në zgarrë,
e që muzikën e vet e shpërndan gjithandej, si aromë trëndafilash në oborre mbretërore,
e nga kjo plasin veç kokat e atyre që janë të mbushra me qelb,
ja ç’do të thotë të kesh shpirt poeti.

shpirtra të vdekur të dallosh, të flasësh me ta, kaosin të përjetosh,
detin që është në qytet dhe qytetin që është në det, pallatet që janë në lumë dhe lumi në përrua është,
një poet me shpirt të trazuar nga kombi armik dehshëm thotë:
“aty ku ka kaos në fillim, do të ketë ardhmëri”.

 

Plagosja


 

Dionis Xhafa

 Një plagosje, jo me thikë, por në zemër, kamë e përgjakur e trishtimit të madh,

vetmi, më e trishta, më e ndyra, marrëzia në kohë mizore, është plagosja thellë në shpirt.

Por plagosjen nuk e provon, njeri i kotë, ashtu pa vlerë, por gjigandë, titanë, që siç Niçe na dëfton,

janë ata, që me plagë, ngrihen lart deri në qiell, si tërmet e si vullkan.

 

 

 

Dielli në perëndim


dionis_xhafa.jpg

Dionis Xhafa

 

E sheh diellin, është duke perënduar, ngjan sikur është duke bërë me sy,

retë purpurt kanë marrë ngjyrë të tijën, kuqerremtë, se është perëndim.

ti vetëm kaq sheh, bukuri, madhështi, ngjyra plot. Po përtej mundem dhe shoh,

edhe natën, tinëz kur vjen arrij ta dalloj, fare qartë, si një sy që sheh xhamin e një vitrine të mbushur plot.