Lindja


Dionis Xhafa

 

Tetida, e zhyti Akilin në Stinks,

dhe e bekoi me pavdekëësi nga ujë i shënjtëruar,

por diku Akili i vogël duhej të mbahej, e ishte thembra,

dobësia e madhe e globit të madh.

 

Nga hyjni lindi dragoi përmbi të gjithë,

ndër udhëtime fluturake, e ndër shpata të mprehta,

që u sakrifikua në emër të fitores së Greqisë,

e kryqet u thyen, lindi dielli, i shndërritshëm si verbëri e frikshme.

 

 

 

Advertisements

Fëmijët e Bulqizës, një tragjedi migjeniane


dionis_xhafa.jpg

Dionis Xhafa

Bulqiza është ndër qytetet më të pasura në krom në Europë, duke kapur majat e pasurisë në materialin e çmuar që mbart. Në këtë qytet, ndër ata vende më bujare se askush, më të freskëta se askund, më të besës se asgjësendi, nëntoka punon ditë e natë. Drejtorët e kupola mafioze ka kapur për fyti nëntokën e pasur dhe vetëm shfrytëzon pleq, gra, fëmijë, të mitur, njerëz me mundësi dhe pa mundësi, duke e shndërruar qytezën e vogël malore në një Gulag modern, një kamp internimi ku luhet me jetën e përditshme.

Në krom punon një qytet i tërë. Ky material është sinonim i bukës së përditshme të bulqizakëve dhe banorëve përreth. Për të flitet si kalliri i misrit te legjendat me malësorë të Migjenit. Erë e kromit nuhatet në shkolla, ku normalisht vend s’duhet të kishte, në udhë, në shtëpi e banesa, ku në vend se të përshëndetet a të flitet për punët e përditshme, dëftohet e thuhet: “Kromi ç’thotë?”. Kjo sepse kromi është përditshmëria që mban në këmbë qytetin. Vendasit e mbledhin kromin, e dërgojnë atë në Durrës dhe më tej në Kinë a më larg, në kontinente të tëra, ndërsa paratë e kriminelëve politikë të veshur me kostum partish politike vetëm shtohen.

Samir Mane me shokë, të lidhur me partitë politike shqiptare e kanë mbërthyer jetën e njeriut në Bulqizë e bandat hedhin valle si ujku që sheh tufën e deleve, i gatshëm për ta ngrënë. Kompanitë e Manes e bandat e kromit bëjnë që në Bulqizë të ketë kufoma, mortje të gjalla e tragjedi të shumta dhe lëshohet nën britma një vend i tërë, zotërohet me paranë e pistë e të ndyrë ai territor që përfshin Vajkalin, fushat ku ka luftuar heroi ynë kombëtar Gjergj Kastrioti Skënderbeu. Ata malësorë që ia kanë dalë në luftë me armiqtë më të egër të popullit, sot përkulen përpara fashistëve ekonomikë e politikë të sojit të vet, fshehur nën maska të drejtorëve e politikanëve e vallen e hedhin që nga Tirana.

E, për tu kthyer të fëmijët, fëmijëria e humbur e një brezi që kërkon bukë, të hajë për të siguruar të nesërmen, të mbijetojë në xhunglën e madhe e të ngatërruar që kanë krijuar partitë mafioze. Pikërisht për fëmijët në Bulqizë kishte përgatitur reportazh edhe kanali “Le Iene” e Italisë. Aty dëshmohej sesi fëmijët në moshë të mitur mbledhin krom, braktisin dijen e hallet i kanë zënë më herët nga se duhet. E, Bulqiza e prek mjerimin përditë sa kohë që bandat vrasin njëri – tjetrin, luftojnë për territore kromi dhe prekin parajsën në kohën e varfërisë së madhe e pllakosjes së tmerrit e lemerisë. Bandat e kromit, kallashnikovi e pistoleta duhen shkatërruar që fëmijëria, rinia e jeta e dinjiteti njerëzor të shpërthejë në një mijë ngjyra. Kështu, edhe 1 Qershorët e fëmijëve do të ishin të çiltërta e me bojë e gëzime dhe jo hipokrizi politikanësh të veshur me petk krimimelësh. /Dionis Xhafa – Pamfleti/ 

 

Bixhozi shkatërrimtar


Dionis Xhafa

Mjafton të kalosh në rrugën “Ismail Qemali” që konsiderohet ndryshe edhe ish-Blloku dhe do të hasësh një udhë të mbushur me lloto dhe kazino. Jo vetëm në ish-bllok, por Tirana dhe Shqipëria janë mbushur me bastore, ku shqiptarët hedhin para të pastra në paratë e pista, të cilat pastrohen me të tilla “biznese” kancerogjene për popullatën.

Si pasojë e bixhozit, shumë individë janë shkatërruar dhe kanë marrë në qafë edhe familjet e tyre. Që të mund të mësosh sa i rëndë është fenomeni, mjafton të bisedosh me një person dhe mëson gjithçka se në ç’tmerr e lemeri hyjnë shqiptarët. Pikërisht në ish-Bllok, një meso-burrë tregonte se në Fier, qytetin e tij të lindjes ishte bërë dhe bëhet nami me bastoret, të cilat thithin paratë e familjeve duke i shkatërruar këto të fundit.

“Unë jam nga Fieri. Bashkë me djalin, vite më herët jemi marrë me bixhoz. Llotot janë të këqija, por kazinotë janë edhe më keq. Në ato vite në Fier, mbaj mend se unë dhe djali merreshim me bixhoz. Kemi lënë para pa fund. Linim nga 100 mijë lekë të vjetra, por kishte raste miliona në natë. Jo vetëm ne, por edhe të tjerë persona në qytetin e Fierit. Kishte drejtorë të rëndësishëm në qytet që linin nga 4 – 5 milionë para në natë. Është mikrob, nëse të hyn nuk të del, do luash se s’bën. Kur i humbisnin lekët, kërkonin që t’i paratë e veta dhe zhyteshin edhe më keq. Tmerr kam parë. Disa kanë kryer edhe vetëvrasje, kurse familje të tëra janë shkatërruar. S’të mban gruaja kur merresh me bixhoz”, u shpreh burri.

Ai shton se sa iu takon kazinove, ndërsa jashtë lojtarët kanë më shumë shanse për fitim, në vendin tonë shanset janë shumë të pakta. “Në vendin tonë, nëpër kazino, një shans e ka lojtari, kurse nëntë i ka pronari. Kam qenë në Mal të Zi, në Kroaci dhe atje shanset janë 3 me 10 ose 4 me 10. E kupton se çfarë pabarazie dhe lemerie është këtu”, shpjegoi ai.

Kazinotë vijojnë të jenë prezente në udhët e qyteteve të Shqipërisë, me gjithë premtimin e qeverisë se ata s’do jenë më nëpër rrugë. Ata nuk dërgohen as në ndonjë vend e të grumbullohen diku, siç ndodh jashtë shtetit, por ndodhen të shpërndara, ca këtu dhe ca atje. Raporti më i fundit tregonte se shqiptarët janë duke u shkatërruar si pasojë e problemeve të mprehta sociale të tilla si bixhozi, por edhe droga e fenomene të tjera negative. Llotot dhe kazinotë vazhdojnë të “lulëzojnë” kudo në Shqipëri, duke shkatërruar shqiptarët e thjeshtë e rrënuar ekonomitë tona familjare.

 

Imazhe fëmijërie


Dionis Xhafa

 

Një gulag përshpëritës, tri pallate në shtet-rrethim,

kthyer pas 20 vitesh, në rrugicën e vjetër, më të vogël tashmë,

e njëjta grua, më e vjetër, ikte të blinte ushqim në dyqanin përballë,

banonte në të njëjtën hyrje, ndërsa herë pas here dilte në dritare dhe pinte duhan.

 

Gruaja ikte në dyqan pas shumë kohësh, njësoj siç kishte bërë dikur,

e aty gjë nuk kishte ndryshuar, edhe pse në Ballkan kishin plasur luftëra,

në Ruanda ishte ushtruar gjenocid, e regjimet e Lindjes së Mesme kishin rënë si domino,

prapë në atë vend e njëjta jetësi, burri për karshi me tabelën e shahut në kohën e lirë, në lulishten e njohur.

 

Oborri njëjtë, “grirë” prej betonit dhe dy porta me gurë, portat famoze,

dielli  si poç digjte fëmijët, sharrën e vjetër vetëm e kishin bërë lokal,

po e çuditshme shumë se jeta vijonte, dramat sociale ndodhin, luftërat e trazira plot,

kurse oborri i pallateve po njësoj, Gulagu i vogël,  e gruaja ikte në dyqan, si njëzet vite më parë.