Një trishtim në zemër dhe vjersha të tjera (Redaktuar)


dionis xhafa

Një trishtim në zemër

Dionis Xhafa

 

Një djalë i vogël punonte në një market,

dhe më bëri përshtypje se tha “zonjë” e me këto fjalë iu drejtua pronares,

vetëm punonte dhe rrinte ashtu heshtur,

punëtor që në moshë të hershme, e për disa është kohë e kafshatës.

 

Buzëqeshjet e vendlindjes

Dionis Xhafa

 

Buzëqeshjet e vendlindjes janë të ëmbla mjaltë,

dhe fëmijet rriten me ëmbëlsi gjithashtu,

dhe kur shoh fushat e malet më bëhet zemra mal,

e fluturat fluturojnë, mbi malet, zanat, një pishë, një dru.

 

Dashuria do të doja të vlonte nëpër zemra,

vogëlushet të rriten me më të mira,

varfëria të mos dergjet, as harresa,

mos të nxihet dhe të rrijë larg mëshira.

Një shëtitje në vendlindje

Një shëtitje e bëra në vendlindje,

në eshtrat e të parëve dua të jenë eshtrat e mia,

sado dritë të bëhem, vendi mbetet hije,

e shpirti më ndizet e më vlon nga malli e dëshira.

 

E pashë varrin e gjyshit, edhe urën mbi Drin,

e pashë qytetin,  nga lart Peshkopinë,

kisha lënë pa dashje këtu peng fëmijërinë,

e dallget e jetës më cojnë këtu ku jam, në moshën e artë, në rininë.

Kumarxhiu

Dionis Xhafa

Kumarxhiu hedh valle dhe feston me para të fituara pa djersë,

ah botë e kotë, njerëz të ulët që përkulin kurrizin për copë buke,

ja si fitohet paraja, një ding, plot, hahah qesh djallëzisht ai, i dehur.

 

E vetëm fiton e qesh, derisa gazi nis e shuhet ngadalë,

si një qiri që fillon dhe pikon pjesën e vet,

e nis bëhet si fëmija, si vogëlushët kërkon ndihmë, mes katër rrugësh,

zhytur në borxhe, braktisur në trotuar, me shishe vodke.

E sheh njerëzia, e tregon me gisht, e shihni atë: “Është kumarxhiu”.

 

Duart e shtrira

Duart e shtrira janë varfëria që flet me zemër e shpirt,

dëshmi e varfërisë që ka pllakosur vendin, një trishtim.

 

Duart e shtrira janë shfaqja e përjetshme që nuk të hiqet si shikim,

ata duar të shtrira s’janë gjë tjetër përpos se varfëria shpirtërore e shoqërisë.

 

I ngujuari

Dionis Xhafa

Është mëngjes, këndezi këndon tutje në oborr,

sa mirë këndezi këndon, ka liri këndezi,

kurse unë njeri dhe kujt gjë nuk i kam bërë kurrë,

e mbyllur jam mes katër muresh, këtu në kullë.

 

A thua kam faj unë, këta njerëz apo kulla,

pse me më marrë lirinë mua, cfarë iu kam bërë vallë,

pse këto mure as flasin, as qeshin, dreqin as qajnë,

po heshtin, heshtin e më plasin, më vrasin me ngadalë.

 

Unë luaj mbi dëborë (Kujtime)

Dionis Xhafa

Unë luaj mbi dëborë, me një stol të bërë enkas,

rrëshqas dhe lumturisht e shijoj fëmijërinë,

gëzohem se jam fëmijë, rri mbi këtë stol heshtas,

dhe përjetoj mallin për vendlindjen, dashurinë.

 

Ja sot rashe në akull dhe u bëra thuajse copë e çikë,

u mundova dhe u cova i bërë ashtu copë-copë,

edhe pse akull është, jo unë nuk tutem, nuk kam frikë,

se ai akull, ajo dëborë, më bën, fëmijërinë mos ta harroj.

 

 

 

 

Advertisements

Hëna dhe yjet ose thjesht meditime


Dionis Xhafa

 

Hëna ngrihet përmbi qiell,

si një varr i ndarë më dysh,

veç moj hënë, na sill pak diell,

se shpresë presim, mes lotësh, mes sysh.

 

Yjet marrin vallen me ngadalë,

ndezin qiellin me flakërima,

po si ikin kështu vallë,

ku shkojnë me zhurma e uturima?

 

Se yjet zbresin tatëpjetat,

këpusin cepat si metal,

merr hov jeta, mbytur harresat,

po ku ikim kështu vallë?

 

Se dhe hëna nuk e di,

se nga vjen e se ku shkon,

por dhe gjithë kjo yjësi,

në mister thua rron?

 

Se kur ndritet hënë e plotë,

se ku ndriten vargje yjesh,

mbushet deti plot me lot,

herë mes dallgësh, herë mes diejsh.

 

Tatëpjetën merr sërish,

në mes resh e në mes yjesh,

do ta dish se bukurisht,

fluturon përmes qiejsh,

 

Nëpër ngjyra të universit,

ku s’arrin dot as Olimp.

ku mpreh shpatë e Aresit,

liria vjen e bën dritë e dritë.

 

Se dhe agimi kur zë e shëndrrit,

bie vesa lehtë e lehtë,

drita vjen më e fortë,

pas një nate të skëterrtë.

 

Po goditet Akropoli


Dionis Xhafa

 

Tokat po tronditet, Akropoli po tronditet, miq,

Notre Dame po digjet, Europa po dridhet, fort,

mos ndoshta iu shtrëngua fuqishëm laku lirisë,

e po duket se është kohë e krisjes, e mallit, lotit.

 

E kur goditet Akropoli, kur digjet maja e kulturës,

do të thotë se trazira ka shumë poshtë, në këmbë,

sa dhe Zotat mbi Olimp po habiten, po bëhen turbullt,

e në ka Zot e Perëndi, jo nuk duhet më ta lejojë këtë lëmë.

 

Se djeg malli dhe përcillet loti,

njerëzi, po dridhet Akropoli.

 

 

 

 

Këngë e shiut


Dionis Xhafa

 

Rrugicat bëhen “të buta”, lëshuar mbi to rrëshirë e shiut,

derdhet ujë mbi njerëzinë, e pastron prej mëkateve që mbart,

e çadrat shkëlqejnë si ngjyra të ylberit,

teksa melankolia veç mbretëron kudo.

 

Një simfoni, një këngë e shiut nis,

reciton e këndon, buçet në malet tona vigane,

muzikë e mrekullueshme, ndez shpirtrat tanë,

vlon në thellësi zemrat e kallura.

 

Shiu përflaket në horizont në ngjyrë gri,

qielli qan me dënesë të madhe,

fjetur njerëzit, zgjuar janë ëndrrat, loti pushon mbi çatinë ngjitur,

zogu qëndron mbi degë gjysmë-të thyer.

 

Trumcakët trembin lakuriqët, ata dhe nata bëhen një,

e keqja dhe e mira nuk kanë kufij të qartë,

përzier në një mijë ngjyra, deti fryhet, lumi frymon, krojet kristal mërdhihin,

nën simfoni zemre, këngë e shiut, e shpirtit tim.

 

 

 

 

 

Kujtime nga Bari


Dionis Xhafa

 

Bari, një qytet i magjishëm, i vogël dhe modest, bukuri e rrallë,

më pëlqeu që shëtita nëpër të dhe një stacion treni ka si historik,

aty vrarë kishte qenë Luigj Gurakuqi, nga ndonjë vrasës me pagesë i Zogut,

dhe më tej pallate shumëngjyrësh, parqe fëmijësh, hapësirë pafund, e bukur, bukur.

 

Si e lije ashtu Barin, pak si rëndë dhe turbulluar, me xhadetë shumë të mira,

e makinat mjaft komode, ecje tutje në qendër të Italisë dhe në veriun e vendit,

nëse në Milano a Torino gjen paranë, gjen infrastrukturën, pallatet dhe teknologjinë,

ah në Bari gjen zemër, gjen verë të kuqe, dolli e flakë, një perëndi që të godet në shpirt.

 

Klanet


dionis xhafa2

Dionis Xhafa

 

Klanet janë si kosat, që presin barin e njomë në fushat e mëdha të jetës,

janë goditja mbi prenë, që e godet në pjesën më të dobët të vet, fuqishëm.

 

Klanet janë si thikat, që godasin fort shpesh mbi brishtësinë dhe rrjedhin pafuqinë,

ata janë të mprehtë si shpatë gjigande, që ngulet në barqe të pafajshëm, çdo ditë.

 

Klanet janë si çekiçi, që gozhdët i padrejta nuk i godet, por të drejtën e ngul thellë,

e rrojnë gozhdët e shtrembëta mbi botë rrojnë, ndërsa të drejtët “ngulen” për çdo ditë, ngulen.

 

 

Hojet


dionis xhafa1.jpg

Dionis Xhafa

 

Hojet janë atdheu mjaltë, që nuk tradhtohet,

e ardhmja e kombit që ndriçon në yjet shumëngjyrësh,

në qiejt shkarravinë, më e pastra shenjë e mbretërisë së bardhë,

ata, simboli i hijeshisë, bukurisë dhe mrekullisë, të tilla janë hojet.