Urim për Vitin e Ri


 

Dionis Xhafa

Po Viti i Ri 2018 erdhi, festë është por unë festë nuk kam, më dëshpërojnë njerëzit që para nuk kanë dhe nuk kanë se çfarë të festojnë,

sot është dita e fundit e një viti të lodhshëm, një ftohtësi e madhe nëpër rrugë të Tiranës, ka polici dhe pak ngrohtësi familjare, paraja mungon thuajse kudo,

unë shoh zi, kombi në zi, ëndrra që nuk shfaqen më as si të errëta dhe as nën dritë të keqe e dashakeqe të fatkeqësisë, komb i djegur, me njerëz të ligë ku dhe e mira bëhet peng i së keqes,

gjithsesi, kam në dorë një gotë raki, edhe verë, edhe mish për të ngrënë, por s’hahen dot kur mendon njerëzinë dhe padrejtësinë, që këtu është plot, mos o Zot.

 

 

 

Advertisements

Më shumë se te ligji…


Dionis Xhafa

 

Më shumë se te ftohtësia e ligjit,

unë besoj te nxehtësia e drejtësisë.

 

 

 

Një njeri me 100 fytyra


Dionis Xhafa

 

Një njeri me 100 fytyra, ja kështu ishte G.D, njeriu që më ngatërroi në një çështje penale,, që nuk e dija se ishte e tillë,

njeri i ligë, i zi dhe i poshtër sa më s’ka, intrigant dhe tmerr më vete, për t’ia futur shokut i pari, që mirë sillej me të tjerë dhe ligë në sytë e tu,

hipokrit i gjallë, njeri që bënte sikur lexonte libër me 500 fletë dhe në fakt ishte njeri i trashë, i trazuar dhe ngelur në llumin e tranzicionit që merret vetëm me politikë,

G.D ishte njeri me 100 fytyra, po sa shumë ka si ai, dhe ska njeri më të këqij se ata që sillen keq individualisht dhe mirë në publik, por mos u merr, thjesht injoro, njerëz të vegjël, kore toke përmbi tokë! Mos u provoko, mos u merr me ta thjesht injoro dhe do jesh mbret i botës!

 

 

Mbi Artur Rembonë


Dionis Xhafa

 

Artur Remboja ishte një rebel i lindur, poeti i mallkuar që në mallkim ndriçoi, në qiellin blu që pak re ka,

si fiskajë në bukuri engjëllore, i ri i bukur dhe i rrallë, kaq shumë i pashëm dhe të ecte, udhëtonte dëshironte, nëpër rrugica dhe nëpër vende plot, kudo dhe kurdo,

“Ofelia” kryevepër e tij, njeriut që donte lirinë mbi të gjitha, një madhësti që rrokullisej në andrralla të mëdha dhe të shumta, si rruga e Qumështit, si ujdia e hënës së prapme, kudo ndër yjësi,

e sa lumturi, një hijeshi madhështore, galaktikë dhe univers mbi këtë tokë, mua më pëlqen, kur hapet sielli sis hi maji, edhe ndritet si re e bardhë,

lëshohet ujëvara që lart nga mali, digjet, shuhet, ndritet, shtyhet, ylli i mëngjesit pranveror bie m’u në vend edhe shuhet e bëhet hi. Unë poezinë e dua, edhe parregullësinë, si ty Artur Rembo.