Një shqiponjë e plaguar


dionis xhafa1

Dionis Xhafa

 

Ti dridhesh Shqipëri, në ditëlindjen tënde,

flamurin ta nxinë, e shqiponja kthen kokën mënjanë,

e kuqja t’u bë gjak i bijve të tu të pafajshëm, Shqipëri,

si mallkim i një vendi, me dhimbë kapluar në histori.

 

…Shqiponjat mund të dridhen, të plagosen, çoroditen,

kokën kur e plasin shkëmbit, në erëra të natyrës së egër.

e foletë i kanë ndër male, edhe të vegjlit ndër ta i kanë,

por fluturojnë në ajër, në liri, në qiellin e paanë.

 

Sytë e tu të çoroditur janë vaji për bijtë e humbur,

loti i tyre dergjet fushave e maleve të atdheut të copëtuar,

që ujit atdhedashurinë, në stuhi, të lidhura bashkë në rrënjë e në gjak,

se shqiponjat fluturojnë në ajër, në liri, në qiellin e paanë.

 

 

 

 

 

Elegji për Shqipërinë


dionis xhafa

Dionis Xhafa

 

Ti dridhesh në ditëlindjen tënde e në ditën që fitove lirinë,

si mbretëreshat që në udhën e vet pengohen nga ulkonjat urrejtëse, që helm e vrer veç dinë të nxjerrin,

e menduan se gjendesh jetime, pa fëmijë e sofër, pa mbrojtje, pa njerëz, pa send e shend,

e menduan të të pushtojnë, të të nxijnë, vrasin, të të grishin bukurinë e lashtë.

 

Por, ti ke bij e bija moj nënë, që armikut e pushtuesit vendin i kanë treguar, që hasmit pushkën ia kanë kthyer,

që gjoksin në ballë përmbi top kanë vendosur, se ne një nënë kemi kudo jemi, ndarë copash, se na bashkon gjak e fis,

e në copash në bëhemi, ne të fituar jemi, se vdekur a gjallë, trupat tonë në dheun tënd do t’i tresim, me dëshirë në ty duam të kalbemi,

trupat tona janë topa mbrojtëse për ty, mbretëresha jonë që kurrë nuk vdes, moj nënë, moj Shqipëri.

 

Një komb i rrahur


dionis xhafa1

Dionis Xhafa

 

Një komb që rrihet përditë, si një qen rruge dhe lihet në baltë e në udhë të madhe,

në hungërima që të vjen të qash, në hulli të tmerrshme dhe me sytë e perënduar e të mjeruar, i tillë është i yni,

që diku një cep vend ka zënë dhe vrapon herë pas here pas ushqimit, duke shkuar rrugët e Europës, në ferr e në terr,

në shi e bubullima, rrihemi e vritemi, gjak e dhimbje, janë katakombet e kombit!

 

Ecim ndër udhë, nëpër ura e ndër mallëngjime të reja, si ndër pafundësi të qiejve e të yjeve të skëterra,

të cilat shpesh kanë halle të mëdha, një qerre e stërmadhe që vlon nëpër gajzere të reja,

vetëm vuajtje ka kombi im, kombi yt, se rrugën e jetës e ke ndjekur nën mallkim e harrim, në varfëri,

e ashtu rrimë si ai qeni në agoni, rrahur keq, por me sytë plot me ngjyra, si ky ylber pas një shiu rrebesh. E është kombi im, i imi është, edhe pse i rrahur!

 

 

Do integrohemi në Amerikën Latine


dionis xhafa1

Dionis Xhafa

Vrasje, prerje, marrëzi, arrestime, dënime, dëbime e arratisje, liri e pashijuar,

një vend mortje, ku krimi e pasuria janë bërë njësh e nuk di të dallosh të ndershmin nga i panginjuri a i veshuri me petk e soft të bukur,

ngjan si gangot, si bandat, në vende të largëta që këtej, atje ku ka familje bandite, si në Kolumbi a në Meksikë,

e më thoni nëse kjo është a nuk është një shijim lirie, e pres, po pres të integrohemi… në Amerikën Latine.

 

Trazo


dionis xhafa1

Dionis Xhafa

 

Trazo, dhera, ujëra, brendinë që nuk flet ose që rrin’ e ngrirë,

e nga dheu i murrmë nxirr shpirtin, nxirr zemrën, dëshirat e flakta,

nxirr magjinë, lumturinë e jetës, gëzimin, gazin, flakërima, fishekzjarre,

bëje që të vallëzojë zemër e shpirt me tullumbace të dritave përplot përmallim.

 

Ndaj trazo e trazo, marrëzinë e përditshme për të shkrepur magjiken, yjet në horizont,

për të ndriçuar qiellin e lartë, atë që na bën të gëzuar e përvuajtur, për të prekur Olimpin,

perënditë me gosti t’i qerasësh, e përpiqu madje, që ti vetë, të jesh në lartësi të mëdha,

njeri rri njeri, o njeri, por në mundesh, të afrohesh me të lartat perëndi.

 

 

Heshtja e rëndë


dionis xhafa1

Heshtja e rëndë

Dionis Xhafa

 

Hesht, sepse thonë se kush di të heshtë, di edhe të flasë,

bëjë atë të rëndë, maksimumin nga vetja jep e tradhtinë e të keqen lërua të tjerëve,

jep maksimumin e lumturo kudo e ngado, ti je ai që je, origjinal, ndryshe nga çdo qënie e kësaj bote,

dhe me fjalët e tua fisnikërisht që të zbukurojnë, ndaj dhe unë kam zgjedhur të hesht rëndë.

 

 

Dialogu i të qartit dhe të turbulltit


dionis xhafa1

Dionis Xhafa

 

Një njeri që tha se është i qartë në atë që bën në jetë dhe një person që deklaroi se është i turbullt diskutan shkurt.

A: Unë jam i qartë dhe jeta më ecën kaq mirë. Dua të jem i qartë dhe jeta është rrezatim.

B: Jam i turbullt sepse shoh thellë. Më pëlqen të jem kështu, sepse qartësia s’ka thellësi, e për rrjedhojë as drejtësi.

A: Nuk e di si do ta shtyja jetën me kaq dyshime, me kaq turbullira, ndoshta do të ishte e pamundur. Nuk do i hiqja vetes lumturinë që kam.

B: Nuk dua lumturinë e rreme. Dyshimi të rrit si person, si personalitet, si vetëdije. Ai të bën të jetosh jetë të shëndoshë. E dua të shoh turbullt, për të parë më drejt.

Vetëm turbullt mund të shohim thellë, shumë thellë. Kjo, sepse jeta jonë është si guri i Sizifit, ne ngjitemi e guri shkon përpara, sikundër ndonjëherë edhe na rrëshqet nga duart. Turbullt dua të shoh, për të parë thellë, shumë thellë.