Serbia,e mbarsur në krime!


 

Të urresh serbët krejt pa shkas sigurisht që nuk është gjëja e duhur, por të jesh kundër nacionalizmit që përshkron akoma klasën politike serbe është mëse legjitime.

Ajo ç’ka ka bërë Serbia për vite me rradhë ka qenë një revansh i përsëritur kundrejt Kosovës, të cilën e mban edhe si pikën kryesore të nacionalizmit dhe kjo shërben edhe të të shikuarit prapa të përparimit të vetvetes.

Në Serbi vijojnë të mbahen gjallë mitet, legjendat kombëtare serbe dhe të gjitha krenaritë e shtetit serb, edhe pse në fakt si shtet është i mbushur me krime, akte të rënda njerëzore dhe me gjak popujsh të pafajshëm – mes të cilëve edhe gjak shqiptarësh.

Revanshi serb kundrejt Kosovës ka qenë, është dhe sa duket vijon të mbesë i tillë dhe i pandreqshëm.

Sëfundmi, Aleksandër Vuçiç është tallur me Mustafën pasi ai u paraqit në Bruksel në emër të Kosovës dhe se edhe kryeministri “progresist” duket në shumë deklarata se është në fakt i zhytur nën errësimin e një nacionalizmi të pafre serb.

Vuçiç do të mbronte deri edhe Oliver Ivanoviç, i dënuar me shtatë vite burg, akuzuar për genocid dhe krime kundër shqiptarëve.

Më qëndrim kriminal, jashtë çdo kohe të modernitetit dhe jashtë çdo lloj parimi njerëzor mban zëdhënësi i Vuçiç, Marko Djuriç, i cili haptaz e ka mbrojtur Ivanoviçin.

Deklarata është tipike fashiste deri edhe kriminale dhe merr tone qesharake dhe aq tragjike, kur Djuriç pa pikën e problemit dhe as pa iu skuqur fytyra shprehet se “arrestimi i Ivanoviçit fyen kombin serb apo është grusht për shtetin e Serbisë”.

Të deklarohesh i tillë do të thotë të jesh palë me krimin, ta ushqesh krimin dhe kombin tënd ta përlyesh me krejt ç’ka përfaqëson Ivanoviç: vrasjen, genocidin dhe maskaradën etnike serbe – etni e vetëshpallur “e shenjtë”.

Një komb si ai serb, i mbarsur ndër vite me krime dhe që akoma po mban krime, krenarinë e tij e ngre mbi gjak etnish të tjera të vrara për boshësi nacionaliste.

Reagimet për arrestimin e politikanit serb dëshmojnë më së miri se kombi serb nuk është çliruar nga prangat e krimit dhe të nacionalizmit të sëmurë tipik ballkanik,që mbarset në deklarata “të shenjta”, që në vetvete mbrojnë atë ç’ka nuk mund të mbrohet.

Në vend të ndjesës, të faljes, të distancimit nga kriminaliteti, politikanët serbë në hir të një “kombi serb të shenjtë” vijojnë të propagandojnë nacionalizmin, brenda së cilit ndodhet krimi, vrasjet e pafajësisë dhe çdo lloj mediokriteti tjetër të kryer nga Serbia dhe serbët për “interesa nacionale”.

Fatkeqësisht, në gojët e politikanëve serbë vijojnë të dëgjohen fjalë që nuk duhet të dëgjoheshin, teksa shkohet deri edhe tek amnistimi i krimit në emër të kombit serb.

Një komb që endet akoma në vrasje të pazbuluara, në krime lufte të padënuara, në marrëzi të një nacionalizmi që nuk gjen shoqe në hapësirën evropiane e ballkanike – është i zhytur në marrinë e mbrojtjes së kombit – edhe me kafka, edhe me genocide, edhe me shfarosje, edhe me dhunime, përdhunime, zhdukje e internime.

Serbia me ndihmën e politikanëve të vet sidomos, vijon të mbetet fantazmë e nacionalizmit të pafre ballkanas, që ka ngulur rrënjë në mendësinë e mbrapshtë të përligjies së krimeve në emër të kombit!

Ilir Meta dhe gjarpërinjtë e Sazanit


Nga Dionis Xhafa

Kreu i Kuvendit Ilir Meta ka treguar sot ëndrrën e shqiptarëve dhe të disa ndërkombëtarëve, ajo për të degdisur disa politikanë në ishullin e Sazanit dhe të jetojnë atje veçmas me disa gjarpërinj.

Ai madje, me ironi ka shtuar se nëse shumicën e politikanëve shqiptarë e dërgojmë në ishullin e Sazanit dhe e lëmë atje të bashkëjetojë me gjarpërinjtë – nuk do të pësonin gjë politikanët, por gjarpërinjtë.

Në fakt është kaq e çuditshme sesi Meta të bëjë të tilla komente, në momentin që është personi më i goditur nga të gjitha anët, sidomos shoqëria civile për atë se ka grumbulluar rreth vetes një pasuri të hatashme me vila në bregdet, pasuri që thuajse e pamundur të llogaritet se mund të vihet vetëm me punën si zyrtar i lartë në shtet sëbashku me bashkëshorten.

Prirja është për ta parë komentin e Metës si autokritikë ndaj vetvetes, por edhe kolegëve të tij, që e kanë vendosur pasurinë mbi kurriz të qytetarëve shqiptarë dhe që kanë krijuar një sistem përfitimi në bazë të lidhjeve fisnore, interesave dhe klanit të ngushtë të të vepruarit.

Më tej, Meta thotë se politikanët duhen degdisur në ishullin e Sazanit për faktin se ata përplasen kaq shumë me njëri-tjetrin dhe se ky është një mëkat që ata bëjnë, kur në fakt duhet të tregonin qytetari.

Mirëpo, po të kujtojmë historinë jo të largët të politikës sonë, Meta që sot e ka kthyer në slogan “Me qetësi dhe dashuri” dhe që për hir të së vërtetës kontribon disi në dialog dhe në zbutje të toneve, dje ka patur një nga gjuhët më të ashpra kundër politikanëve që e sulmonin.

Meta ka përdorur një gjuhë të ashpër ndaj atyre që u vranë dhe protestuan më 21 janar, duke i quajtur “kokëpalarë”; Meta poashtu e ka quajtur 21 janarin si fashizëm të Edi Ramës, të cilin nuk ka lënë gjë pa i përmendur në akuza personale dhe aspak me aktivitetin politik.

E gjithë deklarata e çuditshme sot e Metës, në fakt duket si autokritikë ndaj faktit se vetë kryeparlamentari e meriton të jetë në atë ishull mes gjarpërinjsh, në mënyrë figurative.
Ç’është e vërteta, mund të thuhet edhe se nuk është vetëm Meta i vetmi politikan që shkel mbi gjakun e qytetarëve për pasuri individuale apo për pushtet, por racë e tillë ngjajnë shumica e politikanëve shqiptarë, “majtas” dhe “djathtas”.
“Qetësia dhe dashuria” e Ilir Metës nuk mund të jenë aspak normale kur përdoren në një ambjent ku ka politikanë që ka 25 vite që i kanë ngrënë gjakun popullit të tyre.
Media politikë – biznes duket se bën të mundur që e gjithë klasa jonë politike të jetë e zhytur nën llumin e veprave që bien në kurriz të qytetarëve.

Të tillë janë që nga ish-kryeministri, kryeministri, kryetari i parlamentit dhe sa duket edhe kryebashkiaku – që e pati nisur kaq mirë punën e tij – por që po e shkatërron Parkun e Liqenit Artificial, duke e mbytur Tiranën, e cila ka kaq pak gjelbërim.
Sëfundmi, mund të thuhet se derisa të vijojë të jetë në këmbë kjo klasë/kastë politike, gotat e verës përpara tragjedisë së 21 janarit do të duken normale; darkat dhe drekat e shtrenjta për pazare politike poashtu do të duken normale dhe populli nga ana tjetër do të vijojë të mbesë i nënshtruar nga thundra e fortë e politikanëve.

Një vend, ku të shumtët kërkojnë azil për tu larguar, ku popullin e largon, e mbyt në taksa edhe në pamundësi, ku ia heq biznesin nga informaliteti, por nuk i gjen punë, nuk mund të jetë vend normal.
Sa duket, aq është mbushur kupa dhe populli ndihet kaq i pafuqishëm, sa politikanët tanë mund të bëjnë ironi edhe me veprat e tyre të shëmtuara në kurriz të popullit!

21 Janari i përgjakur!


Një jetë më të mirë dhe më të dinjitetshme në atdheun e tyre, pa qenë të detyruar të vuajnë në këtë vend dhe pa u bërë popull nomad në arrati për të gjetur fat më të mirë në jetë. Me siguri që kjo është ëndrra më e madhe e shqiptarëve.

Këtë e dëshmon fakti se të shumtë janë ata që e shtyjnë jetën në këtë vend dhe që jetojnë me sakrifica dhe nga ana tjetër të shumtë janë ata shqiptarë që kanë marrë arratinë jashtë atdheut për një jetë më ndryshe nga se e kanë aktualisht.

Shqiptarët shpesh themi se janë të pandjeshëm karshi fatit të tyre, por se duket se më tepër se të pandjeshëm karshi fatit që ua rezervojnë edhe qeveritë, populli duket i pamundur përballë politikës, që ngrihet në qiell nga makineritë propagandistike.

Që shqiptarët reagojnë dhe shprehin indinjatë, këtë e ka treguar më së miri 21 janari, protesta për armët kimike, por pse jo edhe disa protesta të opozitës aktuale (PD) që kanë patur brenda edhe nerv. Po ndalemi tek 21 janari, si ndër datat më të kobshme të historisë moderne shqiptare, ku një protestë opozitare e kohës përfundoi tragjikisht në vrasjen e katër protestuesve në bulevardin “Dëshmorët e Kombit” në kryeqytet.

Edhe një herë të vetme kur shumë shqiptarë shprehën një indinjatë karshi pushtetit, 4 prej tyre u vranë dhe mbi trupin e tyre u ngrit një pushtet i ri, që si në premtime ëndrrash tha se do ta ndryshonte përnjëherë Shqipërinë.

Por se koha ka dëshmuar se 4 shqiptarët u vranë, opozita e djeshme erdhi në pushtet, drejtësia nuk është vënë në vend dhe për më tepër “lufta” e shqiptarëve shumë vështirë se është realizuar.

Pushteti që vrau nuk u dënua për vrasjet. Drejtësia për 21 janarin nuk është vënë në vend, ndërsa arsyeja e protestës të opozitës së djeshme dhe “blloku” famoz i arsyes pse shqiptarët dolën në protestë në atë 21 janar është prapë në pushtet – akoma më i fuqishëm.

Edhe me pushtetin e ri, “lufta” e përditshme e shqiptarëve nuk ka marrë fund. Nuk ka mbaruar “lufta” e shqiptarëve për një shtet të drejtë, ligjor dhe të barabartë për të gjithë.

Madje, si për ironi të fatit, kur duhet që pushtetet të dënohen për ç’ka kanë kryer mbi popullin shqiptar – po ndodh që të kalohet një reformë në drejtësi që prek qytetarët dhe që nuk ndëshkon zyrtarët e lartë.

Me këtë, me llogari të thjeshtë i bie që drejtësia ka heshtur dhe po hesht për politikanët dhe ka funksionuar dhe funksionon aq mrekullisht për popullin – sidomos për atë pjesë të popullit të pambrojtur dhe të pamundur.

Propaganda e të “majtës”, se do të ishte me popullin për të rrëzuar të keqen të gjithë së bashku duket se ka rezultuar thjesht një e tillë: propagandë.

Kjo sepse lidhjet e djeshme të pushtetit ekzistojnë edhe sot, sikundër është amnistuar gjysma e qeverisë së djeshme, e cila do të na bënka shtet sot.

Po ashtu, mediat ndërkombëtare – jo ata të paguara nga qeveria – shprehen se Shqipëria ka kaluar nga diktatura përpara 25 viteve në kapitalizëm të skajshëm, çka nënkupton humbje të shtetit të së drejtës.

Sa duket “lufta” e shqiptarëve për një Shqipëri më të mirë është e gjatë. Kjo “luftë” duket tejet e vështirë të fitohet.

“Lufta” fitohet kur partitë politike të jenë me 99 përqind të popullit dhe në krah të tij dhe jo me 1 % të klientelës dhe kundër 99 % të popullit, të cilët i degdis të zgjedhin ikjen si alternativë të vetme mbijetese.

21 janari është plaga që nuk shërohet dhe dëshmia më e qartë e një populli të vuajtur, plagën e të cilit vetëm sa e prekin ta zmadhojnë.

Plagimi i shqiptarëve ndihet për çdo ditë në padrejtësi të përditshme, në padrejtësitë në punësime, në ameritokracinë që ekziston, partizimin e institucioneve të shtetit dhe njëmijë mënxyrave që janë rrënjosur thellë tek partitë, që duken të vendosura në planet e tyre për ta shkatërruar jetën e qytetarëve.

Andaj, shqiptarët sot gjenden si të plaguar në fushë-betejën për një jetë më të mirë dhe për një Shqipëri të barabartë për të gjithë.

Për fat të keq, edhe pse pushteti aktual erdhi me pompozitete të fuqishme, shumë prej premtimeve janë falsitete që janë zbuluar tanimë.

Tre qind mijë vendet e reja të punës në fakt deri në fund të tetë viteve qeverisje edhe mund të dalin si shifra dhe si premtim i mbajtur. Po përse? Sepse thjesht e vetëm ata 300 mijë që kanë qenë të punësuar në shtet dhe në ndërmarrje private, nga puna e zezë kalojnë në punë të rregullt dhe që të gjithë nën llogoren e “njohjes” nga shteti.

Sepse realiteti është njëlloj si në qeverisjen e shkuar, por vetëm se kanë ndryshuar njerëzit në pushtet.

Njerëzit e thjeshtë provojnë republikën e padrejtë; republikën e punësimit prej listave partiake; të kohës kur fiton më tirani dhe më i egri e mposhtet më “i buti”, e kohës kur rinia mbetet ajka e problematikës.

Është koha kur propaganda qeveritare të thotë se po “bëhemi si bota”, sepse edhe atje “ka të pasur dhe të varfër” dhe ka edhe nga ata që thonë se “kapitalizmi i tillë është”.

Por se kapitalizmi i skajshëm, i diferencave të mëdha ekonomike dhe i mundësive në jetë shkon afër fashizmit ekonomik, pasi vetëm ky sistem ekonomik njeh shtypjen e njeriut nga njeriu; të asaj që 1 përqindshi vendos mbi 99 përqindëshin dhe ku “ajka” na del që janë biznesmenët dhe jo njerëzit vërtetë të ndershëm.

Ajo ç’ka mund të thuhet është se jetojmë në republikë të padrejtë dhe se “lufta e shqiptarëve” – më 21 janar – sa duket ishte lufta e disave për të marrë në dorë pushtetin sesa për Shqipërinë e shanseve të barabarta.

Prapë e ha populli!


Nga DionisXhafa

 

Tre partitë kryesore në vend, PS, PD dhe LSI duket se po ‘hahen” me njëra-tjetrën si e si të mbrojnë vetveten nga reforma në drejtësi, pasi pak a shumë që të gjitha partitë kanë abuzime me pushtetin.

Duket se përherë të parë kemi një çarje të maxhorancës mes PS dhe LSI dhe se forca e vogël e së majtës në pushtet duket se është bërë disi palë me partinë që e kishte aleat, PD-në.

LSI ngulmon në faktin se duhet që të gjitha partitë politike të arrijnë në konsensus për ta zbatuar reformën në drejtësi.Kjo pikë e LSI duket tipike për këtë parti, që gjoja “partitë bashkohen” në hir të interesit të vendit apo të tilla “sloganeve”. Kur në fakt nuk është aspak kështu, por përkundrazi, “konsensusi” do të thotë që politikanët mbeten të paprekur, kurse populli do të vijojë ta “hajë” nga drejtësia, ashtu siç edhe e ka “ngrënë” në 25 vite.

Ngjan se përjashtim bën PS, e cila është shprehur se do të kërkojë edhe referendum për ta kaluar reformën në drejtësi. Por se PS vetëm pa dy forcat e tjera politike të rëndësishme në vend, do të thotë që pakica vendos mbi shumicën, pasi PD e LSI janë shumicë në raport me Partinë Socialiste.

Përtej debateve teknike, në rast se drafti për reformën në drejtësi kalohet me qëllim që të kemi drejtësi ndryshe për qytetarët dhe jo të ndëshkohen politikanët – atëherë kemi një vrimë në ujë dhe vijim i politikës që ka qenë e gjallë deri më tani.

“Konsensusi” që po tentohet nga partitë do të thotë që politikanët qëndrojnë të paprekur nga drejtësia – kurse ligjet funksionojnë për mrekulli për popullin.

“Konsensusi” do të thotë pazar politik dhe shitet sikur u mblodhën partitë në tryezë “për të mirën e përbashkët”. Në rast se reforma në drejtësi kalohet me ndryshime të disa neneve, të cilat përsëri mbajnë të paprekur politikanët, prapë do ta “hajë” veç populli.

E shumta që mund të ndodhë në rast se reforma kalohet duke mos u ndëshkuar politikanët, është që drejtësia mund të mos jetë kaq e padrejtë ngase është aktualisht.

“Konsensusi politik” mes partive për reformën në drejtësi mund të bëjë që kjo klasë politike të qëndrojë akoma e paprekur nga zullumetqeveritare.

Nëse edhe nga kjo reformë nuk ndëshkohet krimi qeveritar, ai me krevatë dhe me karrige prej pushtetit, vendi do të vijojë të mbetet nën tutelën e disa partive dhe disa liderëve që kalojnë ligje për të dënuar qytetarët e thjeshtë, por jo veten.

Por prapë duket se e po e ha populli!

 

 

 

 

A ka të ngopur me pushtet Hashim Thaçi?!


Kryeministër, ministër i Jashtëm dhe pas kësaj tashmë kërkon të jetë edhe president i Kosovës, duke patur një pushtet thuajse absolut dhe i krahasueshëm me pushtete të liderëve autoritarë.

Njeriu që e filloi si kreu i luftëtarëve dhe që po vijon politikën e Kosovës si biznesmen, duke mbajtur pushtetin – e provuar të mbushur me nepotizëm, korrupsion dhe padrejtësi.

Përpos shumë çështjeve të dyshimta në qeverisjen e tij dhe faktit se ajo qeverisje dhe kjo e tanishmja nuk po e çojnë gjëkund Kosovën – pasi s’po merr as liberalizimin e vizave – Thaçi ka ambicien për tu bërë president.

Ndërsa opozita po ndez flakë vendin për shkak të padrejtësive, për shkak se pushteti ka numrat por se shpesh është amoral si e qeveris vendin, pushteti dhe Thaçi kridhen e duan të ngjiten lart e më lart në karrierë personale.

Pasi Thaçi ka vrarë shpresat e qytetarëve të Kosovës, po rrezikon copëtimin e shtetit dhe ka favorizuar haptazi pakicën etnike serbe në Kosovë, tashmë kërkon të bekohet si presidenti i republikës.

Tek protesta e opozitës së bashkuar, VV-NISMA-AAK mund të lexohet se ka një vullnet proteste për të bërë shtet dhe jo për përfituar pushtet – ndërsa nga ana tjetër kemi një pushtet që ka vullnet të ketë edhe më tepër pushtet dhe jo të jetë me problemet e popullit të Kosovës, i cili mbijeton më së shumti për shkak të emigracionit.

Përtej kësaj, ajo ç’ka lexohet ndër këta kohë protestash nga ana e opozitës është fytyra e një pushteti që e sheh me përçmim opozitën, në mos sikur ndihet se është e fuqishme dhe sikur ndjen kënaqësi nga ky fakt.

Është e vërtetë se pushteti aktual i Kosovës, ku janë dy partitë kryesore PDK dhe LDK ka shumë pushtet, ka dhe shifrat, por se janë shifra të cilat vështirë se janë morale dhe të pastra.

Hashim Thaçi për hir të rritjes së pushtetit personal bëri pakt me Mustafën dhe i dhuroi atij postin e kryeministrit të vendit, duke u spostuar kështu vetë nga ky post, por se në hije sërish si ministër i Jashtëm ishte i fuqishëm.

Shpërblimi për Mustafën ishte poashtu politik, pikërisht për faktin se sot i duhet Thaçit për ta patur mbështetjen e kryeministrit aktual për tu katapultuar si president.

Pra janë të gjitha këto pazare politike që luhen nga pushteti në Kosovë, që nuk e ndriçojnë aspak Thaçin, por se ai ka numrat dhe politika s’ka moral e për këtë arsye Thaçi përdor numrat dhe “tall” opozitën.

Nga protestat e opozitës, shihet/j një Thaç, i cili i shikon këto protesta si me përbuzje, si me nënqeshje dhe sikur i shpërfill ato, edhe pse në shumicë dërrmuese arsyet që jep sot opozita janë të qëndrueshme.

Kemi Thaçin, që duke qenë se shijon një pushtet realisht të madh dhe që kërkon ta forcojë pushtetin personal, duket tejet i ekzaltuar nga fakti që gjendet në majë të pushtetit dhe pak reflekton mbi gabimet e vetvetes apo të qeverisjes nga ai.

Ngjan se Thaçi e ka veshur veten me një petk lavdie të atillë sa të duket i pamposhtur politikisht; një burrë i fortë dhe që ka etje veç për pushtet.

Injorimi apo trajtimi i opozitës në këtë formë, deri në llojin e përndjekjes nga ana e qeverisë Thaçi – Mustafa, dëshmon një fytyrë pushteti që luan me fortësinë dhe me faktin që ka numra thuajse të padiskutueshëm.

Delir, madhështi dhe lavdi e këtillë e Thaçit, por edhe e Mustafës vetëm sa vulosin fytyrën e një pushteti që mendon për veten, rrethin e ngushtë dhe njerëzit rrotull – jo aq për popullin.

Por deliri, madhështia dhe lavdia të bëjnë që të kesh etje vetëm për pushtet personal – të tallesh e ta përndjekësh opozitën – veprime apo mendime të cilat pashmangshmërisht çojnë në betejë kundër qytetarit.

E nëse qytetari “shpërthen” një ditë, populli vlon, Thaçi vështirë se do kishte kaq shumë pushtet. Por edhe me pushtetin e gëzuar, emri i Hashim Thaçit vështirë të gdhendet si emër i ndriçuar.

Si përfundim, njeriu që mban mbi veten lavdinë se i solli Kosovës lirinë që aq shumë e dëshironte dhe më tej edhe pavarësinë e shtetit – është shndërruar në njeriun që po e gllabëron pasurinë dhe po rrezikon ta copëtojë territorin e shtetit të ri.

Me petkun e “heroit të luftës”, Thaçi ka marrë veç përpara në jetën politike dhe publike, duke shkelur me këmbë një sërë parimesh dhe mbi idealet e larta me të cilat u lufta në UÇK.

Vihet re një shkëputje thuajse totale e Thaçit nga problemet e popullit dhe duket sikur jeton në botën e tij të harremit politik dhe të të mirave materiale, të cilat e kanë verbuar aq shumë sa të mos zbresë nga froni ‘perandorak” në të cilën është ngjitur dhe as tia dëgjojë zërin popullit të tij.

Hashim Thaçi në kohën e luftës ishte realisht një çlirues i popullit të vet, sikundër ishin të tillë edhe një sërë komandantësh të UÇK-së, por se rrugës humbën idealet e larta të lirisë e të jetës së dinjitetshme që duhet ta kenë qytetarët e Kosovës.

Hashim Thaçi ka dëshmuar se tek figura e tij parimet vetëm bien, ndërsa lavdia dhe interesi pushtetor vetëm sa lartohet, interes ky personal i tij që bie në kurriz të qytetarëve të Republikës së Kosovës.

Hashim Thaçit po duket se nuk i interesn aq fakti se në Kosovë ka papunësi – se njerëzit gjenden në kushte mjerane – por se interes primar po vendos objektivat e vet për pushtet sa më të gjërë.

Koha është treguesi më i mirë i së vërtetës. Një qeveri që tradhëton interesat qytetare vështirë se njihet mirë me kalimin e kohës.

Poashtu edhe (ish)-lideri politik i kësaj qeverie dhe këtij vendi. Hashim Thaçi nëse ndjek rrugën e interesit personal dhe pushtetit po personal përpara interesit të përgjithshëm – ç’ka po e bën – vështirë se kohët do ta dëftojnë si emër të lëvduar!