Mbrëmje e mërzitshme


dionis_xhafa10Dionis Xhafa

Po sot jam i mërzitur fort. E unë që duhanin nuk e pi, mërzitem shumëfish. E jam mbyllur në këtë dhomën time, herë e rregullt dhe herë e ç’rregullt. Ka qetësi jashtë. Dynjaja është duke fjetur e ndonjë zhurmë e lumit të llumtë të Tiranës mundesh ta dëgjosh në veshët e mpirë prej zhurmës të ditës. Pranë meje, e kam vendosur mu në gjoks librin e Andriç “Ura mbi Drin”.

Po mërzitem thellë e se nga kjo mërzi sikur thith atë kënaqësi të çuditshme që ta fal skëterra. Ashtu si papritur, në tru mu kujtua një poezi e Poradecit që dëgjonte kërcitje të lopatave në pyll të thatë kur unë dëgjoj përtej dritares një zhurmë të madhe si makinerie gjigande. Dëgjohet këtej nga lumi. E në këtë mërzi, sikur thith gëzueshëm “burgosjen” në dhomën me drita të vobegëta e hera -herës jeta më ngjan me personazhe të Kamysë e të Kafkës, herë i huaj e viktimë sistemi mundet e herë sikur çohem në mëngjes dhe së bashku me rrobat e mia të përditshme vesh edhe një rrobë të metaltë si roboti, me të cilën sa duket shtyj ditët, orët, vitet.

Po është mbrëmje e mërzitshme, e çuditshme në të njëjtën kohë. Shpirti herë më ndizet e herë më fiket prej ajrisë që ndjen. Anash meje qëndron Andriç, dëshmitar i një kohe të vjetër, që si sot e në çdo kohë të njerëzimit kishte rreziket e veta, mallkimet dhe damkat e shumta. Pranë meje një libër që është vlerësuar me çmimin “Nobel” në vitin 1961. E ndoshta do të doja të vdisja mbi këtë shtrat, mbi këtë libër në këtë dhomë me “Nobelin” në dorë në përpjekjen time modeste për me dalë jashtë llucës të realitetit shqiptar e jashtë lojërave të ndyra me levë arkimedi që ndeshet këtu, ku njeriu kapet e hidhet në rrugë e siç thoshte Fishta i madh, i rrahur e për me qajt nuk mundesh dot. E ushqej çuditërisht dashuri për natën, errësirën për të mos duruar më dhimbje e mallkim të njerëzve në qytetin e madh, ku ata që nuk duroj dot si fytyra janë ata që kanë qelb poshtë lëkurës.

E kështu do të desha të vdes, ta humb shpirtin të bardhë, trupin e shpërlarë derisa ujët e lumit të mos e dëgjoj më. Kështu ndoshta ndjej e gjej qetësi të përjetshme. Por nuk mundem. S’kam guxim e gjumi më merr, si zombie, si fantazmë që shkon e futet fill e në varrin e vet.

28 prill 2017

 

Përditshmëri dhe politikë (II)


dionis_xhafa9Dionis Xhafa

Data 14 prill 2017

Ditë shumë e bukur kjo, me diell dhe hera e parë ishte që flisja me kushëririn edhe për femrat. Hera e parë që bija dakord me të se ka një luftë mes brezit të vjetër dhe të ri në perceptimin e realitetit sa i takon çështjes së dashurisë. Dhe kjo është e vërtetë. Brezi ynë, i riu është duke vuajtur jo pak, për shkak se përballë ka një brez të vjetër, që ka mentalitet thuajse të lashtë. E kështu u argëtuam disi, duke shëtitur nëpër qytet. Bisedova sërish me vajzën që gjithashtu shoh se ndihet e lumtur. Po po kemi them të përbashkëta fort. Kryesorja e përbashkët madje po del se është fakti se të dy kemi qejf kafenetë shumë. Ka qenë ky fakt autobiografik përse personalisht më ka pëlqyer gjithmonë Kamyja, sepse kanë thënë se ai rrinte nëpër kafene shpesh dhe aty nxirrte fletore, stilolaps e niste të shkruante. Sot u bëra disi edhe më familjar meqë e kisha pushim, pasi shkëputja në të tillë mënyrë nga familja nuk shërben dhe aq fort mirë. Edhe sot ndjeva paksa dëshpërim, si të ngazëllyer në shpirt, por se jeta nuk ka kuptim pa trishtim, thotë Albert Kamy. Bëmë diçka të veçantë me kushëririn. Pasi shëtitëm disa kafene ashtu si shushatur, si ata njerëzit që dalin e bëjnë gjithçka iu del përpara syve me sa lekë kanë në xhep, më tej u ulëm në një loto dhe vendosëm një llotari. Vumë tri ndeshje. Të parën në kohë e kapëm dhe ishte një skuadër në fushë kundërshtare, me shumë koeficient. Ndërkaq, që dy të tjerat zhgënjyen që në pjesën e parë, meqë i kishim vënë me pjesë, dolën barazim, teksa kishim vënë fitore. Nga 50 lekë secili hodhëm për 4 mijë lekë të vjetra gjithsej, por gjë nuk kapëm. Kështu vazhdon edhe jeta, me 50 lekësha në xhep vazhdohet ndonjëherë dhe gjithmonë kemi shpresë se mos na bie ndonjë bonus, fat i madh nga qielli për të marrë direkt shumë të madhe, por shpesh, në shumicë nuk del. E jeta vazhdon, me shpresën e marrë se një ditë do të bëhet më mirë, pa përfunduar në varrezat e qytetit.

Data 15 prill 2017

Sot prisja të kisha shumë punë, mirëpo doli se nuk kisha fort, për shkak se u shty “radari”, rubrika e gazetës që mbuloj një ditë në javë. Ditë e bukur disi, flas akoma me atë vajzë që dua ta nxjerr për kafe, ndërsa keq më erdhi për një djalë të ri, vdekur në Itali në një aksident të frikshëm, në moshë shumë të re. Ditët po ftohen disi, pasi fillimisht u besua se po vjen bash vera.

Data 16 prill 2017

E njerëzit që si unë, shpesh në jetë dërrmohen, shkatërrohen, rrënohen e thërrmohen, sidomos në ndjenjat e tyre të sinqerta dhe në pafajësinë e vet, duket se një ditë gjejnë ngadhënjimin e vet, teksa rastisin në ata tipa që vërtetë pëlqejnë dhe ata ia kthejnë po ashtu. Epo të tillë tipa si unë kanë zemrën e çelët, shpirtin e tillë sa të meritojnë gonxhen e kopshtit në shoqërinë ku jetojnë. E tillë është Flavia, vajza me të cilën flas kaq kohë. Ajo arrin të më gremisë shpirtin, të harroj të shkuar e gjithçka e në përshëndetje të ëmbla më bën të përhumben krejt, teksa mua, një qenie që shpesh e kam konsideruar veten nënnjerëzore, më thoshte se jam “perëndi Olimpi”. Sikur më godet, më vret e torturon përditë, duke goditur në zemrën e ngratë. Rrokopujat që merr zemra ime ngado përplaset ajo gjejnë prehje te një emër dhe ky emër rastis të jetë Flavia, modern dhe i bukur. Asaj çuditërisht, në bukurinë e saj të mahnitshme e fantastike i pëlqejnë emrat grekë, kultura Helene, letërsia e shtetit fqinj, çuditërisht në shije të njëjta me mua. I pëlqen Kafka, Kamyja dhe i shpjegova se sot ndihesha sikur në bark më kishin mbirë larva e se dukeshin se metamorforizoheshin në flutura e ajrin ma bënin si mente, çëmçakëz me erë. E Flavia, mundet të jetë dashuri e madhe, flamurtare e lirisë sime, po kaq edhe stërmundimi im, me një të ardhme që kurrë nuk e kam aq të sigurt. Flavia është lajtmotivi i ditës së sotme për mua, i kulturës sime, ku arrij të shprehem ashtu siç jam, pa frikë, pa drojë. E lajmet, po ç’lajme ka sot, kur ndodhia më e madhe po ndodh në thellësi të zemrës sime. Po njëherë dua të them se një koleg pune më kapi duke lexuar Andriçin, nga i cili kam edhe 120 faqe për të lexuar në lloto. Edhe më të qeshur më tha të vërtetën: “Vetëm ty të kam parë edhe libër edhe loto”. E kështu, siç kam emrin jam vërtetë, sa i çmendur, aq lozonjar, sa lajkatar, aq zemërmadh, aq edhe qejfbërës. Lajmet reale vijnë nga bota me trazime. Në Turqi, referendumi i inicuar nga presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan, për të rritur kompetencat e tijat mori 52 për qind të votave ‘pro”, duke e bërë atë një kryetar shteti me shumë pushtet. Erdogan shpalli fitoren dhe se ishte diskutuar deri edhe vendosjen me ligj të dënimit me vdekje, paksa e rëndë kjo. Por unë duke njohur atë popull turk, kontekstin ku zhvillohen ngjarjet mendova se Erdogan do të fitonte me mbi 70 për qind të votave, por çuditërisht nuk ndodhi kështu. Kjo ishte habia. Erdogani fitoi ngushtësisht. Kjo tregon se shumë turq e kanë kuptuar politikën reale të tij, por se janë edhe shumë persona të kapur prej tij ose kanë frikë ligjin dhe pushtetin. Gjithsesi, Erdogani fitoi. Më pëlqe ajo që thoshte Komisioni Europian, që bëri thirrje që të ketë vendime sa më kombëtare në Turqi e kjo sa do të zbatohet pritet të shihet e them se është vështirë, shumë vështirë.

E se desh harrova, kishte edhe Pashkë dhe se shumë shqiptarë kishin dalë për ta festuar atë. Unë them se kishte aty edhe myslimanë shumë, duke njohur si janë shqiptarët, që fort nuk ua kërcet për fenë sesa të bëjnë diçka të veçantë e të bukur. Se ku qenkan kaq shumë të krishterët në Shqipëri. Nuk janë pra, por më tepër si festa bëhen këto që marrin përmasa dhe kushdo bëhet pjesë, me atë festën me qiri nëpër duar e me vezë më tej të lyera. Një burrë më bëri përshtypje sot, kur dola pushim nga puna aty në ish-Bllok. Ishte nga këta që janë trokë. Shau Krishtin dhe Muhabetin, bëri blasfemi të thuash, duke thënë se i duhej punë, bukë, ushqim, jetesë e rregullt.

Data 17 prill 2017

Flavia është dhimbja e ëmbël e momentit. Ajo di që të më vlerësojë shumë. Po vështirë se më ka ndodhur që me një vajzë të këmbejmë kaq shumë pikëpamje. Ajo në fakt kishte shkrimtar të preferuar Erik Maria Remark, që unë e di se ka kryevepër “Asgjë e re nga fronti i Perëndimit” dhe se flet për dramat e njerëzve gjatë luftrave, duke qenë kundër dhunës e barbarisë. Po Flavia është magjepsëse, ia njoha edhe familjen pak a shumë, se kishte vëllezër njërin 22 vjeç dhe tjetrin 17. Sa do zgjasë kjo magji pritet të shihet. I kam dërguar një fletë ditari ku i flisja për ndjenjat e mia, atë të datës 16 në fakt dhe pres përgjigjen e saj. Për nga lajmet vazhdojnë trazimet e përditshme, ku opozita nuk hyn në Kuvend dhe qeveria thotë se do të hyjë në zgjedhje edhe pa opozitën. Bota është e trazuar. Donald Trump do të shkatërrojë komunizmin diktatorial të Kim Jong Un, kurse në Penjan tregojnë dhëmbët me raketa e me armë bërhamore, të cilat shpesh nuk dihet nëse janë të vërteta apo lodra, me të cilat duan të gënjejnë mbarë rruzullin tokësor. Po ditët ecin lodhshëm, rrokopujë ikën, me zallamahi plot e lloj-lloj historish tragjike që vijnë nga Republikat e Çmendurisë. Vështirë se gjen republika të pastra edhe sot e kësaj ditë në këtë tokë.

Data 18 prill 2017

Vazhdoj të mbetem fort mirë nga ana e gjendjes shpirtërore, me siguri për shkak se kam gjetur vetëm përgjigje pozitive te Flavia edhe në gjëra të cilat unë thuajse shprehja hapur dashurinë time ndaj saj, shpesh shumë të sinqertë. Po Flavia unë mendoj se është vajza e ëndrrave të mia, aq sa ia shpreha troç se nëse do të bëhesha bashkë me të do ta çdoja në shtëpi, do ua prezantoja të afërmve, familjarëve dhe do t’iu thosha: “Ja, kjo është lepurushja ime”. Por me humor e buzëqeshje ma kthen se unë shumë isha duke ëndërruar. E unë sinqerisht fare duke i thënë se kam bërë gati kolegë e çdo gjë nëse do të kisha përgjigje pozitive. Po aq gaz kam sa ndihem shumë i lumtur. Mirëpo, këtë gaz të madh që kam mundohem ta mbys, sipas mënyrës sime, sepse edhe gazi i tepërt shpesh të del prej hundësh e bëhesh pishman fort. Flavia është këtu, për kafe s’po më del por me buzëqeshje më orvatet, sikur të thotë se “unë nuk jam kaq e lehtë”. Nuk di si do të shkojë kjo punë, por fort më rreh në zemër, që unë një shpirt shumëngjyrësh artistik do të doja që më në fund të ndihesha rehat e dikë që më mirëkupton, edhe pse profesioni im më shumë merret me zemrën sesa me paratë. Për fat të keq vajzat e tilla, që vlerësojnë zemrën përpara parasë, sot janë pak, vërtetë pak. E Flavia duket ndryshe, një vajzë që edhe punon vetë, ka rreth shoqëror, më ndez thellë në shpirt. Por duhet të përmbahem pasi nëse shkoj në majë të piramidës, përmbysja mund të jetë tragjike. E lajmet këta ditë këtu po i shënoj vetëm se duhet tradita, pasi për mua Flavia mbetet ajo për të cilën ëndërroj këtu e ka sa kohë. Nëse do të veçoja ishte replika në distancë mes kryeministrit Edi Rama me disa liderë politikë serbë, që shprehën mendimet e tyre. Ishte fillimisht Rama që lëshoi deklaratën provokuese. Rama deklaroi se nëse BE refuzon Shqipërinë dhe Kosovën, këta të dyja mund të bashkohen, si presion ndaj BE-së që të pranojë dy shtetet e banuara kryesisht nga shqiptarët. Edhe kjo që kërkon Rama paksa e tepruar. Dy shtete copë – copë që mezi mbahen në këmbë, në paradhomën e Evropës të thuash se duhet të bashkohen si presion ndaj ndërkombëtarëve vetëm që të hysh në BE për ta shitur si sukses personal, nuk shkon. Edhe liderët serbë, që provokohen si përherë reagojnë. Ivica Daçiç që ka qenë edhe kryeministër i Serbisë, tanimë ministër i Jashtëm në shtetin serb ishte ai që tha se Rama ka lëshuar një deklaratë aspak diplomatike dhe kishte të drejtë. Problemi qëndron në faktin se kush e tha. Kjo gjë bën që deklarata e Daçiç të mos marrë fort kuptim. Daçiç është një njeri që ngjan sikur ka lindur me kostum, sikur ka lindur për të pasur poste shtetërore si kryeministër, ministër i Jashtëm, një qen pushteti që nuk e ka lëshuar atë, që bhëhet palë me këdo në Serbi, me Millosheviçin e me Vuçiçin, mjaft të jetë mirë vetë.

Data 19 prill 2017

Me Flavian flas gjithmonë dhe më dendur. Ajo tanimë duket më serioze dhe ia kam shpjeguar edhe planin që unë kam për të. Nuk e di nëse do të na ecte në rast se bëhemi bashkë, por se i thashë se në një vend si Shqipëria ndjej frikë nga e ardhmja, por shpresoj e dua të besoj se do ta kaloj frikën e tmerrin.

Data 20 prill 2017

U çova shumë herët në mëngjes, me një ndjenjë të mrekullueshme, sepse Flavia, njeriu që është duke ma copëtuar zemrën këta ditë më kishte shkruar: “Mirëmëngjes” dhe fjalë të tjera të ëmbla. Derisa Flavia më shkruan që në mëngjes, më përshëndet, ky është padyshim tregues se ajo ka interes për lidhje. Por ndërkaq nuk jemi takuar për kafe, por me bekimin e saj shkova në një konferencë që trajtonte të drejtat e gruas. Aty flitej në fakt për të drejtat e grave, për rolin e tyre në vendimmarrje dhe për kuotat e grave në politikë, që aktualisht është 30 përqind. Unë bëra një pyetje që u lexua pubnlikisht nga ana e panelistëve dhe se ajo ishte: “Për momentin kemi 30 për qind kuotën e grave në politikë. Dhe kjo shifër është e imponuar, gjithashtu në krye dalin gratë që lyhen e përlyhen dhe jo realisht ata që e meriojnë, shpesh këta gra që shiten si model suksesi kanë edhe historira për atë sesi janë ngritur. Por shgifra 30 përqind edhe është shumë madje, e jo më të bëhet 50 përqind, Kjo sepse në shoqëri nuk është aspak realitet që gratë të kenë të drejta 30 për qind. Madje, gratë nuk kanë as 30 për qind të drejta. A mendoni edhe ju njësoj?” Kjo ishte pyetja dhe gjeta veten te përgjigjet e politilogut Afrim Krasniqi, por edhe te përgjigja që dha sociologu i mirë Gëzim Tushi. Ky i fundit tha se gjendja e grave në vend është e tmerrshme dhe bie shumë dakord me të. Gratë në Shqipëri janë të keqtrajtuara, dhunohen fizikisht por edhe keqtrajtohen në vend pune e çdo gjë tjetër e mua më duket se me këtë psikozë të egër që ka ky popull as për tu rregulluar nuk ka ky lloj problem.

Ndërkaq, që ky vend nuk është normal u mor vesh edhe sonte në mbrëmje. Në Vlorë, 1 i vdekur e 3 të plagosur në lokalin ‘Fiks Fare”, ku këndohej live muzikë. U trondit Vlora dhe mëson përnjëmend se jeton në vend të çmendurish, pasigurish të mëdha, jetë sociale e trishtë, që sado përpiqesh ta bësh realitetin e botën tënde të bukur, nuk shpëton dot nga kjo zallumahi e tmerrshme, lemeritëse që na rrethon përditë. Thjesht e tmerrshme që vdes njeriu si pulë. E kur po vija në shtëpi me makinë të punës, pranë Yzberishtit vija re ca pallate të vjetra të kohës së Enver Hoxhës. Mu duk Shqipëria aty tamam e vjetëruar, e masakruar, një kufomë që tanimë krimbat i janë sulur dhe e hanë ngadalë. Realitet i egër. E dua ta prish këtë lloj imazhi të keq. Po iki të fle. Flavia më tha se të hënën do ta takoj në kafe. Ajo është zemra ime, jeta ime, kështu kemi thënë në “Facebook” së paku por sesa do të jetë realitet, kjo pritet të shihet. Një gonxhe në një kopsht të egër si ky, një njeri që porsi unë ka ”botën e vet”, të largët nga kjo e trishta dhe lemeritësja e, bota jonë.

Data 21 prill 2017

Kjo e sotmja ishte ditë pushimi, por se thuajse si përherë më vjen paksa keq, me nostalgji, por edhe me sëmundje, si turbullt jam. Nuk di çfarë të them tjetër gjë. Flavia ndërkohë vazhdon të më shkruajë. Ia bëra të qartë se takimi ynë i parë do të jetë më datë 1 maj 2017. Flavias po ashtu i bëra edhe një deklaratë të fortë them unë. I thashë që pasi të më takojë të më thotë se çfarë përshtypjeje kishte marrë. Në rast se ajo nuk ndjen se është mirë, kjo gjë nuk bën apo tjetër arsye le të më thoshte dhe unë do ia plotësoja dëshirat. I thashë se ajo kaq e bukur dhe rrezëllitëse sa ëhstë, në këto kohëra të vështira për paranë mund të marrë këdo që është i pasur dhe ka para. I thashë se nuk ia premtoj dot parajsën. Po ashtu ia theksova në mënyrë të qartë se asgjë nuk e kam të sigurt, dhe se përveçse se kam një shpirt besoj artistik, nuk besoj se kam as bukuri të madhe. E ajo ëhstë vërtetë shumë e bukur. Sesi do të shkojë nuk e di, por fakti se ajo më ka afruar më pëlqen, më ka vlerësuar si njeri më së paku. Zhvillimet e sotme nuk i kam ndjekur sonte, se jam tepër i lodhur, dërrmuar, sëmurë, shkatërruar. Po desha të shtoj se duke ardhur në shtëpi, mërzitur, kalova nga rruga në Yzberisht dhe pashë boshësi të madhe, shumica e apartamentave as që kanë më njerëz nëpër to, braktisje, harresë, njerëz që janë arratisur e janë larguar prej këtij ferri të madh ku jetojmë përditë. Ndërsa, hipa prej kaq shumë kohësh në autobusin e Kombinatit. At është provincializëm i gjallë. Mu kujtua kur u ula pakëz momenti kur kam njohur me Albionën, vajza nga Tepelena që banonte në Kombinat dhe se edhe ajo tashmë u largua prej meje e kështu u prish tërësisht ai muhabet. Mësimi që kam nxjerrë është se nëse një vajzë të jep muhabet, shpejto se nuk ka shumë kohë, apo qoftë në jetë me gjëra të tjera, në udhë të drejtë. Ja për shembull me atë flisja kaq lirshëm, mendoja se e kisha në dorë, por se rritesh e kupton se ajo ndoshta ka ikur në Australinë e largët, kurse vetë qëndron këtu në Shqipëri akoma. Përveç saj, në kujtime mu sollën edhe ca miq që i kisha në klasë. Si klasë kriminale ishin. Po po Denisi nuk ishte aq kriminal në fakt por se i ranë me thikë OTR e këto e nuk bëhet më, sëmurë rëndë thonë s’di as të flasë. Të tjerët disa i kam parë, por shumicakanë marrë rrugë preshi. Shumica kanë ikur në emigrim, disa me kriminalitet e kështu me radhë.

 

 

 

 

Magji nga tragjizmi i përditshëm


dionis_xhafa8

Dionis Xhafa

Recension  për librin “Kolombrea” të Dino Buzzatit

Libri i titulluar ‘Kolombrea” me autor Dino Buzzatin më ka lënë mbresa të veçanta. Aty ka përmbledhje tregimesh e se ndër të tjera ndodhet edhe tregimi me titullin e tërë romanit, pikërisht “Kolombrea”. Në këtë tregim dëftohet sesi peshkaqeni i rrezikshëm i detrave i shfaqej vetëm një personi, vetëm një person arrinte ta dallonte kolombrenë, Personi që e dallonte peshkaqenin, kishte fatin tragjik që të ikte njëherë e mirë nga  kjo botë. Kolombrea zgjedh një djalë, kur ky ishte me babanë në det. Djali arrinte ta shihte vetëm kolombrenë e askush tjetër.

Babai i vdes. Djali largohet nga qyteti i lindjes, bëhet dikush në jetë, vendos pasuri, por se kthehet te pasioni i pashmangshëm e se kolombrea e kollofit. Eshtrat, tanimë të burrit, ishin vënë në breg të detit në një pozicion që dukeshin sikur buzëqeshnin. Fundja, personi në fjalë vdiq, la kockat e veta duke ndjekur me zemër e shpirt ndër dhëmbë pasionin, dëshirën, ëndrrat. Mund ta quash vdekje të lumtur e se personazhi kishte fat tragjik fatal.

Në romanin “Kolombrea” nuk më la përshtypje vetëm tregimi me titullin e njëllojtë me tërë librin, por edhe plot tregime të tjera e se jam duke renditur disa prej tyre. Tregimi “Shtatë kate” flet për një burrë të moshuar që shtrohet për tu shëruar në një spital që kishte gjithsej shtatë kate. Ky spitali në katin e shtatë mbante ata që ishin të sëmurë më lehtë ndërsa ishte rregull sesa më poshtë uleshe në kate, aq më rëndë ishe nga ana shëndetësore. Personazhi shtrohet në fillim në katin e shtatë e se ngadalë zbritet nga mjekët, që në fillim i thoshin pacientit, personazhit vetëm fjalë të ëmbla.

Por në katin e tretë i thuhet se “qelizat e tij ishin duke u shkatërruar” Shtang burri i moshuar e se mjeku prapë i thotë se vendin real e ka në vendin e shtatë, por se e kanë zhvendosur vetëm për momentin, sa të rregulloheshin punët ashtu. Me këtë logjikë që vijohej fort, pacienti personazh zbritet në katin e parë aty kthehet nga njëra anë e shtratit e se dëgjon kanatet e dritareve të dhomës së errët teksa mbylleshin. Kështu ndërronin jetë të gjithë në atë spital. Ishte traditë, që kur pacienti ndërronte jetë, mbylleshin kanatat. Tjetër histori e frikshme ishte e një personi që për të mposhtur frikën ikën për një natë në hotel, ku flitet se ka fantazma.

Ai fle pikërisht në dhomën, ku thuhej se shfaqeshin xhindet. Në darkë, shërbyesja plakë i server çajin. Kur zgjohet personazhi, vë re se gota e çajit që kishte lënë në komodinë ishte zhdukur. Aty pyet pronarin e hotelit se ku ishte gota. Pronari ia kthen menjëherë: “Gotën kush ta solli”. Personazhi në mënyrë naive i përgjigjet: “Shërbyesja juaj e moshuar”.

Në këtë moment, pronari i lokalit qesh me të madhe dhe ia kthen: “Ne nuk kemi asnjë shërbyese plakë. E pra, kishte qenë fantazmë. Këto e histori të tjera të ngjashme lexova në romanin “Kolombrea” të Buzatit. Autori italian përshkruante thuajse me magji tragjizmin e përditshëm që na rrethon. Buzati tregonte në mënyrë thuajse të përkryer atë që arrijmë të shohim e të shquajmë në përditshmëri, me gjuhë të thjeshtë, tepër të thjeshtë.  Ajo që më bëri më tepër përshtypje të tregimet e Buzatit e që më bëri të ndihem i mrekulluar ishte mesazhi i fuqishëm që arrinte të përcillte për fatin tekanjoz e satrap të përditshmërisë.

 

Xhadeja fatale


dionis_xhafa5Dionis Xhafa

Qyteza ku jam rritur ishte vend i çuditshëm Ai ishte një vend diku në Kufi, përcaktuar gjeografikisht thuajse perfekt, sipas shpjegimeve që jep Amin Maluuf në librin: “Tronditja e botës”. Maluf thotë se vendet që janë kufitare kanë prirjen të kenë njerëz më të mirë disi, sepse këta nuk paravendosin si gjë qendrore centrizmin që “unë jam më i miri”, egon e fortë, etjen për të shkatërruar tjetrin, por paraqitën më të dashur duke mirëkuptuar edhe çdokënd që është ndryshe nga ata. E unë jam rritur në një vend sa të ngushtë aq të izoluar, por edhe global njëkohësisht. Jam rritur mes pallatesh të vegjël, ndërtuar ashtu nga sistemi i kaluar. Nëse je i huaj ose e viziton atë vend, të ngjan se është sa i izoluar, aq edhe i hapur. Kjo sepse Doganën me shtetin tjetër e kishim vetëm pesë kilometra larg.

Mund të them se ajo qytezë ku jam rritur, e cila është më e vogël në përmasa se fshatrat përreth, ka më pak banorë, ngjan e gërshetuar me shumë aspekte. Aty gjen ndërtesa që janë aty që në kohën e komunizmit në vend, gjen edhe kapitalizmin e skajshëm me ndërtesa e biznese, njerëz të emigruar në katër anë të globit e hera-herës sikur aty bie hija e madhe që lëshon qyteti historik që shtrihet aty pranë, tej kufirit, Dibra e Madhe. Duke qenë se është afër me ish-kufirin jugosllav, ngjan sikur ka edhe hijen e qyteteve që dikur kanë qenë nën juridiksionin e Jugosllavisë. Sidoqoftë, qyteza pranë Drinit ka jetë, brenda saj qarkullojnë thashetheme, ajo gëlon nga jeta. Dikur qyteza ka qenë mua më duket më “moderne”, sikur të jetë qendër urbane, me një qendër të sajën, me një lapidar dhe me makina që kalonin aty dhe iknin drejt qytetit të Peshkopisë. E tillë ka qenë Maqellara siç e mbaj mend unë dhe me disa lagje të vetat, që ndryshonin për nga karakteristikat.

Ekzistonte një lagje lart rrugës nacionale, e cila ndodhej në një vend sapo kaloje Maqellarën e furgonat drejtonin turinin drejt Peshkopisë, një lagje tjetër ishte e Gjonallarëve që e kishte emrin kështu për shkak se aty jetonin kryesisht një fis me mbiemrin Gjoni dhe lagjjia ku kam jetuar përafërsisht për pesëmbëdhjetë vite dhe që quhej Lagjja e Pallateve. Kjo e fundit për hir të realitetit dhe duke mos errësuar aspak lagjet e tjera kishte njerëz disi më të arsimuar, më qytetarë në tërësi, disa ishin kuadro, kurse në lagje të tjera varfëria dhe pamundësia ishin thuajse totale. Pas shpërbërjes të sistemit komunist, edhe banorët e Pallateve filluan të lëvizin, të ikin prej andej, kryesisht të vinin në Tiranë, në qytete të mëdha shqiptare apo jashtë shtetit.

E në këtë bllok pallatash të vjetra, bllok kaq i vogël në përmasa, me histori tepër, kanë ndodhur shumë ngjarje dramatike, herë qesharake, që jeta i mbart “brenda” vetes. Sapo dilje nga Pallatet, qëlloje që të “plaseshe” direkt e në rrugë të madhe, që ne i thoshim xhade, rrugës nacionale që kalonte aty pranë. Në atë cep rruge nacionale kanë ndodhur disa aksidente të tmerrshme, shpesh fatale, Më së pari personalisht kam qenë viktimë në vogëli, pasi një mjet më ka përplasur në moshën 2 vjeç, kur kishte pak kohë që kisha nisur të eci, por shpëtova mrekullisht, pasi mora mjekimin e duhur në spital, kuptohet.

Mbaj mend turbullt fort se isha me babanë, mamanë dhe se do të gjenim furgon për të ikur në komunën ngjitur ku kishim gjyshen dhe xhaxhallarët. Babait i ra shamia, ia mori era dhe pikërisht shamia shkoi përtej rrugës. Unë, ngaqë isha i vogël “u rrëmbeva” përnjeherë, shkova për të marrë shaminë, kur në mes të xhadesë më palosi një makinë tip “Benz” e cila ka gjasa se përdorej për taksi. Ndoshta është mrekulli që sot e kësaj dite jam ende gjallë. Siç më kanë thënë, se kam qenë vetëm 2 vjeç e njeriu në atë moshë nuk mban mend, kam shkuar në spital për kurim dhe nga i shëndoshë që kam qenë, u dobësova fort e me ilaçe më sollën në jetë. Më jepnin edhe mjaltë, turlifarë mënyre më gjenin që vetëm të shëndoshesha, pasi kisha humbur shumë gjak.

Kjo rrugicë, xhade fatale do ta quaja nuk ishte e tillë vetëm për mua. Edhe një djalë tjetër, bashkëmoshatar me mua, por se kur ishte diku 10 vjeç u përplas nga makina dhe ndërroi jetë. Kurse vetëm pak ditë më parë, javë më saktë, jo në këtë xhade, por në oborr të Pallateve, shumë pranë pra, është si të thuash se janë organe të të njëjtit trup, ndërroi jetë tragjikisht një djalë i vogël në moshë. Por aksidenti këtë herë nuk ka ndodhur në xhade, por diku pranë. Përtej rastit të afërt, ngjan se ajo xhade sikur kishte një fat disi të zi. Kjo ishte rruga nacionale që lidhte Dibrën e Madhe me Peshkopinë, Shqipërinë me Maqedoninë. Kjo udhë, xhade, sikur kishte njërën këmbë në Europë e nëse merrje udhën tëposhtë ikje në Greqi e në daç në Afrikë apo tutje larg në Lindjen e Mesme.  Mbaj mend se në atë zonë, shpesh rrotulliseshin edhe turistë. Që kalonin tranzit. Turistët me siguri që do të vizitonin Dibrën, qytetin historik të fjetur disi, Kalanë e Grazhdanit, Koxhaxhikun, apo Vajkalin. Por ata ndoshta nuk e dinin se në rrugën që kalonin, aty “fshehur” nën beton kishte gjak rinor, jetë të humbura, lot e dhimbje të tmerrshme. Aty në xhade ka pasur edhe një pemë, si flamurtare e madhe e kësaj tragjedie e që poshtë saj kishte edhe lule të kuqe, simbol i jetëve me dashuri të flakta, që Zoti a natyra vendosi t’i merrte në gjirin e vet, në moshë të njomë.

 

Donald Trump mori një vendim


dionis_xhafa2Dionis Xhafa

Kjo javë që shkoi ka pasur shumë “përplasje” diplomatike më së shumti mes shteteve të fuqishme, të cilat konsiderohen se janë fuqi botërore. Mirëpo, më fort çdo gjë është përqendruar sidomos në Siri, shtetin që lufta civile thuajse e ka transformuar dhe rrënuar tërësisht. Që prej vitit 2011, kur në shtetin sirian nisi konflikti i armatosur janë shënuar viktima, ikje masive dhe vendi u shndërrua në arenë ferri, në tmerr për popullatën, që mori udhët e Europës dhe iku gjetiu për të shpëtuar lëkurën. Pavarësisht se protestat më 2011 në shtetin sirian nisën kundër Bashar Al Asad, presidenti i Sirisë, ky i fundit është akoma në pushtet.

Prania e Asadit në pushtet flet për një njeri që ka tipare diktatori, mirëpo qëndron ende në post dhe me pjesët e tij të errëta. Mirëpo nga ana tjetër, thuhet se diktaturat janë më mirë sesa lufta civile dhe kaosi total e ndoshta këtë të fundit, pra kaosin e madh sirian, Asadi e ka parandaluar në një farë mënyre. Asadi gjeti partner të pushtetit të tij Rusinë, një shtet që ka mbajtur shumë pranë regjimin aktual sirian, për shkak të interesave gjeostrategjike të Moskës në këtë vend dhe rajonin e Lindjes së Mesme. Kur dukej se Rusia doli flamurtare e madhe e luftës së madhe të Sirisë, ndodhi kthesa e papritur. Rusia arriti të fitojë një betejë në Siri, por jo luftën. Lajmi i kobshëm që përcollën mediet ndërkombëtare, se në shtetin e Sirisë janë përdorur armë kimike kundër fëmijëve, preku anekënd zemrat e miliona banorëve të rruzullit. Nga Kina, ku ishte për vizitë zyrtare, presidenti amerikan Donald Trump iu përgjigj thirrjes së ndërgjegjes mbarëbotërore, duke vendosur që të bombardoheshin disa caqe qeveritare dhe grupe terroriste në qytetin e vogël sirian të Khan Sheikhun.

Këtu duket se “lindi” edhe shkëndija e parë e një lloj përplasjeje mes Trump dhe Putin sa i takon politikave që duhet të ndjekin dy shtetet, që janë superfuqi botërore aktualisht. Që mes Trump edhe Putin do të kishte një lloj fërkimi e pakta e kishte parashikuar edhe shkrimtari shqiptar Ismail Kadare. Ky i fundit në një intervistë dhënë revistës francize “L’Express” shprehej se do të vijë një ditë që do të ketë rivalitet mes dy figurave, që sot dominojnë skenën politike globale. Me ndërhyrjen në Siri për një kauzë madhore, njerëzore mbi të gjitha si vrasja e fëmijëve, Trump hodhi poshtë jo pak tezën e kritikëve të tij se ishte aleat i përjetshëm me Vladimir Putin. Përkundër, Trump e tha edhe vetë se nuk mund të toleronte Asadin që ai të vrasë fëmijë, gra e pleq.

Por Trump sërish nuk është person që të thotë se vetëm SHBA është e mirë dhe Rusia është e keqja e madhe, sikundër ka qenë ideja kryesore gjatë presidencës Obama e më herët, ku gjithnjë thuhej se SHBA kishte të drejtë, ndëra Rusia është “macja e zezë”. Donald Trump është presidenti amerikan që për herë të parë ka pranuar se edhe SHBA-të më herët kanë kryer krime në shtete të ndryshme dhe se jo vetëm zyrtarët rusë janë fajtorët. Trump karakterizohet, si rrallë ndonjë president tjetër, së paku amerikan nga një çiltërsi dhe sinqeritet që të habit. Presidenti ameriukan Donald Trump sërish nuk do që të shkatërrojë raportet me Rusinë, por të mbajë raporte normale me Moskën e këtë e dëshmoi teksa dërgoi në shtetin rus edhe Sekretarin Amerikan të Shtetit Rex Tillerson, me qëllim normalizimin e raporteve. Trump mori një vendim të madh, njerëzor mbi të gjitha, duke dalë kundër një krimi të tmerrshëm shtetëror. Vendimi i tij habiti shumë njerëz, duke lënë gojëhapur thuajse çdokënd.

 

 

 

Përditshmëri dhe politikë, prill 2017 (i)


dionis_xhafa1Data 1 prill 2017

Ditë me kontradiksione të thella. Debati kryesor, që besoj se ia vlen të shkruhet ishte ai se a ia vlen të jesh gazetar këtu, në një vend si Shqipëria dhe se ndoshta më mirë do të kishte qenë të jesh mësues ndoshta, me një vend pune, i cili të mos jetë ndoshta fort që te jep famë, ama e pakta është se të dhuron sigurinë. Edhe kjo siguri më mungon. Do të kisha dashur një punë, në të cilën ta dija se qëndroj shumë vite, tepër dua. Kurse gazetaria është që është një medie sot, nesër nuk është dhe e vështirë si çështje. E se unë zemrën e kam të lidhur me letërsinë, edhe në më çoftë në fatalitet një gjë e tillë. Ndërsa për lajmet, do thosha se ka kronikë, shumë. Në Peshkopi, një burrë kishte vdekur, pasi tri ditë më herët kushëriri e kishte vrarë me shkop pas shpinës. Krim është mbushur vendi, me gjykata përplot çështje penale, por edhe civile, se ndahen njerëzit. Lexova paksa “Ura mbi Drin” e Ivo Andriç, një mrekulli më vete por se do ta vazhdoj së lexuari nobelistin serb.

Data 2 prill 2017

Ditë e diel, por se për shkak të punës nuk shijohet siç duhet, dihet kjo. Ama e kisha më lehtë punën. Kam disi dhumbje koke dhe kam nevojë për qetësi e mezi pres të marr pushimet e mia në punë , që më takojnë. Një monotoni e lodhshme jo pak. Ndërkaq, për lajm ishte se Aleksansar Vuçiç është zgjedhur president i Serbisë, me mbi 2 milionë vota në shtetin serb., Vuçiç në Serbi pak a shumë është duke u kthyer si Thaçi në Kosovë dhe si Rama në Shqipëri, që kanë konsoliduar kaq shumë pushtet, sa vështirë të bien. Vlen një shprehje që ia kam dëgjuar dikujt, një burri të moçëm them që në krahasim me Antonio Gramshin, që dinte veç të shkruante drejt për politikën, këta tanët dinë me fanatizëm si ta mbrojnë pushtetin e vet. Vuçiç sidoqoftë ka bërë disa përmirësime sa i takon politikës së vjetër serbe.

Data 3 prill 2017

Ditë pranvere janë këto e se fllad ndjej por se së bashku me to, ka edhe trazira e në raste vihem disi në vështirësi. Vazhdoj me monotoninë dhe melankolinë, duke lexuar nëpër lokale “Ura mbi Drin” të Ivo Andriç dhe jam te pjesa që banorët e Vishegradit po ndërtojnë urën. Ndërkaq, për lajmet, jemi pranë zgjedhjeve. Topi politik i takon LSI, nga e cila varen shumë gjëra. Opozita vazhdoj të jetë e mbërthyer në çadër dhe Rama duket sikur shtuar rëndë autoritarizmin e tij.

Data 4 prill 2017

Mund të them se ishte një ditë e këndshme, edhe pse unë shpesh e më shpesh nuk ndihem mirë. Thashë sot edhe një shprehje sa të rëndë, aq edhe të vërtetë, se nuk është se kam nevojë të jetoj shumë në jetë, pasi që 25 vjeç sa ç’jam ndihem i plotësuar në shumë aspekte, sidomos profesional. Më duhen edhe ca vite vetëm për tu plotësuar totalisht! Kjo pasi kam shumë skica esesh, të cilat dua t’i bëj shkrime dhe them se jam i përmbushur. Nuk kam ambicie politike. Edhe shoqëria sikur po më kthehet e vjetra. Ndërkaq, për lajmet them ka pasur mjaft katastrofike. E para ajo që ka ndodhur në Siri, ku prapë regjimi i Bashar Al Asad vazhdon e vret fëmijë, gra e pleq. Edhe në Shqipëri vazhdon situate e rëndë e kriminalitetit, e rrugaçërisë, e marrëzisë kolektive. Po vazhdoj të lexoj “Ura mbi Drin” të Ivo Andriç, vërtetë mrekulli dhe një shkrimtar i madh, që edhe pse serb, meriton emrin gjigand që mban.

Data 5 prill 2017

Është një ditë e zakonshme paksa pranvere, sikundër edhe jo e zakonshme. Vazhdoj me rutinën time, teksa edhe shkruaj diku në një local, më saktë te “Bardhë e Zi” përballë LSI, ndërsa lexova Akoma një kapitull tjetër të “Ura mbi Drin” të Andriç te shkallët e Universitetit Politeknik të Tiranës. Ca vajza lozonjare aty më panë dhe qeshën paksa me mua, por edhe lodronin me veten. Ndërkaq, sa iu takon lajmeve, duket se kriza politike është në kulmin e vet, me opozitë që ka dalë në rrugë, me maxhorancë të përçarë, sa duket edhe gjaku mund të shpërthejë gjëkundi.

Data 6 prill 2017

Gjithmonë të premteve që e kam pushim, mendoj se do e kalojmirë, por se vështirë të kaloj fort mirë. Më shkoi dita duke lexuar kafeneve Ivo Andriçin, si dhe duke menduar shu,ë jashtëzakonisht shumë. Njoha edhe disa shkrimtarë të tjerë sot, ndër të tjera një poet serb, që ishte kaa shumë i ndjeshëm, sa kishte ndërruar jetë në moshën 27 vjeç. Ai quhej Branko Milkjoviç dhe më la përshtypje se ata vepra që kishte lënë, sigurisht që ishin pak, ishin realisht me tituj të fuqishëm. “Vdiqa prej një fjale” dhe “Vdekja përballë vdekjes” ishin tituj bombastikë, real e jo nga këto që bëhen nëpër portalet tona të përditshme, që janë krejt bajate. Milkjoviç ngaqë ishte fort i ndjeshëm apo për ndonjë tjetër arsye të ngjashme ishte varur në një pemë në Zagreb të Kroacisë. Ai kishte parashikuar edhe fundin e Jugosllavisë në një shkrim të thjeshtë, duke thënë se do të shkatërrohet, gjë që ndodhi pas tri dekadash. Një poet epik me pak fjalë, që të gjithë n ëish-Jugosllavi e kishin cilësuar si talent të së ardhmes e që kishte ikur në këtë mënyrë të tmerrshme.

Ndërkohë, për lajmet vazhdon të përhapet lajmi i trishtë, realisht që të vjen keq, se në Siri janë vrarë fëmijë me armatim kimik dhe gjë ndodh në këtë shekull që jetojmë. Në fakt, unë mendoj se nëse do të shpërthente një Luftë e Tretë Botërore, do të ishte më shkatërrimtarja, kjo sepse armë më të sofistikuara se sot vështirë se gjenden. Nëpër shtete është arritur kapitalizmi i plotë, sepse në atë epokë jetojmë derisa 5 njerëz kanë gjysmën e pasurisë së botës dhe do të humbisnin me siguri më të dobëtit. E pra, edhe në këtë këndvështrim, Asadi është paralajmërim i frikshëm dhe i rrezikshëm në të njëjtën kohë. Lufta do të ishte fushë-betejë masakër pë rata që janë më pak të mbrojtur. Kurse, nga ana tjetër në Norvegji sa duket, një kamion shtypi sërish, mu në mes të rrugës, sikur të ishin miza disa njerëz, duke plagosur shumë prej tyre. Vazhdon marrëzia e ISIS, që me siguri vjen si kundërreagim për atë që ndodh në Siri e gjetkë, por se edhe këta kriminelë janë në thelbin e vet.

Data 7 prill dhe 8 prill 2017

Këta ditë, duke lexuar disa libra e duke vëzhguar realitetin sit ë thuash, kanë ardhur kohë të egra. Po po kaq të egra kanë ardhur kohët e sotme, saqë sot ndodhi hataja. Një ish-drejtor policie u ekzekutua pranë Liqenit Artificial nga dy persona me motor, një vrasje e rëndë, pak përpara se ish-polici në postin e drejtorit të ndahej nga bashkëshortja dhe nga dy fëmijët e tij. Pasiguria është rritur shumë, si në rrafsh local ashtu edhe në atë ndërkombëtar. Fuqia vendos sot. Kush është më i forti, ai triumfon. Erdogani është bërë shembull edhe për liderin tonë të përshpirtshëm e të përjetshëm, kryeministrin e Republikës. Ndërkohë, u kujtua 7 prilli shumë pak. Njerëzit kanë harruar Mujo Ulqinakun, që vetëm doli si major që ishte në atë kohë, i ktheu shpinën tradhtisë së qeverisë së shtetit të vet duke luftuar kundër italianëve okupues dhe për rrjedhojë ndërroi jetë tamam si një martir, si dëshmor i lirisë. Kohë të egra shumë.

Data 9 prill 2017

Monotoni dhe jetë bashkë. Edhe përditshmëri si e zakonshme, por se njëkohësisht edhe jetë, loto e çdo gjë tjetër, pasi e diel ishte edhe piknik bënin njerëzit. Por se nga lajmet një I tmerrshëm u regjistrua sërish. Në Vlorë, në zonën e Skelës u ekzekutua një burrë 40 vjeç teksa udhëtonte me një makinë tip “Ford” pas një sherri në një lokal sa duket. Kjo ngjarje vjen fill pas asaj që ndodhi në Tiranë, ku u ekzekutua ish-shefi policor. Për të ardhur keq ta thuash, por se Shqipëria ngjan si vend kukuvajkash, i shkretë, i mjerë, drobitur, vrarë, me gjak e krim nëpër këmbë.

Data 10 prill 2017

Ditë e bukur, vazhdoj leximin e Ivo Andriç në ‘Ura mbi Drin”. Po e lexoja sot këtë libër, një kapitull shumë interesant sesi përfundon një kumarxhi ballkanas aq keq sa lë në bixhoz pronat, shtëpitë, deri edhe jetën. I jashtëzakonshëm po më duket Andri, deri edhe jetën. I jashtëzakonshëm po më duket Andriç, por prapë për mua në krye të shkrimtarëve të preferuar qëndron Albert Kamy. Ndërkaq, do thosha se unë kam krijuar tashmë një përditshmëri të punës, me korrektesë dhe gjithçka tjetër. Ndërkaq, aktualiteti po më duket bajat fort këta ditë, edhe pse jemi shumë pranë zgjedhjeve në fakt. Përditshmëri politike shumë monotone mund të thuhet. Ndërkaq, ajo që më lumturon, por ndoshta edhe më fundos njëkohësisht është shpresa se mund të nxjerr në kafe një vajzë shumë të bukur, që jetonte në Durrës dhe punonte në Tiranë. Do të ishte mrekulli nëse ma pranon kafen, pasi kam biseduar me të gjatë.

Data 11 prill 2017

Sot ishte data e vdekjes e Enver Hoxhës, një nga ata liderë politikë që diskutohen Akoma, megjithëse disi është zhdukur edhe ky debat, pasi gjithçka ëhstë mbuluar me së thëni se ka qenë diktator. Unë mendoj se në Shqipëri Enver Hoxhën ka edhe që e duan Akoma fort për arsye të ndryshme, që nuk i mbështes sigurisht, mendoj gjithashtu se një pjesë e të djathtëve nuk është se e urrejnë prej faktit se ishte diktator, por më tepër prej faktit se përbuzi Zotin dhe shkatërroi kisha e xhamia, kur dihet se feja nuk u lejua në Shqipëri pas vitit 1967 deri më 1990. Në aspektin privat, vazhdoj të flas me Favian, vajza që më ka bërë të rri online kaq shumë kohë. Kurse, për lajm interesant them se është ajo se në Dortmund, përpara se të niste ndeshja mes Borusias së Dortmundit dhe Monakos, pikërisht autobusi pësoi një goditje të fuqishme, me tre shpërthime, ku u plagos edhe një futbollist. Nuk dihet ende nëse është akt terrorist. E tmerrshme në fakt kur e mendon se terroristët po zgjohen kaq shumë, sa mirë që nuk hedhin stadiumin në erë.

Data 12 prill 2017

Sot isha i zhytur thellë në mendime. Po po, edhe ndërmend më shkonin Kamyja me Kafkën, dy shkrimtarë që i kam të preferuar. Kamyja që më pëlqen me idenë e tij brilante se jeta duhej të ishte sikundër një pemë, që rritet e rritet dhe ashtu derisa të vdesë, krahët t’i këputen e t’i lihen si mënjanë. Më saktë, ndodh kjo që jeta nuk është si pemë që rritet natyralisht, në princip, por se motorrseka e motorrshara e bëjnë drurin copë e çikë. Edhe Kafka më ardhi ndërmend, një njeri jo sit ë tjerët, mr probleme në pjesën e vet seksuale e ndoshta thashë të gjithë njerëzit e mendimeve të thella janë realisht kështu. Nuk parapëlqehen për marrëdhënie seksuale, mirëpo vetëm mendojnë dhe japin për shoqërinë ku jetojnë dhe më gjerë. E kështu e lexova edhe Andriçin deri në një kapitull të caktuar. Edhe ky një fashist, që e ka mbajtur mirë me pushtetin, por me talent të jashtëzakonshëm. E kështu hyra në punë. Di se lajm kryesor mu duk se vazhdon përplasja për Sirinë. Rusia, që do ta mbajë peng shtetin sirian, vendosi veto kundër OKB edhe për vrasjen e fëmijëve. Zyrtarët rusë ndonjëherë duken si kasapët e ISIS, mirëpo vetëm se nuk kanë bajoneta, por se këto gjëra, marifete të liga i bëjnë me anë të letrave. Kështu dënojnë njerëz pa faj andej në Rusi, kështu zhysin opozitën ruse, kështu me letra, me Kremlinin mbi vete, peshën e rëndë të një ndërtese të veshur jo vetëm me petk të kuq, por edhe me gjak, me pellg të rëndë krimesh sovjetike e ruse, më shumë të pushtetarëve. Uashingtoni dhe Moska, që duket sikur me Trump u afruan disi, prapë u larguan, u shkatërruane kjo ndoshta do me thënë se Trump ka një farë mëvetësie ose krejt mëvetësi prej Moskës dhe ndoshta po ndjek politikë ndryshe nga paraardhësit, duke qenë edhe deri diku me Rusinë. E fundja, pse vetëm SHBA të jetë shteti kryedemokrat, vendi që vetëquhet i tillë, kur në fakt edheajo ka krimet e veta. Edhe Rusia e atillë është, shtet kryedemokrat po të qe se SHBA na qenkërka në krye fare. Ekështu, gjithesi SHBA dhe Rusia u përplasën, por fëmijët vdiqën. Kokat e mëdha hahen për pushtet ku të munden të glabbërojnë krimba, Rusia sidomos, por shpirtra fëmijësh ndërruan jetë, në qytetin e humbur të Sirisë së largët, vendit me kulturën e jashtëzakonshme në të shkuarën e vet.

Data 13 prill 2017

Ditë e ngarkuar përplot me punë. E kam ditën e enjte përplot, pak përara se të marr ditën e pushimit, që më bie të jetë e premtja. Ditë e bukur, me diell gjithashtu. Me Flavian, një vajzë shumë simpatike vazhdoj e flas dhe se gjithë dërrmimi që mora në punë prej lodhjes them ia vlen teksa bisedoj me të e sikur më jep aromë balsalmi në shpirt ai njeri. Po bisedoj, do bisedoj me të më shumë gjatë fundjavës. Në fakt është kaq e bukur, sa më vjen çudi si më jep muhabet, por mendoj se në thelb ajo është vajzë, e brishtë pra dhe ndoshta shikon se mund të gjejë krahë dikund. Do përpiqesha për këtë gjë, dhe do tregohesha shumë i sinqertë në gjithçka me të por sesa arrihet, kjo pritet të shihet. Ndërkaq, lajm me rëndësi them ishte ajo që katër shqiptarë u kapën në Itali me drogë. Them se këta shqiptarë nuk janë tamam kriminelë, jo fiks më së paku. Them janë më shumë domethënë shqiptarët bëhen të tillë, për shkak se i detyrojnë kushtet. Ka kriminelë më të rrezikshëm se këta, ndoshta edhe në Itali, krerë politikë italianë apo mafiozë që urdhërojnë vrasje e fshehin gjurmë, kurse shqiptarët e hanë për shkak të pamundësisë. E kriminelë janë këta që shpërndankan drogë për adoleshentët nëpër shkollat e Udines? Sa mund të jenë të tillë unë nuk e di, por kushtet detyrojnë shqiptarët të bëjnë gjithçka, sidomos në këtë krizë, kolaps, kohe të keqe ekonomike, sociale, morale shoqërore, njerëzore që jemi duke jetuar.

Dionis Xhafa

Kush të vrau o bir


 

dionis_xhafa3

Dionis Xhafa

Nëna dhe djali i saj i vogël qëndronin në udhë, duke shijuar diellin e nxehtë sirian, tashmë që ka çelur pranvera. Ata po qëndronin në rrugë, në qytetin e tyre, ku kishin lindur dhe kishin lidhur fatin e jetës, në Khan Shaykhun. Nëna e kuptonte atë që ishte duke ndodhur në Siri, kurse djali i vogël, që kishte vetëm pak kohë që kishte nisur të flasë, ishte naiv dhe mendonte se Siria, udhëheqësit e saj, ushtria e shtetit sirian, e donin atë sikundër fëmija donte Sirinë.

Djali donte të lahej në banjot publike të Sirisë, që shtriheshin pak më tutje. Nëna, që e kuptonte realitetin i tha djalit me ngashërim: – Jo djalë, ai ujë nuk është për ty, të lutem mos shko. Fëmija ashtu çuditërsiht dhe në naivitet ia brofi: – Dua të lahem, nënë. Dua të lahem me ujin e shenjtë të Sirisë, trupi im të lahet nga uji i tokës nga ku kam lindur. Ti do të ishe krenare për këtë gjë dhe nuk e kuptoj përse qan. Vetëm shihe. Sado që nëna insistonte, duke e ditur rrezikshmërinë, fëmija gati po pataksej e po jepte shpirt veç të lahej në ujërat e banjove për të mitur të Sirisë. Nëna me dridhërima e me fytyrë të zbehtë e drejtoi për nga banjot, ku laheshin të miturit.

  • Ja, nënë e shikon, kot qave, kot më the që mos lahem. Unë jam i lumtur. Uji i Sirisë po më bekon. Ne kemi ujin më të bekuar që mund të ekzistojë. Siria është e bukur, nënë. Ja, edhe udhëheqit tanë janë me ne, të gjithë. Fshiji lotët nënë, pasi jam shumë i gëzuar. Gëzohu edhe ti nënë.

Kaloi kështu pak kohë vetëm e fëmija nga një lumturi të madhe që kishte, nisi të kishte marrje mendjeje, nisi t’i dhimbte kraharori, mezi po merrte frymë, e në këtë gjendje, me hapa të ngadaltë, iu afrua nënës dhe ra në prehërin e saj, të bërë ujë prej lotëve të lëshuara. Fëmija sa vinte e zbardhej në fytyrë. Nëna u mbush e gjitha me lot. Pa në horizont dhe vërejti edhe nëna të tjera në të njëjtën gjendje dhe fëmijë po ashtu. Disa ushtarë iknin, si vrasësit pas krimit, për të mbuluar gjurmët.

  • Ah mor djalë, ujët e pastër të Sirisë e kanë ndotur ushtarët, xhelatët, udhëheqësit e saj. Ujin e pastër të Sirisë e lanë me gjak fëmijësh. Po ta ngroh kraharorin bir. Po ky nuk është ujë more bir. Vjen era armë kimike. Po kush të vrau o bir.

 

Tregim për ngjarjen e rëndë të ndodhur në Siri, ku disa fëmijë u vranë me armë kimike