Si gjenden shqiptarët këtë 28-Nëntor?


Nga Dionis Xhafa

Shqipëria shënon 103-vjetorin e shtetit të pavarur, të shpallur si të tillë nga qeveria e kryesuar nga Ismail Qemal (Vlora). Datat 28-29 Nëntor, që megjithë debatet janë përkatësisht pavarësia dhe çlirimi i vendit nga pushtuesit, gjithnjë priten me mjaft entuziazëm nga shqiptarët. Por se sot e ditë të jetuara nga secili, me siguri që duhet ti bëjmë pyetje vetes: A jemi realisht të pavarësuar si qënie njerëzore, si shtetas të një republike dhe si etnikë shqiptarë? A jemi njerëz të çliruar në atë se askush nuk e cënon integritetin tonë personal, nuk përjetojmë padrejtësi në jetën e përditshme, nuk provojmë dhunë mbi shpinë e të tjera si këto? Për të arritur në një përgjigje të përafërt, së pari duhen rradhitur disa fakte që flasin për realitetin që përballen sot shqiptarët në të gjitha trojet ku ata jetojnë.
Më së pari, si gjendet sot Shqipëria. Vështirë se një shtetas i zakonshem i Republikës me pak më tepër se 28 mijë kilometra katrorë provon shijen e pavarësisë në kuptimin e mirfilltë të fjalës. Aq më pak që individi të ndihet tërësisht i çliruar nga dhuna që sjell politika, gjyqësori në këtë vend dhe jeta e lodhshme dhe tejet rraskapitëse që bëhet këtu e vite të shkuara në Shqipëri. Entuziazmi i festës zhbëhet jo pak kur merr me mend se sistemi gjyqësor vijon të mbetet ende kasaphana në dorën e kasapëve, që shqyejnë të pafajshmit dhe lartojnë të pushtetshmit.

Tjetër është se të jesh sot deputet i Republikës së Shqipërisë ka një perceptim të errët publik, aq sa për fat të keq pas fjalës “deputet” duket sikur vijnë një sërë epitetesh nga më të zezat. Aq shumë është rrënuar imazhi i parlamentit të Shqipërisë, saqë ka prej syresh që e krahasojnë me një sallë burgu apo kamp njerëzish, ku çirren pa fund në histerizma larg të zgjidhurit të varfërisë reale të njerëzve të thjeshtë që jetojnë brenda kufijve të shtetit shqiptar.

Ndërkaq, jashtë sallës së parlamentit shqiptar, duke filluar që nga qendra e Tiranës dhe duke u shtrirë në periferi të vendit gjen njerëz pa fund, të pashpresë, të lënë në harresë e të denigruar në fate tragjike njerëzore.

Aq tragjik duket të jetë realiteti i egër social dhe ekonomik, sa këtë e dëshmon më së miri fakti se përpara disa ditësh një i moshuar nga Fushë-Kruja i kishte dhënë fund jetës, si shkak i gjendjes së rëndë depresive që vinte nga kushtet e vështira ekonomike.
Vetëvrasja është akti më i fundit, maja e ajsbergut e një realiteti të heshtur migjenian që ka pllakuar Shqipërinë, qysh prej Vermoshi deri në Konispol.

Është kohë e paradokseve. Është kohë e fjalëve të mëdha , të pompuara me propagandë të skajshme e kushedi përzier me substancë narkotike e nga ana tjetër e një varfërie, mjerimi, halleve dhe problemeve që nuk fliten aq hapur, por se sekush përpiqet ti zgjidhë me miq apo të njohur.

Tjetër fakt i rëndë është se sot Shqipëria ka një rini të vrarë në shpresa dhe me një të ardhme pak të sigurt. Është rinia e “modernitetit”, që kalon nga “Call-Center” në “Call-Center” për të siguruar mbijetesën.
Më së dyti, Kosova.

Shteti i shpallur i pavarur më 2008 lëngon nga një varfëri, papunësi dhe një emigracion në shifra alarmante. Republika e Kosovës është sot një shtet i sakatuar nga një mijë të zezat e politikës me një shkallë aq të lartë të varfërisë, sa rradhitet për karshi vendeve që me stigma llogariten si “Republika bananesh”.

Sa mjeran dhe sa tragjik duhet të jetë fati i një shteti që e ka nivelin e papunësisë sipas organizatave humanitare mbi 40 për qind?! Dobësi thuajse absolute! Shto këtu faktin se konsiderohen si të punësuar një pjesë e mirë e shoqërisë që kanë tokë, që edhe pse mund të mos nxjerrin kacidhen nga ajo tokë, quhen të punësuar. Tragjike dhe mjerane.

Kosova është sot e dobët si për nga shteti ashtu edhe për nga individi që jeton brenda 10 mijë kilometrave katrorë nën flamurin me gjashtë yje të imponuar nga ndërkombëtarët.

Dobësia e shtetit dhe e shtetasve të Kosovës i konvenon veç armiqve të saj e sidomos atij shteti që edhe sot drejtohet nga klika millosheviçiane, që siç do të thoshte Shpend Ahmeti me të drejtë, ka patur kryeministër dhe ka ministër të Jashtëm krahun e djathtë të Millosheviçit.

Politika e “millosheviçëve të rinj” e Vuçiç dhe e Daçiç që kanë qenë hiç më shumë se njerëzit që vinin pas kasapit të Ballkanit, përpiqen veç ta sakatojnë Republikën e Kosovës.

Tinëzia e Serbisë arrin deri aty sa përpiqet që me çdo kusht ta nënshtrojë Kosovën dhe vepron sikundër gjarpëri që e ndryshon lëkurën, duke e fshehur të vërtetën e vet pas dialogjesh dhe herë-herë dallohet qartazi në fjalorët fashistë të liderëve serbë.
Tjetër është se shteti i dytë në Ballkan me popullësi dërrmuese shqiptare ka këtu e muaj të tërë që po përballet me një rrezik konstant për të humbur territore dhe përballet me një agresivitet të shtuar të Serbisë.

Një shtet që po tentohet të sakatohet, individë të mjeruar dhe një gjarpër që rri gjatë tërë kohës me shpresën e rikthimit të Kosovës nën administrimin e vet, janë arsye që sot në 103-vjetor të mund të reflektohet.

Ky 103-vjetor po ashtu gjen aspak mirë edhe zonën e Luginës së Preshevës apo njohur ligjërisht si jugu i Serbisë.
Në këtë rajon ku jetojnë me dhjetëra mijëra shqiptarë nuk lejohen libra shqip për fëmijët shqiptarë. Realitet ky krejt kontrastues me atë se Serbia nga ana tjetër furnizon veriun e Kosovës përplot libra të literaturës serbe.

Standard i dyfishtë, racizëm kundrejt shqiptarëve dhe përpjekje për ti mbajtur sa më larg vatrës së atdheut të tyre apo shtetit amë.
Që Serbia ende zbaton politika fashiste, kjo provohet nga fakti që autoritetet serbe thanë se librat nuk mund të lejohen, pasi që në librat shqip flitet mirë për Adem Jasharin. Kjo iu duket serbëve në pushtet “përmbajtje shqetësuese”. Heroi ynë, përkundër figurave serbe, që në të shumtë janë raciste karshi shqiptarëve, më së paku është hero që përfaqëson një vlerë që njihet në botën demokratike si më e larta vlerë: sublimitet i vetvetes në hir të lirisë së përgjithshme!

Shqiptarët e Luginës me siguri që nuk gjenden vetëm përballë problemit me librat shqip, por ata janë përballur dhe përballen me një sistem të egër politik të Serbisë që i ka konsideruar thuajse përherë shqiptarët që jetojnë brenda shtetit serb si “minoritet i padëshiruar”, si “mish i huaj” apo stigma të ngjashme.

Situatë të rëndë duket se përjetojnë edhe shqiptarët në Maqedoni. Si etni shtet-formuese, gjithnjë e në rritje në raport me popullatën e përgjithshme, nga frika se mos ndonjë ditë përmbysin edhe shifrat, mbi etninë shqiptare vërsulet jo pak vrer i pushtetit sllav.
Janë të thëna e të stërthëna realiteti i varfërisë në mesin e shqiptarëve, emigrimi si plagë shoqërore, partizimi dhe plot shqetësime të këtyre natyrave.

Do të fokusohesha sidomos tek racizimi sllav kundër shqiptarëve, herë i shfaqur hapur dhe herë i mbajtur së brëndshmi nga pushteti apo shtrirë dhe më gjërë.

Kohë më parë, ish-ministrja e brendshme Gordana Jankulovska doli në përgjime se i quante shqiptarët “indianë”, ndërsa jo më tepër se 24 orë më parë një futbollist maqedonas do të përsëriste fjalën “indianë” për shqiptarët, pa turp, pa u skuqur, përpara kamerave.
Për fat të keq, Maqedonia është shteti ku shqiptarët dhe maqedonasit apo etnitë e tjera më tepër ndihen armiq dhe jo aq miq.
Kjo pjesë e Ballkanit e ka tejkaluar luftën e armatosur mes etnish, por jo dhunën, grupet huligane dhe korret raciste, të cilat për hir të së vërtetës vijnë më tepër nga “tribunat” sllave. Mjerim. Kokëulje. Dëshpërim.

Patjetër që shqiptarët kudo ata jetojnë kanë shumë probleme, por se arrita të rendis disa prej tyre, ata më evidente.
Shqiptarët kudo që jetojnë gjenden sot në shumicë rastesh edhe në luftë për mbijetesë, në luftë me drejtësinë e munguar në shtetin ku jetojnë, në luftë me vlerat e meritokracisë, në luftë për të drejta të barabarta me sllavët dhe shumë larg nivelit ekonomik të Evropës.
Bashkëjetesa e fatit të qëlluar me sllavët duket të jetë po ashtu realitet vështirësisht i kalueshëm dhe i zgjidhshëm.

Ky 103-vjetor i Pavarësisë së Shqipërisë duket të jetë vit jo pak me ujëra të trazuar për shqiptarët.

Me Shqipërinë që lëngon nga cepi në cep nga varfëria, Kosovën e dobët që përpiqen ta sakatojnë dhe Maqedoninë, të mbushur pos tjerash edhe me vrer anti-shqiptar.

Për ti dhënë përgjigje pyetjes se a duhet vetëm festuar ky 103-vjetor i Pavarësisë së Shtetit Shqiptar, secili duhet nisur nga vetja për ta gjetur përgjigjen.

Nëse jeton keq, i mënjanuar nga shteti apo ndihet i shtypur, me siguri që festimin e 28-Nëntorit do ta bënte me rezerva.

 

 

Advertisements

Rebelimi i Vetëvendosjes!


Nga Dionis Xhafa

Një dimër i ftohtë po e përcjell Prishtinën edhe këtë fundvit të 2015-tës. Është dimër me stuhi, i pazakontë, jo vetëm për nga stina si e tillë, por edhe nga atmosfera politike në Kosovë.
Sërish Lëvizja Vetëvendosje, që në “kryeneçsinë” e vet thotë se nuk lëshon aspak në disa parime, deri aty sa të deklarojë se “ose Kosova pa Zajdenicë, ose shporret kjo qeveri”.
Protestat, të konsideruara shpesh të dhunshme nga pushteti kanë marrë përmasa të gjëra. Janë djegur makina zyrtarësh, janë shkatërruar zyrat në kryeqytet me parimin e shpallur tanimë të VV-së, “s’mund të ketë qetësi aty ku ulërin padrejtësia”.

Një element i pazakontë ishte se një politikan nacionalist ekstrem serb, Marko Jakshiç lëvdoi Dardan Molliqajn, për shkak se sipas tij “deputeti shqiptar po iu vinte flakën zyrave të Republikës së Kosovës”.

Jakshiç madje tha se “Vetëvendosje ka marrë para nga Beogradi që ti kryejë veprimet e dhunshme”.

Dashakeqësia e disa medieve arrin deri aty sa të thonë se derisa politikani serb mbështeti deputetin e VV-së, Vetëvendosje është parti pro-serbe. Absurde! Alogjike!
Vetëvendosje në mos është e vetmja lëvizje apo parti politike në trojet e banuara nga shqiptarët që është parimore në qëndrimet e saj dhe e pakompromistë kundrejt pushtetit fashist, dhunues apo të padrejtë të ushtruar nga Serbia apo politikanët serbë.

Në këtë vijë logjike, kryetari aktual i Lëvizjes Vetëndosje Visar Ymeri akuzoi pushtetin se po legjitimon deri edhe kriminelët e Serbisë, duke dhënë si shembull faktin se gjenerali serb Ljubisha Djokoviç, i akuzuar nga organizata humanitare në Beograd për krime lufte mbi popullatën civile në Kosovë, sot më 2015 kthehet pa frikë në vendin e krimit, po në Kosovë.

Tanimë deputeti i VV-së Albin Kurti botoi një shkrim për situatën politike në Kosovë dhe rrezikun që i kanoset vendit, me titull “Shansi ynë i fundit në hapin e tyre të parafundit”.
Kurti theksonte edhe njëherë rrezikun e bosnjëzimit të Kosovës si kryeshqetësimin e tij dhe të njerëzve nga opozita, të VV-së, AKK-së dhe NISMA që po protestojnë rrugëve të Prishtinës.

Edhe vetë zëdhënës dhe diplomatë ndërkombëtarë e kanë thënë se “Marrëveshja e Dejtonit”, e cila i dha fund konfliktit të përgjakshëm në Bosnje, ishte një marrëveshje e nxituar dhe me qëllimin e vetëm që Serbia të hiqte dorë nga lufta.
Bosnja sot e kësaj dite mban mbi kurriz liderin nacionalist serb Milorad Dodik, i cili bën ligjin në Bosnje dhe Herzegovinë dhe se Bosnja mbetet ende një shtet me struktura shtetërore më të dobëta dhe më të keqorganizuara në të gjithë Evropën.
Kurti në shkrim thekson edhe se Kosova e Bosnja, të dyja të djegura nga Serbia janë sot plaga e Ballkanit dhe e Evropës, shtete me papunësi rekord, të rrënuara në themel dhe shumë më poshtë në nivel ekonomik se çdo shtet i kontinentit evropian.

Tjetër fakt është se Vetëvendosje në qëndrimet e saj gëzon simpatinë e disa figurave të njohura në Kosovë. Azem Vllasi, shqiptari i qetë që e luftoi në heshtje Millosheviçin dhe e “fitoi luftën” mendon se Marrëveshjet e Brukselit e dëmtojnë Republikën e Kosovës.

Vllasi sugjeron që kryeministri Mustafa ti heqë nënshkrimet për krijimin e komunave serbe në Kosovë dhe për vijën kufitare me Malin e Zi.

Nga ana tjetër, Hashim Thaçi, ish-kryeministër dhe tanimë ministër i Jashtëm i cilëson veprimet e opozitës së bashkuar si protesta që marrin reaksion nga fakti që opozita nuk ka pushtet.

Kjo mund të jetë deri diku e vërtetë për AAK-në e Haradinajt dhe për NISMA për Kosovën e Fatmir Limajt, që me siguri do të donin të kishin më tepër pushtet nga sa kanë.
VV ndërkaq ka jo pak pushtet, pasi qytetarët i kanë besuar komunën më kryesore të vendit, Prishtinën.

Tjetër diskutim është se nëse Vetëvendosje beson realisht në parimet që parashtron dhe i kryen këto veprime për ideale të larta apo se janë veprime për rebelizëm, “sa për të rënë në sy”, pasi që rebelizmi është me doza jo të pakta në rradhët e LVV-së.

Derisa Vetëvendosje po mbrohet nga disa personalitete të njohura dhe derisa shembulli i Bosnjës së shkatërruar është këtu në derë, në Ballkan, vështirë se veprimet e VV-së janë vetëm rebelizëm, por se ato duket të kenë të bëjnë më tepër me parimet e kësaj force politike.

 

Sirianët terrorizohen nga ISIS, shqiptarët nga politika


Nga Dionis Xhafa – Me ngjarjet e fundit të veprimeve terroriste në botë, fjala që është përdorur më së shumti duket të jetë ISIS. IS janë inicialet e organizatës terroriste që thirret në emër të fesë, por se nuk e përfaqëson kurrsesi atë .

Kjo organizatë tashmë është bërë tmerri i qytetarëve në të gjithë rruzullin tokësor dhe e gjithë bota demokratike po bëhet bashkë kundër kësaj të keqeje.
ISIS mund të shihet jo vetëm si organizata terroriste e njohur tanimë në mbarë botën për mesazhin dhe veprimet e saj ekstremiste, por edhe si identifikim me të keqen. Kështu, duke e identifikuar IS-in me të keqen, mund të themi pa frikë se ISIS-in e kemi edhe brenda nesh, në Shqipëri.

Si “ISIS” janë të gjithë ata që nuk luftojnë për një botë të drejtë, vërtetë demokratike, mbi bazë të principeve thellësisht njerëzore, por përkundër abuzojnë me pushtetin, kryejnë veprime jo konform ligjit apo veprojnë në interes të kundërt me paqen.

Kështu, brenda Shqipërisë gjendet gjithashtu një ISIS. IS mund të konsiderohet sistemi i drejtësisë, aty ku deri më tani thyenin brinjët qytetarët e thjeshtë të vendit, ku për të dalë i fajshëm ose i pafajshëm vendos jo pak paraja dhe jo aq vepra penale.

Disi e tepruar mund të jetë, por se “ISIS i hirtë” mund të konsiderohet politika e atillë në Shqipëri, e cila bën të mundur që 200.000 shqiptarë të kërkojnë shansin për të ikur në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

“ISIS i hirtë” mund të konsiderohet fakti se shqiptarët janë të dytët për nga numri i atyre që marrin arratinë drejt shteteve perëndimore, pas sirianëve.

Kjo ndodh në një kohë kur mes shqiptarëve nuk ka gjendje lufte të shpallur, ndërkaq që sirianët po provojnë kamxhikun e ISIS-it të vërtetë, kallashnikovin, plumbat dhe lemerinë e një lufte civile të tmerrshme.

Shqipëria është një vend ku nuk ka luftë të vërtetë me armë, por duket se ekziston një luftë dhe ajo është për mbijetesë të përditshme. Një vend ku të rinjtë arratisen në masë për të ikur në shtete të zhvilluara perëndimore, ku në mungesë të shpresës se mund të kenë jetë të sigurt në atdhe, largohen të plaguar për ta gjetur fatin e vet jashtë atdheut.

Një trajtë ndoshta më e butë e politikës si ajo që ndjek ISIS mund të cilësohen politikat që bien rëndshëm në shpinë të qytetarëve. Shqipëria, por dhe Kosova apo Maqedonia për fat të keq janë shtete që prodhojnë kaq shumë emigracion dhe më së shumti atë ekonomik.

Njerëz pa fund që në vend se ti shërbejnë atdheut dhe ta gjenin fatin në dheun e vet, punojnë në të shumtën një punë të rëndomtë në dheun e huaj.

Një vend si Shqipëria, ku politika shpesh konsiderohet si sundim i një klase njerëzish, prodhon pa fund emigracion ekonomik, të njerëzve që kanë humbur edhe shpresën e fundit për jetesë të qënësishme në atdheun e tyre.

Ndërsa ISIS largon njerëz me xhandarë në duar, me thika e shpata e duke përhapur terror, duket se politika jonë duket të jetë e atillë që përjashton çdokënd që nuk e ka bërë për vete.
ISIS-i që vepron në Siri apo në Irak e ka një ndryshim me “ISIS-in” e Shqipërisë. Ndryshimi është se ISIS në Siri apo në Irak të vret, të ther, të asgjëson fizikisht.

Ndërkaq, “ISIS-i” shqiptar nuk të vret, as të plagos, as nuk të tregon thikë. Thjesht të përjashton, për të mos qenë në gjendje të bësh asgjë dhe të gjesh zgjidhjen e jetës me vetveten, ç’ka e prodhon largimin e shumtë nga ky vend.

Figurativisht, derisa në Shqipëri do të ketë fortesa që valojnë “flamurin e zi”, paqja do të jetë vështirë të vijë.

dionis31

 

 

Ne të vrarët, sot me viktimat!


nga Dionis Xhafa – Shqiptarët janë një komb që kanë përjetuar mbi shpinë terrorizime, vrasje, tortura e krime barbare mbi ta.

Nuk duhet të shkohet shumë vite përpara për ta ilustruar, pasi lufta e Kosovës është dëshmi e përjetimit të dhunës, terrorit, vrasjeve dhe masakrave nga ushtarët serbë.

Ne shqiptarët kemi qenë viktima të luftës, konflikteve, dhunës, deri tentativës për genocid, ndërsa sonte terrorin e përjetuan francezët.

Ishte një tjetër bombë. Një tjetër sulm terrorist. Në zemër të Evropës. Në qytetin e dashurisë, ku sa duket u vulos të luhet akti i dytë i tragjedisë në kryeqytetin francez.

Dhjetëra të vrarë, shumë të plagosur dhe një rrëmujë e vërtetë. Thonë se terrorizmi qëndron pas sulmit, por mund të jenë edhe njerëz të veçantë. Kjo ka disi rëndësi për atë se a njeh frikë terrorizmi, por duket se më rëndësi ka fakti se në Paris u vranë njerëz të pafajshëm për të dytën herë.

U godit zemra e Evropës, themelet dhe vlerat e saj. U godit paqja, u bë therror humanizmi.

Me sulmin e përgjakshëm në Paris u trondit e gjithë bota, e cila ndan parimet njerëzore kundër terrorizmit.

Ky sulm asesi nuk i godet vetëm francezët, pasi dhimbja për viktimat nuk njeh etni, racë e komb,por është universale dhe mund ta ndjej çdo qënie e gjallë në botë.

Në këtë kuptim, Parisi na ka goditur të gjithëve ne që ndajmë aspiratën për një botë më të mirë, më të paqtë, me fytyrë më njerëzore.

Ngjarja dëshmon edhe njëherë faktin e rëndë se terrorizmi është gjallë dhe se edhe pse më 2015, organizata të mirfillta terroriste të tilla si ISIS vijojnë të mendojnë se mund të veprosh duke vrarë.

Ajo ç’ka dëshiron bota është paqja universale, e cila sa duket është tepër e vështirë që të vijë.

“Bombat”, konfliktet, armiqësitë, përplasjet mes fuqive dhe ideve kanë bërë një botë të zhurmshme, të errët, të vrazhdë, mbytur në krime e larg parimeve që kurrë nuk të afrojnë tek vrasja.

Presidenti Barack Obama, fill pas ngjarjes tha se sonte nuk u goditën vetëm francezët, por të gjithë ata që kanë ndër deje dëshirën për një botë pa krime.

Evropa sot ndihet e lëkundur dhe e tundur nga frika e terrorizmit.

Humanizmi evropian, ai që i pranon sirianët të cilët ikin nga lufta e tmerrshme në Siri, po merr goditje të rëndë.

Njerëz që vranë njerëz sikur të mos ishin qënie njerëzore, që presin e therrin pa ndjerë ndopak mëshirë, dhimbë.
Pak rëndësi se kush e kreu krimin.

Ai nuk mund të jetë asesi i përligjur. Njerëz të pafajshëm nuk janë më mes nesh dhe ndërgjegja jonë bën vetëm të peshojë rëndshëm për të tilla viktima.

U vra pafajësia, njeriu,, u shkallmua utopizmi për botë më të lirë, më të denjë për jetesë dhe më të drejtë.

Sonte nuk u goditën vetëm francezët, por mbarë njerëzimi.

U goditëm edhe neve, shqiptarët që jemi pjesë e këtij rruzulli dhe për më tepër kemi përjetuar mbi shpinë dhunën, terrorit, vrasjet.

Vezë mbi Ramën dhe Mustafën, po Ahmeti ç’meriton?


Nga Dionis Xhafa


 Këta kohë ka nisur një “fushë-betejë” e ballafaqimit të liderëve politikë shqiptarë me vezët. Sa duket, në pamundësi për të gjetur një reagim më sensitiv, gjuajtja me vezë është një zgjidhje e mundshme për të bërë të dukshme disa kauza të caktuara.

Zyrtarë të lartë të Shqipërisë dhe të Kosovës nuk i kanë shpëtuar qëllimit me një vezë, duke filluar që nga kryeministri i Kosovës Isa Mustafa, njeriu që konsiderohet më i fuqishmi politikisht në Kosovë Hashim Thaçi, zv/ministri për Integrimet Evropiane të Kosovës Petrit Selimi, si dhe kreu i qeverisë së Tiranës Edi Rama.

Zyrtarët e Kosovës u qëlluan për shkak se sipas Vetëvendosjes, lëvizje kjo që organizoi qëllimet me vezë, ka shitur Kosovën tek Mali i Zi dhe në Kosovë po vendosin “Republikë Serbe”. Zyrtarët e lartë të Kosovës duhet të duronin jo vetëm vezët, por deri edhe bomba apo mjete të tjera, derisa përfundoi që parlamenti u mbajt në një dhomëz.

Ndërkaq, kreut të qeverisë së Tiranës i qëlluan me vezë për shkak të ligjit të Arsimit të Lartë, ku disa studentë pretendojnë se favorizon klasën e pasur.

Deri më tani janë goditur me vezë zyrtarë të Kosovës dhe të Shqipërisë. Edhe goditja me vezë ngjan paksa veprim i tepruar, pasi nuk është mjet mirfilli demokratik, por se “lufta” më mirë duhet të ishte ideore dhe në këtë “luftim” idesh të gjykohej nga njerëzit se kush ka më të drejtë.

Por, derisa Rama e Mustafa u qëlluan fizikisht me vezë, figurativisht Ahmeti me çfarë meriton të goditet (figurativisht pasi fizikisht asnjë veprim nuk mund të jetë i ligjëruar)?

Skandali më i fundit që duket sheshit dhe që ka zënë vend si lajm edhe në medie të huaja është se Tetova është shpallur “kampione” në “garën” si qyteti më i ndotur jo në rajon, as në Evropë, por në të gjithë botën. Pra ka fituar “medaljen e artë” të qytetit më të ndotur në botë, në një listë ku veç Tetovës nuk kishte asnjë qytet tjetër evropian.

Pasi e ka shndërruar Shkupin në kryeqytetin e turpit, të ndërtesave mono-etnike maqedonase, me histori të fryrë mbi taksa publike, Ali Ahmeti ka “goditur” qytetarët tashmë të Tetovës.

Pasi i ka ndarë shqiptarët e Shkupit me maqedonasit, të lënë në një gjendje jo të mirë ekonomike dhe me ndasi nga pjesa e banuar nga maqedonas, Ahmeti ka nisur të helmojë tetovarët.

Gazrat dhe tymrat që prodhon “Jugohromi” këtu e vite me rradhë kanë krijuar një qytet që mbytet i tëri në një zymtësi të madhe.

Edhe protestat e organizuara kundër “Jugohromit”, ku maskat e protestuesve më tepër se figurative në Tetovë janë realitet, duket se u shuan dhe qeveria iu preu fjalët anti-ndotje.

Figurativisht Ahmetit duhej ti vihej ndonjë maskë në fytyrë ose të nxirrej në mes të qytetit kur ndotja është më e madhe dhe ti mbushte mirë mushkëritë me ndotjen që prodhon fabrika.

Kështu, do të përmbushej disi kritika ndaj disa çështjeve që politikanët e shteteve të banuara kryesisht nga shqiptarët, nuk po i përmbushin.