Skenë krimi


Dionis Xhafa

 

Kufoma nëpër bulevard, turma të çmendura, rroftë mbreti – vdektë mbreti,

një për një në rresht policia dhe ushtria, armët dhe pushkët në duar, shteti,

nën grishjen e protestës dhe revoltës, lindi demonstratë, forcë e fuqi e madhe,

por në përballjen e  frikshme, ngadalë dolën ambulancën dhe halleve iu doli gjaku e dhimbja, e u bë varr e fantazma, në udhë të madhe të vendit tim, u përgjak e shenjta liri, tempulli që duhej të ish, u bë skenë krimi.

 

Advertisements

Dridhje zemre


Dionis Xhafa

 

Kjo zemër nuk më trembet, s’më dridhet nëse malin në këmbë duhet ta kalojë në anë tjetër,

jo as me përballje me dikënd që më zë rrugën dhe njëri prej nesh duhet të mbijetojë,

kallkan ta bëj dhe shkrumb e hi, në punët më të lodhshme e të rënda në këtë botë,

nuk trembet shpirti im. Por më dridhet zemra, veç …. kur s’jam mirë, s’jam mirë.

 

Nën plumbat e kallashnikovëve


Dionis Xhafa

 

Nën plumbat e kallashnikovëve, dridhet njerëzi e varfër,

vrasje e tmerr vrasin ëndrra fëmijësh, punë të pista të rriturish,

një zezonjë në vend, ndarje pa fund, gjak e mall, heshtje e lot,

viktima e trupa, vdekje për së gjalli dhe gjallësi në vdekje.

 

Si u bë njerëzia kafshë dhe kafsha njerëzi, ndryshuan vendet, me bekim të askujt,

liria që ka krahët e shkatërruar, avionët pushtojnë qiellin, oh, dheu i mardhur,

prej plumbash, prej rrënojash që kanë fytyrë lufte, klasat janë zbrazur, vendi nuk është më,

heshtje e terr, botë e masakruar, padrejtësia ligj e ligji për mbretërit, mbretërojnë maskarenjtë.

 

Nuk ka ç’bën Parisi, as Berna dhe as Roma, mos e gjeni drejtësinë se nuk vjen jo,

kriminelët me xhupa të zinj, vranë dhe më pas “kryeqytetet e bardha” sollën lirinë, por me gjak e lot ndër këmbë,

si qan fëmija, si hesht burrëria, si dridhet plaku e skëterret diell e dhe, o vetëtimë mbi njerëzi të pafajshme,

kufoma të gjalla, kufoma të vdekura, nën këmbët tanë, pritet jetë, oh viktimën ëngjëll të bardhë bëje Zot, se sot, derdhen në tokë, plumbat e kallashnikovëve.

 

Toka e gurit


Dionis Xhafa

O tokë e gurit, me njerëz trima, besën tënde mos e lë ta shtypin maskarenjtë,

në dheun tënd mos ushqehet korrupsioni si kërpudhë e keqe, mos e lejo, në fushat e tua,

mos lë njeri të shkelë, as në male përpos Kreshnikëve, të tjerët jashtë nxirri,

veç vetë lulëzo në pafajësi dhe pavarësi, në udhë të mbarë që sjell liri e madhe.

 

në dheun e ujitur me lot e gjak, me mall e dëshirë, me atdhedashuri sa Himalajat,

duhet sot të lulëzonte frut i lirisë, harmonia dhe lumturia e pamasë kudo në faqe të atdheut,

oh mos lejo sot të tutë të jenë të dhunshëm si armiqtë më të rreptë të tokës tënde,

oh mos lejo, që sot të dhunohesh si mos më keq, prej dragonjve të zinj, por ndriço, o tokë-gur.

 

 

 

Tjetër vdekje


Dionis Xhafa

 

Tjetër vdekje,

tjetër truall mbi njeriun e pafajshëm,

tragjedi në vargje që nuk mbaron,

tjetër trup që kallet në dhe.

 

Në Bulqizë, ku endesh mes vdekjesh,

dhe mes alkoolit, mes harresës, mes jetës së gjallë,

mes birrës dhe mirësisë që e kërkon pafund,

të peshon mbi krye, tjetër varr, tjetër tragjedi, tjetër vdekje.