Bukën e gojës për kombin e kriminalizuar


Dionis Xhafa

Një betejë, nga ata që vihen në fushën e shahut në Ballkan po zhvillohet në Forcat e Sigurisë së Kosovës. Dhe debati është pikërisht për këtë ushtri, e cila nga njëra palë konsiderohet se është e një shteti të mëvetësuar dhe të pavarur si Kosova, ndërsa pala tjetër këmbëngul në idenë e vet ( që ka pak ose aspak mbështetje ndërkombëtare) se kjo ushtri ngjan me forca irredentiste e teori konspirative të ngjashme.

Serbia, qeveria e saj, më së shumti MB e kësaj republike lëshoi urdhër që policët serbë, pjesë e Forcave të Sigurisë së Kosovës, të mund të ikin nga kjo përbërje policie, që nuk e njohin. Dhe dezërtimet e para kanë ndodhur. Mirëpo edhe këto me probleme të mëdha e me pendesë së thellë. Një polic i dorëhequr serb që kishte qenë pjesë e Forcave të Sigurisë së Kosovës, FSK thoshte për REL se tërheqja bën që të mos ketë rrogë dhe për rrjedhojë nuk mban dot familjen. Pra, një zgjedhje mes bukës së gojës dhe kombit të kriminalizuar, që rrënjët e veta i sheh edhe përtej sa ka shtetin, në mënyrën më të padrejtë.

Të vendosësh njeriun në këtë dilemë të madhe, në një humnerë të tillë thjesht për disa urdhra shtetërorë dhe shtypëse është e rëndë. Jo se shtetet e tjera nuk e bëjnë, por tërheqja në pikën që të luash me bukën e gojës, nën kërcënim e dhunë, është mënyra e shovinizmit, mbetur në mendje kriminale të Serbisë. Dhe ajo mendje vërtitet si fantazmë në kombin përtej nesh, në vendin e mbushur me kriminalitet. Dhe krimi ndoshta “hahet” për kombin, në Ballkan po e po, por të luash me bukën e gojës për komb të kriminalizuar, është më tepër se ç’njerëzore.

 

Advertisements

Veri – jug


Dionis Xhafa

 

Dy flatra të një shqiponje,

që fluturojnë lart në qiell,

e bashkë në udhë të lirisë,

bën të zbërthejnë fate të kombit.

 

Përçarjen mallkuar kush e do,

që nga lart veriu deri në jug,

se ndasia është mortje e gjallë,

dhe varros komb e dhe, jetë e shend.

 

 

 

Drini i Zi


Dionis Xhafa

 

Një luginë që lidh dy shtigje, në dy shtete,

në qytetet me popullatë etnike ndarë më dysh,

ku në mëngjese bie vesë e në darkë zhvishet hëna,

e banorët andej thonë: “Dobro Vece” e këtej “Mirëmbrëma”.

 

Ushtarët në kufi si dëshmi ballkanike, ftohtë në dimër,

frikshëm, ethshëm, ndër urrejtje të reja lëkundet moti,

e më shumë se urrejtje kërcënon uria, që grin barqe fëmijësh

e në shtatin e rritur, në rrugën e paditur, ecën si noti,

në lumin me dallgë, me shkëmbinj, në Drinin e Zi.