Veri e Jug


Dionis Xhafa

 

Veri e Jug shpesh urrehen,

më së shumti hahen,

si qentë e lagjes,

grishen e vriten krejt çmendurisht, e mendësia

se e kundërta është e keqe është vrastare.

 

Kjo ndodh, kur më së miri,

kur Veri e Jug mundet me qenë bashkë përdore,

e ta thyejnë armikun, grusht për t’i dhënë

padrejtësisë së përbashkët.

 

Advertisements

Belgrade


Dionis Xhafa

 

Kryeqyteti ma i zi,

mban emrin më të bardhë,

aty ku pëllumbi bëhet sorrë,

e sorra fill e shndërrohet në hi.

 

Plumbi nënvishet në mafi,

e figurat më të larta të shndërruara në plumb,

ngërdheshur në sheshe e në hi,

në rreze të ftohtë të diellit, ku është më bardhë, ngjan ma zi.

 

 

 

Ere deti


 

Nuk kisha udhetuar kurre me traget,

ndaj nuk e dija c’do te thoshte te te zere deti, por ishte e tmerrshme dhe e bukur njekohesisht,

ne te gjithe kete univers te gjitha do t’i zhduk, rrafshoj,

e ere deti dua te ndjej, se me kujton djersen e ndershme te emgrantave tane, tragjedin e dheut tim.

Dionis Xhafa

 

Shqiptar


Dionis Xhafa

 

Shtrirë, përtokë, thjesht, e lëshova veten e ula në shesh, “Platia” sipas grekëve,

e shihja si ecin makinat rrugëve të Athinës, si një vajzë sa duket me origjinë shqiptare, shërbente tutje udhës, buzëqeshte rrejshëm për të fituar klientë,

e ndërsa afër m’u afrua një djalë i ri, kamerunas me origjinë, që sa fola me të kishte udhëtuar sa në Greqi, në Holandë e mbarë Europën,

e befas një djalë tjetër që mblidhte kanaçe, me një qese në dorë, se ç’na u afrua.

 

Më pa drejt e në sy kamerunasi dhe më tha: “Shqiptar ishe ti, të dallova përnjehëre dhe ky djali tjetër, po shqiptar është”,

e u habita e ia ktheva, “nga na dallon nga jemi”, e shtoi: “Në krahasim me grekët, keni më shumë njolla në fytyrë, prej lodhjes së jetës”,

se në fakt dhe mua menjëherë më njohu, e iu afrova djalit e i thashë”, “Shqiptar?”, “Po”, tha. E vijoi udhën e tij, mblidhte hekura, kanaçe, çdo gjë që ia sillte paranë, në shesh, në Platia, në orën 16.40 pasdite, kur automobilat ecnin udhëve të kryeqytetit helen.

 

 

Djemtë e kromit


Dionis Xhafa

 

Të zinj vijnë e bëhen, prej punës së lodhshme, tronditen e vriten

çdo herë në drita të errëta të Bulqizës, nënkampiones së Europës,

në kromin, nxjerr prej nëntokës së djallit, në dheun e  fundit të  jetës së njeriut,

nxjerrë prej shpatullash rinie, djerse të kriptë e gjakut të nëndheshëm.

 

Djemtë e kromit, ata maleve udhëtojnë me sytë mbyllur, rrisin brezat,

flamurtarët e punës, që e valëvitin fitoren për çdo herë në ngjyrat kuq e zi, në gjak e vdekje,

agimit ia çjerrin maskën, pamëshirshëm, e vrasin ditën, me kocka trimërie,

mbrëmjes, në ajër të përshtjelluar ndezin duhanin, e natës, frikën jo s’ia njohin, ata, djemtë e kromit.

 

Mbrëmje, Bulqizë, 2013

 

 

 

Tragjedisë


 

( Mbi tragjedinë e Selenicës )

Dionis Xhafa

 

Dhe Eskili të ishte gjallë,

tragjedi më të madhe s’do gjente,

do ta kishte ballë për ballë,

fis të shuar, tetë të vdekur.

 

Se mendje e Neronit,

nuk është veç në lashtësi,

iku fill shekulli i atomit

dhe rron dhe në teknologji.

 

Se njerëzia është e ëmbël, sa një mjaltë,

dhe djallëzore sa një dhelpër,

filizi i mbjellur keqas, vret të ëmë e vret të atë,

s’njeh as gjuhë, dialog, as zë, as letër.

 

Dhe Orakulli ta kish’ shkruar,

më rëndë se kaq nuk mund të bëhej,

mendje e njerëzve – fluturuar,

e qielli sheh shtrembër, heshtas, vëngër.