Bisedë me Migjenin (surrealiste)


dionis_xhafa

Dionis Xhafa
Prej mëse një shekulli ke ikur Migjen,
ti poeti i flaktë që jetën ua dedikove njerëzve të vobegtë,
që me zjarr ngrohen në vatrat e tyre,
që ndër lutje të kishave e të xhamive përpëliten me shpresë.
Pa zgjohu Migjen, ec ndër rrugë të kryeqytetit,
në atë që e quajnë metropol panshqiptar, shih duert e mpira, qytetin e errësuar,
flakën e munguar e vdis me ta si pllakë vorri, e ngulu në varreza të malit të rëndë,
që nuk tundet prej ndjenjave njerëzore, Migjen.
Pa shihi trupat e kockë, njeriun fantazmë të kohës moderne,
fast foodin që bën karshillëk ndaj të dobëtit që digjet nën diell përvëlonjës,
e vdis sërishmi, se ngushëllim është mbrëmja festive e zotërinjve,
lojërat e ndyra, qentë e ekranit, mortja e madhe e fshatit të madh që zjen aromë zie.
E ec prapë pasi sytë të kesh qërruar me gjemb. Përpara syve të sëmurë të del barku i fryrë,
shpina e zezë, shkopi i shtrembër, ftohja prej motit të nxehtë e pllakave të mërdhifta,
e djali i djeshëm është prapë aty, me buzëqeshjen e harruar, me fytyrën e tharrmuar,
e mu përballë i del dielli i fortë,shkatërrrimtar, që rren’ bukur, e si shtizë i ngulet thellë e në shpirt, Migjen.

 

Elegji për shpirtat e trazuar


xhafa_dionis10Dionis Xhafa

Po shpirtrat e trazuar nuk e duan perandorin, as diktatorin,
as forcën jo as shtypjen, as ndryshjen e poshtër. Ata janë të lirë si era
e fortë që gjëmon ndër pyje në tokë e yje në qiell, ata qajnë, qeshin,
vriten, lodrojnë, çahen, ngordhin në ndonjë breg lumi e sërish si hënë e plotë ndriçojnë.

Po në jetë të gjallë shpirtrat e trazuar, të lirë vdesin, janë viktimat e frontit parësor
të mendjeve mizore. Ata përballen të parët me furitë, tornadot, bien në peshë të lirë drejt e në fund të oqeanit,
me një litar të lidhur në një gur me peshë të rëndë, si Orfeu,
e kryet nuk e nxjerrin më që andej.

 

Bisedë me Migjenin


Dionis Xhafa

Prej mëse një shekulli ke ikur Migjen,
ti poeti i flaktë që jetën ua dedikove njerëzve të vobegtë,
që me zjarr ngrohen në vatrat e tyre,
që ndër lutje të kishave e të xhamive përpëliten me shpresë.

Pa zgjohu Migjen, ec ndër rrugë të kryeqytetit,
në atë që e quajnë metropol panshqiptar, shih duert e mpira, qytetin e errësuar,
flakën e munguar e vdis me ta si pllakë vorri, e ngulu në varreza të malit të rëndë,
që nuk tundet prej ndjenjave njerëzore, Migjen.

Pa shihi trupat e kockë, njeriun fantazmë të kohës moderne,
fast foodin që bën karshillëk ndaj të dobëtit që digjet nën diell përvëlonjës,
e vdis sërishmi, se ngushëllim është mbrëmja festive e zotërinjve,
lojërat e ndyra, qentë e ekranit, mortja e madhe e fshatit të madh që zjen aromë zie.

E ec prapë pasi sytë të kesh qërruar me gjemb. Përpara syve të sëmurë të del barku i fryrë,
shpina e zezë, shkopi i shtrembër, ftohja prej motit të nxehtë e pllakave të mërdhifta,
e djali i djeshëm është prapë aty, me buzëqeshjen e harruar, me fytyrën e tharrmuar,
e mu përballë i del dielli i fortë,shkatërrrimtar, që rren’ bukur, e si shtizë i ngulet thellë e në shpirt, Migjen.

 

Turisti maroken


Dionis Xhafa

Një turist maroken më ndali përpara statujës së Fan Nolit,
mu përballë parlamentit dhe më dha aparatin që t’i bëj një fotografi,
e ishte një njeri me ngjyrë, që si spanjoll ngjante nga ç’fliste,
e bashkë u morëm vesh me një anglishte të çartur.

E kur rrinte për pozë, marokeni më rrinte pranë
ndërsa buzëqeshte me zor, më fliste me dashamirësi të shtirur,
se frikë tepër kishte se do ikja fill e në çast,
bashkë me aparatin fotografik.

Një tufë me lule


Dionis Xhafa

Do ta marr një tufë me lule, jo në dyqan nuk do ta blej,
se aromë nuk kanë e artificë krejt janë, por do t’i shkul në kopsht me ngjyra e do eci 
me ta e njerëzve do ua dhuroj: “Merrini shijojini”.
Mjaft hëngrët beton, kokrriza e ilaçe”: “Merrini e gëzohuni”.

Po njerëzit nuk buzëqeshin, jo jo nuk buzëqeshin,
por unë qaj e nuk vdes se thikën guxim nuk kam që ta ngul në shpirt.
Nuk e thonë, por njerëzia fshehurazi pëshpërit:
“Lulet aromë kanë, por bar janë e ne nuk i hamë”.

 

Mbi qenie majmunore


Dionis Xhafa

Ja ku je në pyllin e madh të majmunëve,
që kërrasin dhëmbët sikur po hanë arra të kokosit,
larguar prej qenies njerëzore e që mendimin e vet nuk a kanë në tru, as në zemër,
por në të madhërueshmin stomak.

Janë qeniet odiseane
dinakë deri në pikën që detin e pijnë dhe Gadishullin Italik e bëjnë për vete,
mbretërit majmunë, më të lartit, më të kamurit, akademikët hyjnorë, festë, orgji me lule e zjarre
dhe ç’gëzim perandorak, kurorë e ç’kurorëzimit të njerëzimit.

dionis6

Mbi qenie majmunore


dionis_xhafa (2)Dionis Xhafa

Ja ku je në pyllin e madh të majmunëve,
që kërrasin dhëmbët sikur po hanë arra të kokosit,
larguar prej qenies njerëzore e që mendimin e vet nuk a kanë në tru, as në zemër,
por në të madhërueshmin stomak.

Janë qeniet odiseane
dinakë deri në pikën që detin e pijnë dhe Gadishullin Italik e bëjnë për vete,
mbretërit majmunë, më të lartit, më të kamurit, akademikët hyjnorë, festë, orgji me lule e zjarre
dhe ç’gëzim perandorak, kurorë e ç’kurorëzimit të njerëzimit.