Odisea


Dionis Xhafa

Të gjitha perënditë të drejtë ishin, si shqiponja që fluturon ndër male,
por nga padrejtësia në kufoma përfunduan, në humnera se koka iu përplas në shkëmbinj. Vetëm Odisea shpëtoi. Odisea ka emër të bukur, por është më dinaku i perëndive.

Edhe Akili provoi, boll bëri, por se në Greqi vdiq.
Odisea vetëm iku për në Itakë, se Odisea ka emër të bukur, por është më dinaku i perëndive.

Advertisements

Kasapët


dionis_xhafa1.jpg

Dionis Xhafa

Kasapët presin mishra të rinj pa pushim, ata gjak shohin dhe pendesë nuk kanë,
për një moshë që këputet, ndahet dhe ardhmëria vritet pa reshtur.
se kasapët mbi shpinë nuk e provojnë të këputen, të vriten, të goditen,
ata pamëshirë godasin, deri në rrënjë fort dhe rëndë si çekan.

Por një ditë përtej oqeanit, në prerje të mishit aty këtu,
një sëpatë çohet deri në qiell, e madhe sa një ka, që vjen e regëtin,
mbi shpina të kasapëve mendje-çmendur, e sëpata godet, ata fort,
që dje prishën ardhmëri, sot si në karma goditen, e një ulërime dëgjohet deri në Antraktidë.

 

Parisi dhe kryeqytete


dionis_xhafa

Dionis Xhafa

 

Parisi u godit me grusht tinëz,

nga pjesa më e keqe e Sirisë,

përgjakur flamuri krenar, Eifeli dëmtuar rëndë,

nga pjesa më e keqe e Sirisë.

 

Vrasjet, të dënueshme janë sigurisht,

ata asesi nuk mund të përligjen,

po Parisi jo vetëm përgjaket, edhe përgjak,

kryeqytete të shteteve nën koloni, se sikur të mos ndodhte kjo,

Franca nuk do të goditej, nga pjesa më e keqe e Sirisë.

 

 

Poetët


dionis_xhafa

Dionis Xhafa

Dy poetë, njëri më mëndjemadh se tjetri, zihen e përleshen egërisht,
prapa Pallatit të Kultuës të shtetit pa ndonjë kulturë të madhe e të rrënuar ekonomikisht,
të dy recitojnë si bilbilë në pallate të sporteve, për logot e partive, në fushata, në fushqeta të tëra,
ata dy poetë, njëri më flakërues se tjetri, që shkëlqejnë në fytyrë kur marrin lëvdata e krenari, sa vetveten nuk përmbajnë.

Dy poetë, njëri më mendjemadh se tjetri, zihen e përleshen egërsisht,
prapa Pallatit të Kultuës të shtetit pa ndonjë kulturë të madhe e të rrënuar ekonomikisht,
në rrathët e cinizmit dhe urrejtjes mbyllur gjithësekush prej tyre, ata mendjengriturit, atdheun që behar e lavdi e bëjnë kur është varr,
ata, të lartësuarit e të lartësuar, ata mediokrit e mediokritetit.

D.Xh

Të ndjesh ekzistencën


Dionis Xhafa

Të ndjesh ekzistencën tënde mbi tokë, zemrën tënde të ndjekësh në dëshira,

shpirtin të japësh jo për interesa të ngushta meskine, por për të mirën e të gjithë njerëzve,

të dashurohesh me varret, të besosh se ata që kanë ekzistuar para teje janë më tepër se ata që rrojnë,

pa lavdi, pa lule, pa kurora të marrëzisë kolektive, atëherë ke fituar, një copë, një truall, një vend në përjetësi.

 

Ekzistenca! Të ndjesh atë, më e larta gjë, këmbët e tua tek trokasin zhurmshëm në trotuare,

shiun që bie, botën tek përmbyset, një shpirt që në peshë të lirë “humbet” dy metër nën tokë,

humus, mermer, varre, botë tjetër, ndryshe nga e gjalla. Të ndjesh përtejshmërinë,

të kuptosh të vdekurit, shpirtrat kudo enden, atëherë ke kuptuar domethënien e jetës.

 

 

Shkallarë


dionis_xhafa

Dionis Xhafa

Një njeri, në majë të shkallëve gjendej, eglendisur ecte,

me të mira me gosti, barku rrumbullak e fytyra bërë kuq, prej së mirës së madhe.

lart në shkallë sa qe njeriu, pa inate, shtyrje, bërryla, metoda të tmerrshme,

luftë pa armë, gjak në vetull bëhet njeriu për njerinë.

 

E kur veten e la në gjendje të lirë, tha: “në fund do të shkoj” e vërejti,

se bashkë me smirën, sa më tepër afrohej fundit të shkallëve, zhdukej e keqja, bërrylat,

çdo gjë dukesh tashmë më qartë, kishte gëzim e jo frikë, as shpatë, as Demokle,

pa frymë gazmore, hyjni, lumturi, gëzim, hare, njeriu pa njerinë.

 

 

Simfoni


dionis_xhafa

Dionis Xhafa

Muzikë, tingëllon fort e ëmbël si lot i nxehtë rinie,
simfonia e detit ndryshon nga muzika me vegla teknologjike.

E detit është valë, është natyrë, virgjër e ç’virgjër,
poet kush beson se bëhet me zor, gabim e ka, kështu lind! Kurse detin, fundja kush e kuptoi?