Ura


Imagjinatë e fantazi

Bashkëbisedim bëja me lumin,

po me atë lumin Drin, më të gjatin e atdheut tim,

e flisja unë, e ai kthente përgjigje disi të thatë,

më tregonte si shkoi jeta dhe historinë.

 

E qava e qesha bashkë me Drinin, lumin e vendit tim,

këndova dhe u hidhërova bashkë me të, ta dini,

dhe e pashë urën drejt e në sy kur ecte nëpër pellgje Drini,

e diçka donte të thoshte lumi, por nuk e dëgjoja, flisja unë.

 

Unë flisja, duke imagjinuar dhe thënë të vërtetat e mia,

kurse lumi shihte për nga ura, e po habitesha ç’punë ka ura këtu?

dhe doja t’i thosha Drinit se shiko se unë këtu kam qarë e qeshur,

kam kujtime shumë, me miq e shok, luajta e kalova fëmijëri e rini.

 

Vazhdova unë: “Më mirë se te ty, nuk mbaj mend më bukur se këtu,

të kem kaluar tjetër kund, se është vendi im, është memoria ime,

e këtu lashë shpirtin, lashë zemrën, dritën, xixëllonjat e natës kam lënë,

këto fusha, këto lule, me siguri thembrën e këmbës e mbajnë mend, e duan, edhe pse i kam shkelur shpesh.

 

Drini dëgjonte vëmendje , e pa edhe dëlirin tim, edhe fantazinë e pamatë,

u mendua gjatë dhe si një plak i urtë po mendonte shumë ai lumë,

e shihte more çuditshëm nga ajo urë, si me pa nga Moisiu, si me qenë perëndi,

e kërshëri më zgjoi pse atë urën mbi atë Drin shumë po e shihte, që ia mbyste shpinën përherë?

 

Atëherë u ktheva nga lumi dhe i thashë: Pse, pse e sheh atë urë ka shumë, pse?

Dhe fillimisht nuk ma ktheu përgjigjen, kurse më tej më ktheu atë që doja,

Por tronditshëm disi ishte ajo që tha: “Ura, që e sheh ka qenë këtu kur ke pasur kujtime ti, e kushdo kësaj ane, jo vetëm ti, por njëmijë e qindra mijë,

e ura është mbiemri im, është kujtimi, është guri që nuk lëviz, që kujtimet mban gjallë, edhe pse koha rrjedh pa mëshirë.

 

E atëherë e pashë urën, e u binda se ajo është vend i shenjtë, është Korab e Olimp,

është tempulli i pathyeshëm, është memoria jonë e përbashkët, është kujtimi që nuk vdes ndër mendjet tona.

 

Advertisements

Hena ngjyre roze


Dionis Xhafa

Hena lart ndricon mbi qiell, sikur eshte lozonjare,

dhe ka marre ngjyre si roze dhe te purpurt,

ne kontrast me netet qe vijne te zeza e barbare,

kjo hene eshte e bukur dhe e perhumbur.

 

Si nje draper vjen e behet, vetem kosen ajo do,

bukurine e natyres nuk ka gje ta zevendesoje,

dhe si ujku kur bie erresire, e sheh drite te henes-o,

e natyra, bukuri e saj, ajo do te te lumturoje.

 

Punetoret e skelave


Dionis Xhafa

Punetoret e skelave u fashiten sot, u copetuan e u bene gjak,

rane e u vrane cope e cike permbi bulevard,

dy njehere gjalle nen skela, e me andej vdekur e kall’,

e dy gjalle e persere u derguan ne traume, ne spital.

 

Eh punetoret e skelave jane heronjte tane qe nuk duken,

ata e masin jeten e tyre me djerse te ballit e fuqi te nendheshme,

nder kronika lajmesh emrat e tyre, te te pervuajturve humben,

sic pllakos sonte kjo vrasje, kjo boshesi, kjo heshtje.

 

Lapidar ngrijini lart punetoreve te skelave,

qe vdiqen per motren, per vellane, per bijen e babane,

bejuni shkallare e dergojini ne male, lart ne kreshta,

se ata per te jetuar mire ne te tjeret, ne sketerre vdiqen, u vrane.

E shtuna e bukur


dionis xhafa

Dionis Xhafa

Sot erdhi e shtuna e bukur,

fytyrat e buzeqeshura te njerezve shihen rruges,

dhe me pelqen te shoh cdokend te lumtur,

dhe bukurisht eshte ndjesia kur je paksi turbullt.

 

Lumi ka marre trajta te gjarperueshme per ne det,

deti eshte mbushur plot e perplot me uje e kripe,

dhe hena lart ne qiellin e bukur flet e hesht,

dhe ne erresiren e madhe, gjendet drite e drite.

 

Dhe sa diell qe ka, njerezit si rralle here lumtur,

keshtu vjen e shtuna e bukur.

 

 

Nje rini e shkaterruar


Dionis Xhafa

Ne vend te nje rinie qe duhet te ish e bukur e vitale,

qe zjarr te ndizte kudo shkonte, me flake ne gjoks e ne zemer,

shihen probleme, shqetesime e halle,

dhe vazhdon jeta ashtu si heshtur.

 

Se rinia duhet te jete e ndezur si shqiponje e bukur,

si rreke vetetime, si lume qe rrjedh nder kroje,

e te ndizet perhere ashtu e lumtur,

e blete, duhet te jete, blete me hoje.

Pylli i fshatit


Dionis Xhafa

Pylli i fshatit ka ulerima, ka hungerima gjithashtu,

ujku eshte aty, por ndodhet edhe ariu po ashtu.

 

Ah pylli ka shume peme, qe e zbukurojne ate,

neper dege fluturon nje trumcak i zi,

lakuriqet e nates krijojne udhe te gjata dhe bufi ben gu-gu-gu,

eh sa jeta ka ketu, nje fantazi, nje lumturi.

Djali i vogel


dionis xhafa

Dionis Xhafa

Nje djale i vogel ecte ne bulevard dhe qeshte vazhdimisht,

sa i lumtur ishte ai, teper i lumtur,

sepse eshte i mitur, qeshte djalerisht, sinqerisht,

i pafajshem, krejt ne boten e tij i perhumbur.

 

Sikur te ishte edhe atdheu kaq  bukur,

kaq i lumtur dhe i buzeqeshur, i gezuar,

s’do kishte kaq shume hidherime me siguri,

varre Jo, as lot, por vallezuar, nuseruar.