Mundime dhe enderrine (shkruar nga celulari)


dionis xhafa1

Dionis Xhafa

Toka eshte me mundime,

qielli lart ka enderrime,

nder harresa, plot kujtime,

jeta ime, bota ime.

 

Dhe mundimi nxjerr mesim,

eshte kripe djerse te thate,

mendja ecen fluturim,

rrokulliset glob dhe harte.

 

Enderrimi zgjon njerine,

neper kopshte, trendafila,

cel lule, minon merine,

si dallendyshe deshiron liri.

 

…se jete ime, bote e ime,

ka mundime, enderrime.

 

 

 

 

Advertisements

Tokë dhe qiell


dionis xhafa1

Dionis Xhafa

 

Kur tokën e besova, shumë u pendova, sa vuajta tërë vitin,

e nëse merrem me dheun, sërish do të ankohem sa do të iki tutje, nën nëntokë,

kur të vërtetat janë të errëta, por zbardhuar dalin në sipërfaqe, si ajsbergu që zhytet në ujëra,

që shpërthen një ditë, e toka është rëndesë e madhe, është trup që dhemb në zemrat tona përditë.

 

Andaj, në fundin e vitit zgjedh qiellin, se yjet lart me siguri më pak mëkate kanë, sigurisht,

lart mundesh të jesh rehat, lehtë mund të ëndërrosh e të vëzhgosh si vuajnë njerëzia përditë,

në ata yje do lundrosh, si në varkë me ujë të paturbulluar, por të qetë e çdo gjë ecën më mirë s’ka,

sa do lumturohem atëherë, se larg e kam tokën mëkatare, të njerëzve, por ndoshta sërish do më akuzojnë: “Tradhtar i mundimeve njerëzore!”.

 

 

 

Rini jam (mbi individualen dhe të përgjithshmen)


Dionis Xhafa

 

Rini jam, dua liri, dua mirëqenie, gjithçka të mirë e dua, një diell mbi kokë, jo hënë dhe errësirë,

të qeshem në dritë të fisshme, pa u detyruar që për të qenë i pasur një ditë të hyjë në udhë të krimit të madh,

ndër tunelet e jetës të ndritem kudo shkel, të mos përkulem përpara madhështisë së pushtetit të frikshëm,

fashizmës së pashpallur, në moshën kur njeriu më shumë ëndërron, në atë lule që duan ta këpusin, jo mua, se rini jam.

 

Rinia kur bëhet zi, bëhet skëterrë, një atdhe i leckosur prej dorëhekurish e bën këtë gjë, një padrejtësi deri në qiell,

thikë hap pas hapi, një turp që ecën dhe ka vetëm tradhti, në udhë të gjatë të një vendi të lodhur prej spiunazhit të frikshëm,

ku dhe hapin në udhë të drejtë s’ta falin, se dheu im është lindje, aty dhe të suksesshmin e pengojnë dhe jo ta udhëzojnë,

siç ndodh në Perëndim, ku një mendimtar shprehet se edhe të paaftin e mësojnë të bëhet i mirë, ndërsa në vendin tim, ka mënxyrë.

 

Rini jam, edhe pse dobësuar, edhe në atë dobësim, vetëm të më rrëzojnë, të më hedhin tutje duan, të më zhdukin,

se moshë e njomë vështirë e ka edhe mbijetesën, kapërthyer me punë të rënda, në udhë të largëta të atdheut dhe kthim e harrim,

mos më godisni se fort goditur prej sistemit jam, kjo rini e flet këtë të vërtetë therrëse, në vuajtjen që përjetohet përditë, në heshtje,

e një ditë duhet të dalë jashtë kjo e vërtetë, kjo thirrje, kjo dëshmi, ky realitet, kjo padrejtësi, që të vret e të ha përditë nga pak.

 

E “ngrënë” jam shumë, në mish të njomë e drejtojnë thikën, bajonetat, mbi mua, mbi ne, rininë e një vendi shpresë pak, kurdoherë,

dhe rrojmë sa për të rrojtur, me një kokë që vërtitet në katër anë për të shpëtuar, për të mbijetuar, për të rrojtur me nder dhe njerëzishëm,

aq shumë rrobet janë të lodhura, e ecim turbullt në natë të errët, pa yje dhe shpresë, pa diell e xixa, pa qiell, pa lumturi, pa harmoni,

e duket se nuk gjendet kërrkund ajo ç’ka jam, përfaqësoj vërtetë, por e them edhe kështu, ta dinë si jam (jemi) katandisur: Po, rini jam.

 

Shtëpia e vjetër


Dionis Xhafa

 

Shtëpia e vjetër është veç mall dhe ngrehinë kujtimesh,

si një gotë e thyer, lundron në detin e së kaluarës që nuk kthehet,

në trajtat e vjetra që nuk duhen, por brenda vetes mbartin kohë e dëshirë,

në pllakat që nuk janë, në tjegullat që presin rreze dielli të pakta e të ftohta.

 

Se shtëpia e vjetër është si vera, që sa më tepër kohë kalon më e mirë bëhet,

e do të kujtosh, ndoshta ndër udhë, a në anije kur të udhëtosh, po ata dhoma,

kur në vegjëli cigaren për herë të parë e ke pirë dhe oda mbushet me tym, plot,

oborri i mbushur me fruta e pemë, që sot krahët i kanë të këputura, si kujtesa, që turbullohet, por mplekset në mendjet e zemrat tona.