Qetesi (shkruar nga celulari)


Dionis Xhafa

 

Vec pak kohe me lini te jetoj,

ne bote te braktisur, larg tymnajes, zhurmes,

qytetit qe gumezhin,

thashethemeve sa nje mal.

 

Do te qetesohesha lehtas,

se qyteti me duket fiks,

me keq se pylli dhe njeriu,

kafsha me e eger ne token ku jetojme perdite.

 

 

 

Advertisements

Profesoresha që s’ish e tillë


 

Dionis Xhafa

 

Kam respekt për profesoreshat,

vetëm një varg e ndaj veçmas për ty,

m’u më sa një mal mua dhimbja, heshtja,

më dërgove në hon, më mbajte kaq mëri.

 

Nuk më dogje vetëm mua, edhe të tjerë,

si mund të kesh kaq shpirt kriminal, jo unë nuk e di,

me tituj, grada, shkencore për m ua ti le të jesh,

çfarë do lloj nderimi mund të të vësh, çfarë do soj,

ta them me zemër, nuk meriton vetëm titullin jo, “profesoreshë”.

 

Dedikuar H.SH

 

Përmbi re


 

Dionis Xhafa

 

Unë u ngjita lart mbi re,

ëndërruar siç dhe kisha,

mbi një shtrat bie e fle,

vjen gëzimi, harmonia, lëmia.

 

Qiell i lartë që më ndjen mua,

unë jam veç biri yt, djalë i tokës.

s’më ke borxh, vetëm të kam hua,

të jem flori, e bletë, dalë prej hojës.

 

Fluturova unë këtë natë,

nëpër xixat shkrepëtimë, nëpër errësirë,

tutje hasa fishekzjarrë, matanë,

përqafova, dashurinë e dëlirisinë.

 

Jam mbi re unë po qëndroj, fillikat,

rob prej Zotit dhe prej Qiellit, të pamatë,

ndër mëkatat krejt dua të jem shpërlarë,

i pandjeshëm Perëndi më bëj, të shtrirë, të ratë.

 

 

 

Tutje lart me kapërcime,

ku nuk ndjej aspak dhe jam djaloshar,

se kjo jetë ka gëzime dhe harrime,

ka dhe mbretër, perëndorë, kapedanë.

 

 

Me kulshendra mos të përzihem,

dorën time mos e shkel, e jap me zemër,

dalëngadalë me shtatin rritem, ngrihem,

kam gjak, fe, identitetet, fis dhe emër.

 

Erzin tim mos ta përziej, jo askund,

në qytetet stërmadhore, metropole,

mbaj burrëri, fjalë e besë mos e humb,

qoftë në fushë, mal, shpata, hone.

 

Dhe në fund dua tufë me lule, edhe pak poezi,

zemrën të ma shëndoshin, me pikë e fletë,

të më ndizet shpirt i ngratë, të më dehet me raki,

oh lëreni këtë zemër të plasur, le të endet përmbi re.

 

 

 

1996


dionis xhafa

Dionis Xhafa

 

Në mesin e Maqellarës, më thoshin shokët,

se unë i vogël isha vetëm tronditesha nga tregimet,

ishin nisur prej këtu qindra burra të këtij dheu

për në Itali, me vaporë, ndër dete e nëpër brigje.

 

Ishte viti i largët 1996, më thoshin ata mua, unë dëgjoja,

e ishin nisur për në Vlorë, në atë ditë me mjegull e re të dendura,

e ndoshta ata, njerëz të punës, siç është zona, nuk i donte, ora, koha,

se ata përtej Adriatikut, ranë ndër ujë, e u zhdukën, trupat, ëndrrat e tyre të fjetura.

 

E nënat me vite u mbyllën ndër shtëpi e nëpër rrugica derdhën lotët,

shpirti i tyre i trazuar, faqet e ndukura, bijtë e humbur, zemër e vrarë,

bijtë që deshën lirinë, demokracinë, punën ta kërkonin në mbarë botën,

e nxinë dhimbjen, me heshtje mbushën atë vend, të tërë atë Maqellarë.

 

Qani nëna, qani bija, shkretoni udhë, e ndizni zi, vini kujë edhe ofshamë,

nëse Zoti i humbi, jeta qenkërsh shumë e rëndë, nëse i zhdukën, Zot i vraftë,

se në Vlorë, në qytet të flamurit, muarrnë gomone dhe si dëshmorë kuq e zi ranë,

mortje e dhe, funeral pa trup, veç lot në qiell e ndër re, oh vit i kobshëm 1996.

 

 

 

Dhunimi


dionis xhafa.jpg

Dionis Xhafa

 

Dhunë e gjak, enjtje prej dorës së hekurt,

prej shtetit që është bërë zap, me badigardë e kriminelë,

ajo fytyrë, ajo pafuqi, ai zë që vjen dhe bëhet i mekët,

në pamundësi, në dobësi, jo të flasësh s’të lënë, por veç hesht.

 

E rrahja vazhdon, të nxira në trup, bërë prush, nxirë dhe hi,

vetëm pse ndryshon në etni, kaq,  vetëm pse je bir shqiptar,

në krisme pushke, në fije të lirisë, në vitin 2001, dole si një korb i zi,

o ngjyrë verdhë e kuqe, o send pa emër, o boshësi, o komb i marrë.

 

(Për rrahjen e një të riu shqiptar nga policia maqedonase, kur isha i vogël, mbaj mend pamjet)