Ketu dhe atje (shkruar nga celulari)


Dionis Xhafa

Ketu ka zemer, ka puls e shpirt, oh ka njerezi, jo shkalle te qelbura karriere mbushur me djallezi e intriga.

Atje ka ftohtesi, zyra, urrejtje e marrezi,

shkelme, zemrat jane kthyer ne tmerre te zeza, intriga ulur ne mes si shtrige e keqe.

E une dua te jem ketu, me zemren mbushur me Dashuri,

atje rrini ju, shpirti kazme ka fundin ferr te zi, mallkim brezash qe nxijne qiej blu.

 

Advertisements

Sot nderroi jete nje poet


Dionis Xhafa

Sot nderroi jete nje poet, iku nga kjo toke,

pasion e kishte poezine, shtynte kohen me raki neper qoshe te humbura,

shkoi ai, pas te cilit nuk vente njeri, vec tavolinen kishte me vere mbushur,

lingotat e qytetit nuk Jane mbushur me poezi, por rrokje pasurie te dyshimte.

 

Mamurrasi ose kaosi i bukur (shkruar nga celulari)


IMG_20190517_215609

Dionis Xhafa

Mamurrasi eshte qyteze e bukur dhe e forte njekohesisht. Pak vend, ca pallate te kohes se komunizmit dhe njerezia eshte si personazhet e Dostojevskit. Flasin per policine, si u kapen nga forcat blu, si ishte jeta ne burg, ke njohen atje, pse rane ne burg dhe kush vodhi apo tregtoi drogen.

Mamurrasi ka ne qender bustin e Skenderbeut. Rreth bustit vertiten njerez qe kane dale nga shtepite. Ata jane si te dehur, te pambajtur disa, modern disa te tjere, disa krenare se ne Milano iken te nje shok dhe kane fituar para, Jo me pune, kuptohet me cfare, krenare se “nuk kane bere duart me kallo”.

Disa lokale te bukur ne qender, te rregulluar si jashte, ku flitet per krim e histori arratisjeje. Mamurrasi ngjan si drama e ofruar nga eruditi yne Faik Konica. Ka dramen e nje qyteze pak kilometra larg Lacit, pak kilometra larg Tiranes, shume larg Milanos, aq afer shpirterisht me te dhe harbuterine vendase, qe vjedhjen e ka koncept si normal. Ama Jane si jane e kane me veten, jo me tjeret, jane laciane e milaneze, ata vetem dine te vertiten nga humbetira e Kurbinit, ne shtepite e shtrenjta te boseve te Milanos.

Se fundmi, Mamurrasi eshte yll me qiell te sketerrte. Mamurrasi eshte drama e bukur, kaosi i shkelqyer, dramaciteti qe luhet ne pianon e jetes, bardhe e zija qe e do njeriun, si zarat e bixhozit, si lumturia dhe trishtimi, si moti qe here frigellon ne shkrepetime dhe here ndricon si hene e praruar. Mamurrasi eshte shkelqimi dhe mallkimi i njerezve te saj, burreror sa me s’ka, mikprites dhe qe vertiten ne dramat e shumta jetesore. E ndaj kaloni njehere ne Mamurras, per te perjetuar qetesine e frikshme, kaosin e bukur te nje vendi ku zemra rreh me shprese, dridherima dhe drite. Duajini Mamurrasin se do te doni njerine, sic donte Dostojevski personazhet e vet qe endeshin ne skutat me te erreta te rrugeve te Shen Peterburgut, njerezit e halleve qe ecin me thike poshte kembeve. Aty do te gjeni “Te mjeret” e Hugoit, histori burgjesh, Europen ne Mamurras e Mamurrasin ne Europe, do te gjeni koleren, Lulin e Migjenin dhe milanezin e oreve te vona. E, si mos ta duash, dramen e nje vendi qe rregetin ne ngjyra e shpresa njerezore. Duajeni Mamurrasin, kaosin e bukur te nje vendi qe aq shume e kemi perjashtuar.

Hëna dhe yjet ose thjesht meditime


Dionis Xhafa

 

Hëna ngrihet përmbi qiell,

si një varr i ndarë më dysh,

veç moj hënë, na sill pak diell,

se shpresë presim, mes lotësh, mes sysh.

 

Yjet marrin vallen me ngadalë,

ndezin qiellin me flakërima,

po si ikin kështu vallë,

ku shkojnë me zhurma e uturima?

 

Se yjet zbresin tatëpjetat,

këpusin cepat si metal,

merr hov jeta, mbytur harresat,

po ku ikim kështu vallë?

 

Se dhe hëna nuk e di,

se nga vjen e se ku shkon,

por dhe gjithë kjo yjësi,

në mister thua rron?

 

Se kur ndritet hënë e plotë,

se ku ndriten vargje yjesh,

mbushet deti plot me lot,

herë mes dallgësh, herë mes diejsh.

 

Tatëpjetën merr sërish,

në mes resh e në mes yjesh,

do ta dish se bukurisht,

fluturon përmes qiejsh,

 

Nëpër ngjyra të universit,

ku s’arrin dot as Olimp.

ku mpreh shpatë e Aresit,

liria vjen e bën dritë e dritë.

 

Se dhe agimi kur zë e shëndrrit,

bie vesa lehtë e lehtë,

drita vjen më e fortë,

pas një nate të skëterrtë.

 

Zbrazëtia


dionis1

Dionis Xhafa

 

Zbrazëti është vendi, një shkretëtirë e pamall,

rinia iku, palcë e zemër e kombit të vjetër të Europës,

se dikur ishe krenar e bir trimëruar, çun  e djalë,

sot vyshken lulet, e përhumbet e mira, çurg shkojnë lotët.

 

Se zbrazëtia nuk është veç fizike, por edhe shpirtërore,

e më mirë të vritesh fizikisht se në zemër të ngratë,

dikur ngrije retë akullore, në dëshira universi, qiellore,

sot dramë në shesh, fuçi, barut, zjarr e flakë.

 

Se zbrastësia mbi të gjitha është fill njerëzore,

s’ka kuptim ndër kaktuse të çosh jetën, nëpër ferra e ndër grisje,

ku duhen lindjet, jeta, dielli, por shfaqet ndjesi mortore,

shpesh urrejtje shfaqet ngado e kudo, e ndaj ndershmëria kullot sytë në arratisje.

 

Se kjo braktisje nuk është vetëm fizike, nuk ka sesi të jetë,

pa u bluar përditë zjarr i padrejtësisë ndër zemrat e të ikurve,

kjo është ikje, prej mërzisë, prej marrisë, prej urretjes nëpër këmbë,

ata që ikin e flakin urrejtjen, e liria mbetet në zemrën e të “arratisurve”.